Archief

zondag 9 juni 2019

Het wordt snikheet in de ketelkamers van de politieke partijen.

Jean-Marie Dedecker buigt zich over de interne spanningen bij de verliezers van de verkiezingen. 'Bij Wouter Beke staat het zweet al in de schoenen en knelt de strop al rond de nek. Het is wachten tot iemand de valkuil onder zijn voeten opent.'


Het is bijltjesdag bij de traditionele politieke partijen. Net zoals bij de voetbalclubs hoort het bij de nederlaagrituelen dat er een zondebok geslachtofferd wordt. In de sport is dat de trainer, in de politiek de partijvoorzitter.
N-VA-voorzitter Bart De Wever kan rustig achterover leunen, een aderlating leidt nog niet tot bloedarmoede.
Tom Van Grieken (Vlaams Belang) werd door vriend en vijand op het schild gehesen en zit er nu gebeiteld, want bij het Vlaams Belang is de voorzittershamer bijna een erfelijke verworvenheid.
Het drammerige Calvisme en de kostprijsberekening van haar klimaatobesitas heeft Groen een overwinningsnederlaag opgeleverd. Het moet nu nog blijken hoe almachtig Meyrem Almaci (Groen) blijft.

donderdag 6 juni 2019

Bevries gemeentebelasting met lokaal pact


Gemeentebesturen ontvangen vandaag grotendeels hun inkomsten uit de personenbelastingen en uit de onroerende voorheffing. De aanvullende gemeentelijke belasting op de personenbelasting (APB) wordt gevestigd als een percentage op de inkomstenbelastingen. En de onroerende voorheffing is een gewestbelasting, gevestigd op het kadastraal inkomen van onroerende goederen: gronden, woningen en gebouwen. Gemeenten en provincies vestigen opcentiemen op de gewestelijke onroerende voorheffing.
verdoken gemeentebelastingen via de intercommunales
Zowel de percentages van de aanvullende gemeentelijke belasting op de personenbelasting en de opcentiemen op de onroerende voorheffing verschillen historisch van gemeente tot gemeente. Er zijn gemeenten die vooral net na verkiezingen de lokale belastingen verhogen, maar er zijn veel gemeentebesturen die meer en meer gebruik maken van de zogenaamde verdoken gemeentebelastingen via de intercommunales.

Een tweede aanslagbiljet

De voorbije jaren werd de energiefactuur quasi een tweede aanslagbiljet voor alle gezinnen in Vlaanderen, waarbij ook de dividenden van Eandis en Infrax (nu Fluvius) voor hun aandeelhouders (de gemeenten) fors stegen. De opbrengsten van de distributietarieven in de duurdere energiefacturen vloeien dus voornamelijk naar de gemeentekassen.
Wij stellen vandaag openlijk dit systeem in vraag, omdat een energiefactuur namelijk niet moet dienen om de gemeenten te financieren. Een zelfde verhaal met de afvalfactuur van de gezinnen: ook deze stegen fors de voorbije jaren. Heel wat afvalintercommunales zijn deze dagen druk in de weer om te zorgen voor nieuwe extra inkomsten voor hun aangesloten gemeenten. Niet een duurdere afvalverwerking is hiervan de reden, maar wel de zoektocht van verschillende gemeentebesturen naar extra inkomsten.
In Oost-Brabant willen de traditionele partijen CD&V, Open Vld en Groen in afvalintercommunale Ecowerf vanaf volgend jaar de afvalprijzen voor het containerpark zelfs gaan verdubbelen tot verviervoudigen. Op een ogenblik dat geen enkele gemeente nog amper het zwerfvuil en sluikstorten onder controle krijgt, zijn dit dus ronduit verkeerde beslissingen. Maar blijkbaar is bij velen de zorg voor de gemeentekas groter dan de zorgen om de problematiek van zwerfvuil.
Milieubelasting
Bovendien zijn er ook heel wat gemeenten die opnieuw een milieubelasting invoerden. Dat heel wat gemeenten deze milieubelasting die maximaal 55 euro per jaar en per gezin mag bedragen en die in elke Vlaamse gemeente in 2010 werd afgeschaft nu opnieuw invoeren is ronduit hypocriet. Dat deze milieubelasting in 2010 in elke Vlaamse gemeente werd afgeschaft, kwam door het lokaal pact dat de Vlaamse overheid met de gemeenten afsloot.
De Vlaamse regering trok toen 612 miljoen euro uit om de schulden van de gemeenten die toetraden tot het lokaal pact met 100 euro per inwoner te doen dalen. In ruil moesten die gemeenten hun belastingdruk bevriezen en de forfaitaire huisvuilbelasting of milieubelasting afschaffen of vervangen door een belasting volgens het principe ‘de vervuiler betaalt’. Nadat de afvalfacturen sinds 2010 tot een maximum worden opgetrokken volgens het principe de vervuiler betaald, voeren blijkbaar heel wat gemeenten nu opnieuw de forfaitaire milieubelasting van 55 euro per gezin per jaar opnieuw in. Ook hier primeert enkel de zorg voor de gemeentekas en absoluut niet de zorg voor ons milieu.

Bevries belastingsdruk, herwerk gemeentefonds

De belangrijkste reden waarom veel gemeentebesturen vandaag vooral de verdoken gemeentebelastingen geniep laten stijgen is de impact van de federale taxshift die tegen 2021 op kruissnelheid komt en waarbij de gemeenten heel wat minder inkomsten krijgen. Maar ook de enorme kostprijs van de recente brandweerhervorming betekenen voor heel wat gemeenten een gigantische stijging van hun uitgaven voor veiligheid.
Sommige gemeenten, zoals bijvoorbeeld Mechelen, trachtten onlangs nog een pure belastingverhoging als een lokale taksshift te verkopen. Maar het merendeel van de gemeenten maakt liever gebruik van geniepige belastingverhogingen via de intercommunales. Op een ogenblik dat de facturen voor alle gezinnen maar blijven stijgen door allerhande nieuwe verdoken belastingen, is het hoog tijd voor een nieuw lokaal pact tussen Vlaanderen en de gemeenten.
Centraal in dit pact moet een bevriezing van de belastingdruk en een nieuw financieringsmodel voor de gemeenten worden afgesproken. Niet langer gemeenten financieren via dividenden vanuit intercommunales, maar een herwerkt gemeentefonds zijn al een grote stap voorwaarts in eerlijkere en transparantere lokale fiscaliteit. De vorming van een nieuwe Vlaamse regering is daarom nu de uitgelezen kans om deze problematiek ter harte te nemen in het nieuwe Vlaamse regeerakkoord.

Eerlijke en transparante fiscaliteit

Want de voedingsbodem van onvrede van heel wat burgers in de politiek zit namelijk in de ene na de andere geniepige stijging van de kosten voor basisdienstverlening die meer en meer wegen op alle gezinsbudgetten. Inwoners hebben namelijk geen probleem om bij te dragen voor gemeentelijke dienstverlening, maar zijn het wel beu dat vele gemeentebesturen de facturen gewoonweg blijven doorschuiven. Niet burgerbegrotingen, maar eerlijke en transparante fiscaliteit zijn de oplossing.

Jean-Marie Dedecker en Peter Reekmans

zondag 2 juni 2019

Vlaams Belang kon haar eigen cordon steeds als kuisheidsgordel gebruiken. Het is tijd voor andere recepten.


'Als democratie al ergens voor bedoeld is, dan is het wel voor mensen die hun gevoel van machteloosheid omzetten in een politieke keuze', schrijft Jean-Marie Dedecker. 'Wie hun stem negeert is het woord democraat onwaardig, en misbruikt het cordon sanitaire als enkelband van de democratie.'

Zondag 26 mei: Groen lachte groen, blauw werd bont en blauw geklopt, rood zakte in de bloedrode cijfers en geel kreeg een bruin randje. De traditionele partijen incasseerden een electorale opdoffer die stilaan leidt tot het niveau van hun irrelevantie. Hun voorzitters kregen er een stress veroorzakende verkramping van, omdat ze steeds meer energie en zelfverloochening nodig hadden om de werkelijkheid te onderdrukken. De verkiezingen waren een opgestoken middenvinger naar onze politieke kaste; een zoveelste uiting van het antisysteemdenken en een F*ck You tegen het establishment die de zuurtegraad bij de bevolking maar niet wil begrijpen. 'Verkiezingen worden gewonnen omdat mensen voornamelijk tegen iets stemmen, en niet voor iemand', zei de Amerikaanse journalist Franklin P. Adams (1881-1960) een eeuw geleden al.

maandag 27 mei 2019

Resultaten Kamerverkiezingen 2019


Ik ben al dertig jaar tegen het cordon sanitair



Jean-Marie Dedecker liet zich als onafhankelijke op de N-VA-lijst niet muilkorven en spreekt ook nu klare taal . "Ik zeg al dertig jaar dat het cordon sanitaire niet deugt. We moeten praten met Vlaams Belang." Dedecker scoort ontzettend goed als lijstduwer.

DEDECKER PAKT KAMERZETEL ALS ONAFHANKELIJK LIJSTDUWER

Dat ik als lijstduwer zo hoog scoor, is uniek. Ik ga me amuseren in het parlement

Dedecker leefde rustig naar de verkiezingen toe. 's Ochtends ging hij met zijn vrouw Christine Dehaemers stemmen in deelgemeente Slijpe, daarna volgde nog een inspectieronde bij de verschillende kiesbureaus. En 's middags reed de Middelkerkse burgemeester op z'n dooie gemak het gras af en keek hij naar het wielrennen."Het was een rustige campagne. De gemeenteraadsverkiezingen waren erop of eronder, maar naar de federale verkiezingen leefde ik ontspannen toe."
Veel kalmer
Christine knikt bevestigend. "Jean-Marie was veel kalmer dan in oktober." Toch schrikt Dedecker niet van de sterke score van Vlaams Belang. "De uitslag is een gezamenlijke middenvinger van de kiezer. Tegen de doorgedreven reglementitis bijvoorbeeld. Ik spreek me trouwens al dertig jaar uit tegen het cordon sanitaire. Dat werd me toen bij Vld niet in dank afgenomen. Maar als je een partij laat deelnemen aan de verkiezingen en de kiezer heeft duidelijk gesproken, dan met je dat een kans geven. Voor diezelfde reden ben ik tegen de kiesdrempel. Kijk, ik vind Vlaams Belang sociaal-economisch te links, bijvoorbeeld, maar je moet naar de kiezer luisteren. Bij de stemtest kwam ik voor 83 procent bij N-VA uit en ik blijf die partij ook steunen. De klassieke partijen zullen zich allicht wentelen in allerlei excuses: 'we blijven al bij al stabiel' of 'onze score is niet zo slecht als voorspeld in de peilingen'. Wat nu nodig is, is een goed rechts beleid."

"Ik ga me smijten"
Dedecker stevent af op een Kamerzetel: even voor 23 uur haalde hij rond de 30.000 voorkeurstemmen, drie keer zoveel als de tweede op de West-Vlaamse N-VA-lijst Yngvuld Ingels en amper 2.000 stemmen minder dan lijsttrekker Sander Loones. Dedecker liet tijdens de verkiezingsdag al weten dat een goed resultaat niet noodzakelijk gelijk moet staan aan een zetel, al lijkt hij er toch in te slagen. Er dus nog altijd sprake van een Dedecker-effect. "Ik ben een man van het volk. Ik had voorspeld dat Vlaams Belang minstens 17 procent zou halen, net omdat ik tussen de mensen sta. En dat ik als lijstduwer zo hoog scoor, is uniek. Ik ben in principe verkozen - nog niet alle stemmen zijn geteld - en ga me amuseren in het federaal parlement. Het is de taak van een parlementariër om de macht te controleren en iedereen weet dat ik me op veel thema's ga smijten, zoals fiscaliteit en migratie. Het is ook belangrijk dat ik in Brussel contacten kan onderhouden voor Middelkerke."

Dedecker wordt in juni 67 jaar. "We gaan ons nog een paar jaar amuseren in het parlement, maar het waren wel mijn laatste federale verkiezingen. Ik blijf intussen burgemeester van Middelkerke - een absolute droomjob."

 

zondag 19 mei 2019

Europa stoot aan haar buitengrenzen op haar eigen grenzen.

'Naar een bokaal goudvissen kijken is spannender dan een tv-debat van Europese leiders', schrijft Jean-Marie Dedecker.

Je zou het bijna vergeten, maar op 26 mei zijn er ook Europese verkiezingen. De kieslijsten worden overal steevast aangevoerd door nationaal afgeserveerde politici, van Kris Peeters tot Guy Verhofstadt en Geert Bourgeois. Uit een Eurobarometer-peiling bleek dat eind februari maar een derde van de Europeanen wist dat er verkiezingen zaten aan te komen, en slechts 5 procent kende de exacte datum. Op het Vrijthof in Maastricht, waar André Rieu jaarlijks dirigeert voor tienduizenden melomanen, hielden de Europese Spitzenkandidaten hun eerste verkiezingsdebat. Het publiek bestond amper uit een paar honderd keurige witte jongeren, allemaal dromend van een vette job aan het Schumanplein. Topfavoriet Manfred Weber gaf zelfs verstek vanwege een verjaardagspartijtje. Te zegezeker, want de opperste EU-Mandarijn wordt door een coalitie van partijen op het schild gehesen, niet door het volk.

zondag 12 mei 2019

Wie straffeloosheid zaait, oogst criminaliteit.


'De moord op Julie Van Espen legt opnieuw de pijnpunten van een falende justitie bloot', schrijft Jean-Marie Dedecker.

Met de regelmaat van een klok worden we geconfronteerd met de wereldvreemdheid van justitie. Van het bevel tot afbraak van een zwembad door een verzuurde klagende buur, tot een invalide man die na 16 jaar procederen nog een toegekende schadevergoeding van 2,5 miljoen euro misliep, omdat een verkeerde rechter zijn handtekening onder het vonnis zette. Pas als de waanzin ons in ons diepste wezen raakt, zoals de gruwelijke moord op een onschuldige jonge vrouw, die je dochter of zuster kan zijn, wordt de collectieve verontwaardiging nog opgeschrikt.

zondag 5 mei 2019

Meteen na de verkiezingen is men al vergeten wat men ervoor beloofd heeft


'Wie zei ook weer dat verkiezingen al lang afgeschaft waren moesten ze iets veranderen?' vraagt Jean-Marie Dedecker zich af in aanloop naar de verkiezingen. 'Na 26 mei lachen we terug groen en betalen we ons blauw.'

Je komt ze terug overal tegen langs Vlaamse wegen. Politici lachen hun witte tanden bloot op plakborden in strategische weilanden en achter de ramen van ideologisch gelijkgestemden. Het laat de passanten even onverschillig als de grazende koeien. Raamprostitutie met affiches is al lang voorbijgestoken door de toogpraatkuil op sociale media. Maar nood breekt wet. Opvallen is de boodschap voor wie het ellebogenwerk bij de lijstvorming gewonnen heeft en nu veroordeeld is tot een naamloze rit in de buik van het kandidatenpeloton. De papborstel wordt gebruikt als steekwapen en borden staan vol slappe slogans.

zondag 14 april 2019

Big Brother wordt nu geboren uit een huwelijk tussen Big Data en Big Moraal


'Vlaanderen dreigt China achterna te gaan, niet in economische performantie maar in pestgedrag, reglementitis en controle-ijver', schrijft Jean-Marie Dedecker nu de discussie over het rekeningrijden is gaan liggen.

De heisa afgelopen week over het mogelijkse invoeren van een kilometerheffing op onze wegen heeft nog een andere spijker onder onze wielen blootgelegd, namelijk de Orwelliaanse manier om iedereen de financiële rekening te presenteren. Big Brother zou immers meerijden op onze tolwegen. Een smarthone-applicatie om bij rekeningrijden te kijken waar we rond tuffen op onze Vlaamse kasseien, en vooral om de hoogte van de factuur te bepalen bij dit zondig gedrag, waren het jongste snufje om de werkende mens te belasten bij zijn broodnodige verplaatsingen. Een stroomhalsband voor wie daarbij de limiet van 70 km per uur zou overschrijden hoorde net niet bij dit pakket, en gelukkig ook geen muilkorf. Bij gebrek aan draagvlak voor de zoveelste aanslag op onze vrijheid ondergingen de staat en alle politieke partijen de druk van de meerderheid, en de steekvlammen sloegen uit de pan van de sociale media. Die korte opstoot van collectieve verontwaardiging leidde vervolgens tot voortschrijdend inzicht bij onze tollenaars en onze regenten, en we werden voorlopig van deze nieuwe leiband bevrijd. Rekeningrijden voorlopig terug naar af.

zondag 7 april 2019

De lat werd in het onderwijs zo laag gelegd dat je al een limbodanser moet zijn om eronderdoor te kruipen


Jean-Marie Dedecker neemt ons onderwijs onder de loep: 'Pretpedagogie werd de heilsleer terwijl leraars alleen maar les willen geven en verlost willen worden van hun administratieve lasten.'
Met de regelmaat van de klok komen er onheilstijdingen over ons onderwijs aangewaaid. De inspectie buist nu de helft van de secundaire scholen, en de wijsneuzen van het Ministerie van Onderwijs kwamen deze week na enkele Leuvense professoren ook met een even vernietigend rapport vol zelfbeklag, maar zonder schuldbekentenis.

zondag 31 maart 2019

In elke regering van ons land zit een minister die van automobilisten pesten zijn bijberoep heeft gemaakt


'Ben Weyts wil de honden van de stroomhalsband, en de automobilisten aan de elektronische ketting', schrijft Jean-Marie Dedecker, die in rekeningrijden 'een platte belasting op arbeid' ziet.
Vorig jaar stond in Turnhout een 33-jarige verkeersdeskundige terecht. De voormalige werknemer van het Agentschap Wegen en Verkeer gooide van februari 2016 tot eind december 2016 's nachts betonblokken op de E313 om automobilisten op de fiets, de bus of de trein te krijgen. Het wordt stilaan tijd voor een zelfhulpgroep voor automobilistenpesters, zodat veiligheidsfetisjisten, ministers van mobiliteit en klimaatalarmisten dan even ten rade kunnen gaan bij een zielenknijper.

zondag 24 maart 2019

De dood van Mawda had vermeden kunnen worden als de politie en het parket hun werk hadden gedaan.


'Zou het Comité P niet beter gaan vissen in de haaientank van de justitie- en politietop in plaats van achter het net stekelbaarsjes van dienders te gaan vangen?' Aldus Jean-Marie Dedecker over het onderzoek van het Vast Comité van Toezicht op de politiediensten na de dood van Mawda.

Het is uiteindelijk niet de agent die de trekker overhaalde die alleen verantwoordelijk is voor de dood van Mawda, maar het schuldig verzuim van zijn oversten. Het collectieve geheugen is echter blijven hangen bij emotie en medelijden, en waarheidsvinding werd zo maar bijzaak. Het blijkt nu dat het tragisch ongeval vermeden had kunnen worden als de opperste sabelslepers en toga's bij de politie en het parket hun werk hadden gedaan.Enkele weken geleden werd het verslag van het onderzoek, dat gevoerd werd door de dienst enquêtes van het Comité P over de zaak van de Koerdische peuter, bekend gemaakt. Merkwaardig genoeg was het enkel toegespitst op de pakkemannen die 'op het terrein' hebben gehandeld, en bleven de hoge pieten buiten schot. Schuldig verzuim of een doofpotoperatie?

zondag 17 maart 2019

Al lachend zegt de zot de waarheid? Na carnaval worden de narren weer gemuilkorfd.


'Humor en satire zijn het ventiel waarlangs de spanning in de maatschappij tracht te ontsnappen', schrijft Jean-Marie Dedecker na de discussie die ontstond over het Aalsters carnaval dit jaar.

Na twee weken carnavalesk gekletter is de opiniekaravaan eindelijk voorbij getrokken en de blaffende honden zijn terug eventjes gaan liggen. Een paar dagen na de 'voal jeanetten' en het 'sabbatjoor' van carnavalsgroep de Vismooil'n in Aalst trok op haar beurt een stoet van beroepsfeministes en verongelijkte syndicale vrijgestelden, die van #metoo hun beroep gemaakt hebben, door de Brusselse straten. 'Hou je bek en bef me', zingt de Nederlandse zangeres Merol, ondertussen moeten we onze mond houden en 'vergenderd' toekijken. De beangstigende bekrompen wereld van de pensée unique is nu weer voor eventjes uitgeraasd. Op naar het volgende opstootje want er is altijd wel een of andere etnische, religieuze, gender- of belangengroep die zich in het kruis getast of aan de neus getrokken voelt.

zondag 10 maart 2019

Welkom in het land van de doeners? Het is moeilijk het zeil te hijsen terwijl je aan het kapseizen bent


'De Nederlanders aan de grens verwelkomen in het land van de doeners is een plat anachronisme', schrijft Jean-Marie Dedecker, die twintig jaar regeringsdeelname van de Open VLD vergelijkt met de situatie bij onze noorderburen.

Plaatsvervangende schaamte en last van opborrelende winderigheid overviel me toen het blauwe fabriekje van Open VLD in Woensdrecht op de grens met Nederland haar verkiezingscampagne voor 26 mei 'Welkom in het land van de doeners' uit de doeken deed. Het Brusselse politiek lichtgewicht Els Ampe werd letterlijk en figuurlijk in de sloot geblazen, en partijbonzen als Gwendolyn Rutten en Vincent Vanquickenborne hingen als circusclowns aan het opspelende spandoek, blowing in de wind. Maggie bleef als een blok overeind, en Christian Leysen, in wezen een man van stand, stond er ondertussen bij als een boer met kiespijn. Hij verving Philippe De Backer, onlangs nog omvergewaaid in een vlaag van gendergelijkheid.

zaterdag 2 maart 2019

We leven rijk maar piekeren ons arm


Naast Anuna hebben we zelf ook al enkele heiligverklaringen gehad, zoals die van Margaretha Guidone, de huisvrouw uit Kapellen die in naam van toenmalig minister Bruno Tobback de klimaatconferentie van Nairobi mocht toespreken. Nu heeft elk land haar Bernadette Soubirous die als 14-jarige in een grot de Heilige Maagd zag verschijnen. De collectieve verdwazing in Lourdes is tot op vandaag nooit opgehouden. Zelfs getallen krijgen een symbolische heilige betekenis in de klimaatreligie: 90 miljard euro om onze huizen te isoleren en 9 miljard om nieuwe gascentrales te subsidiëren, die 40 keer meer CO2uitstoten dan kernreactoren.

zondag 24 februari 2019

Hier rechtszaken willen voeren over misdaden die in Midden-Oosten begaan zijn, is zand naar de woestijn dragen.


'Liever een Guantánamo aan de Eufraat dan een luchtbrug met geradicaliseerd gespuis', schrijft Jean-Marie Dedecker over de discussie over de berechting en bestraffing van Syriëstrijders, die afgelopen week opnieuw oplaaide.

De term 'Syriëstrijder' is een eufemisme, in wezen is het een koosnaampje voor de grootste en lafste oorlogsmisdadigers sedert WOII. Het woord 'strijder' doet immers nog een connotatie vermoeden met moed en heldhaftigheid. Er is echter geen misdaad te bedenken die IS, de Waffen-SS van Allah, niet gepleegd heeft: van onthoofding tot verdrinking en foltering, van verbranding in kooien tot kruisiging, van gijzeling en zelfmoordaanslagen tot het gebruiken van kinderen als levend schild en bombrief, en van handel in seksslavinnen tot een genocide op de Jezidi's.

Hun eigen vrouwen werden gedegradeerd tot zoontjesfabriek en leefden opgesloten in gevangenissen van zwart textiel. Hun wapenfeiten zijn een ongekende verzameling van misdaden tegen de menselijkheid, gepleegd door religieus addergebroed in de woestijn, en met een fall-out tot in de rest van de wereld: Zaventem, Maalbeek, Berlijn, Nice, Parijs, Straatsburg, Londen, Istanbul, Manchester...een gruwelijke tasbih van terreurdaden en massamoorden op onschuldige burgers door moreel gecorrumpeerde religiegekken.

Deze barbaren vernietigden ook nog duizenden jaren oud werelderfgoed. Ze bliezen de tempels van Baal-Shamin en Bel op in Palmyra, verbrandden eeuwenoude manuscripten, en veroordeelden muziek en kunst als Haram. Ze plunderden als beeldenstormers Assyrische archeologie en brandschatten kunstwerken in navolging van hun profeet. Bij de verovering van Mekka vernietigde Mohammed in de Ka'ba 360 religieuze kunstuitingen van verschillende godsdiensten. Het cultureel historisch erfgoed van de ongelovige moest vernietigd worden om zijn beschaving om zeep te helpen. De droom van het islamitisch monotheïsme: één religie, één cultuur, één taal en de totale onderwerping van de kuffar.

Wanneer Donald Trump twittert, schiet Europa in een kramp. De Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF), hoofdzakelijk Koerden, hebben met Amerikaanse hulp stilaan de laatste restanten van het kalifaat veroverd en sedertdien dolen er volgens een VN-rapport nog zo'n 18.000 jihadi's van de Islamitische Staat rond in de Syrische zandbak, waaronder 3.000 buitenlanders. Zo'n 850 tot 900 zitten er opgesloten in zeven gevangenissen rond de stad Ain Nissa en in nabijgelegen kampen huizen ruim 2.000 familieleden, vrouwen en kinderen. Het overgrote deel komt niet uit Europa maar uit zo'n 31 tot 49 landen, waaronder bijvoorbeeld ook 40 uit Rusland.

Wraak als drukkingsmiddel

Trump dreigt die koppensnellers nu vrij te laten. Stante pede knijpen onze Europese Mandarijnen de billen dicht en gaan hun geesten in spagaat. Het zijn ethische prinzipienreiters met een totaal gebrek aan morele moed en daadkracht. Repatriëren naar hun parallelle samenlevingen hier te lande of berechten, of eventueel liquideren in het achterland van hun woestijngod? Niet Trump beslist over het lot van de gevangenen maar de Koerden die ze nog niet te vlug zullen vrij laten. Ze zouden zich al snel voegen bij ondergedoken IS-cellen die volgens het Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten de laatste maanden met onder andere zelfmoordaanslagen al 193 slachtoffers maakten, waaronder 50 burgers. Trump gebruikt de wraak van deze monsters als drukkingsmiddel. Duitsland capituleerde al, maar de Britten willen hun terroristen niet terug opnemen. Ze hebben ze ook al hun Britse nationaliteit ontnomen. Een maatregel die in ons land absolute dringende navolging verdient.

Criminelen worden per definitie berecht in het land waar ze hun misdaden begaan.

Het is merkwaardig dat het oude continent zich uitput in juridische haarkloverij en interpretatie van dito mensenrechtenverdragen om oorlogsmisdadigers te verdedigen die onze rechtspraak niet aanvaarden en onze rechtstaat willen vernietigen. Criminelen worden per definitie berecht in het land waar ze hun misdaden begaan. Wie een moord pleegt in Rio, kinderen verkracht in Palermo, of drugs smokkelt in Bangkok wordt daar ter plaatse berecht en bestraft. Terroristen worden ook veroordeeld waar ze hun waanzin hebben botgevierd, of het nu Mehdi Nemmouche is in Brussel of Salah Abdeslam in Parijs. Hier rechtszaken willen voeren over misdaden die in het Midden-Oosten begaan zijn, is zand naar de woestijn dragen.

Een rogatoire commissie met speurneuzen, die hier nog geen spoor naar de Bende van Nijvel kunnen traceren, naar Mosul of Raqqa sturen om bewijzen en getuigenissen te verzamelen van de oorlogsmisdadigers is humanitaire oogverblinding. Zonder bewijslast zullen deze terroristen hier toch getuigen dat ze ginder alleen maar ambulancier waren, geen wapen gedragen hebben of zelfs de lopen van de Kalasjnikovs niet hebben gepoetst.

Islamitische beulen worden in onze gevangenissen bovendien helden en martelaren achter tralies, die mogelijk nog vervroegd vrijkomen om hun kruistochten voort te zetten tegen de ongelovigen, gesteund door hun supportersclubs in Molenbeek of Vilvoorde. In ons kolderieke rechtssysteem lijkt het wel alsof ze eerder een taakstraf dan levenslange opsluiting riskeren. Deradicaliseren is bezigheidstherapie, en klinkt vaak als het alibi van letseladvocaten, die hen nog pro deo ter hulp mogen snellen op kosten van de belastingbetaler. Togadragers die bij elke aanklacht een blik aan procedurefouten opentrekken; volgens mij niet om recht te laten geschieden, maar eerder uit doorgeschoten profileringsdrang.

zondag 17 februari 2019

De Vlaamse wegen zijn als het leven, vol obstakels en vol putten


Duik even mee met mij in het dagboek van een pendelaar: Al bijna een periode van een voldragen zwangerschap rijd ik nu van en naar het werk met de fiets. Dat doe ik met zo'n elektrische stamper, een speed pedelec die theoretisch 45 km/u kan rijden. Deze keuze was logisch, want ik woon in het polderdorpje Lombardsijde en werk aan de haven in Zeebrugge. De snelheid en het stroomverbruik van mijn tweewieler zijn echter louter theoretisch, en doen mij denken aan 'dieselgate'. Het verbruik op de stand 'eco' bijvoorbeeld, is normaal, en op de stand 'standard' abnormaal. Wat ik als drager van de familienaam Standaert wederom als een bevestiging zie.

Ik rij niet meer met de auto van en naar het werk, en ook niet met het openbaar vervoer. Het is drie uur sporen met de kusttram en ik werk in schiften, in dag- en nachtdiensten, op zon- en weekdagen. De slakkenrace achter de andere hoestbuien op vier wielen langs de enige toegangsweg van de centrumstad Oostende was altijd al een tijdrovende bezigheid, want de doorgang is er beperkt tot één rijstrook omdat de andere rijstrook gereserveerd wordt voor het openbaar vervoer. De lijnbussen lijken nochtans vooral gevuld met passagiers uit de doelgroep van het ter ziele gegane Zilverfonds, omdat het hun tijd verdrijft, de verwarming ook wel prima is, en omdat dat de schabouwelijke dienstregeling hun niks kan schelen.

Ik stelde vast dat 'geduld' een grote afwezige is in mijn karakter. Maar ik liet vooral mijn auto op stal nadat ik twee keer wakker werd op het linkerrijvak van de E40 ter hoogte van Jabbeke richting Veurne, ingedommeld na een nachtelijke dienst. Ik ben geen klimaatflandrien maar besloot het anders te gaan doen, met de fiets dus. Geen overtands vehikel met zo'n plakkaatje onder mijn zadel van 'Nog een auto minder', neen, een heus ecologisch aangedreven stalen ros, want zo'n spreuken doen me denken aan een duister regime van een aantal decennia geleden aan de overkant van de Rijn. Ook het plakkaatje van 'Koning fiets' zal ik er nooit hangen, want ik gedraag me niet als een despotische vorst die het alleenrecht van de openbare weg opeist.

De morele superioriteit van fietsers en vegetariërs die met de bakfiets naar een biowinkel karren waar een scharrelei evenveel kost als een pond varkensvlees, kan me gestolen worden. Ecologische bemoeizucht is me vreemd. Maar mijn ecologische tweewieler is een prachtig alternatief. Het maakt mijn hoofd leeg na een drukke wacht op mijn werk. Pedalerend ben ik lichamelijk zo ook meer actief bezig, wat een pure noodzaak is met mijn zittend beroep. Daarbovenop zie ik aan de kust - in het toeristisch seizoen, stampend langs de campings - talrijke tafereeltjes waardoor ik niet meer moet afstemmen op een commerciële zender met ellenlange reclameblokken om mijn dosis 'Temptation Island' te inhaleren.

Diegene die op het idee gekomen is om fietspaden aan te leggen in opstekende bakstenen, heeft er wellicht nooit zelf over moeten rijden.

Toch zijn de Vlaamse wegen zoals het leven, vol obstakels en vol putten waar we altijd vroeg of laat mee te maken krijgen. Diegene die op het idee gekomen is om fietspaden aan te leggen in opstekende bakstenen, heeft er wellicht nooit zelf over moeten rijden. Hoewel we nu blijkbaar een droge periode meemaken zijn de talloze putjes buiten de regendagen ook gevuld met water. Ze zijn gecamoufleerd als een verscholen paracommando, en zo ben ik al ettelijke keren in een hinderlaag gelopen of - beter gezegd - gereden. Na duizenden kilometers zijn een gebroken voorspatbord, een afgebroken nummerplaathouder en een gescheurde borstspier er de trofeeën van. Ook de strategisch geplaatste riooldeksels in de talrijke bochten van ons wegennet in het nochtans vlakke Vlaanderen, doen me vermoeden dat er een speciaal daarvoor bevoegde ambtenaar gesubsidieerd wordt, en mogelijk ook nog heimelijk gesponsord wordt door de Orde van Geneesheren.

Tramrails en riooldeksels zijn glad, de grond is hard, het Vlaamse mobiliteitsverhaal is vol leed en smart.

Natuurlijk bestaan er ook mooie prachtige fietspaden zoals de Driftweg tussen De Haan en Wenduine. Maar deze lijken voor joggers eerder een denkbeeldige windtunnel, en zeker nu, na de feestdagen, moet ik er slalommen tussen de berouwvolle vetverbranders terwijl 'hun' voetpad leeg blijft... Vandaag heb ik in Blankenberge een slippertje gedaan. Niet met een aangespoelde gepensioneerde weduwe in het legendarische cafeetje 't Zwienekotje, neen, wel op een ordinaire tramrail, die me aan de wetten van Newton herinnerde. Mijn knie doet me nu aan die laatste zijn appel denken. Toen de oudjes me als klein kind in de wang knepen zeiden ze mij altijd dat ik het fluwelen gezichtje van een Griekse god had, maar dan wel in de afwezigheid van een goddelijk lichaam. Maar na mijn fietsavonturen ontwaren de mensen er eerder de invloeden van Picasso in dan die van een Griekse tragedie. Daarom besluit ik deze smartlap met het volgende: 'Tramrails en riooldeksels zijn glad, de grond is hard, het Vlaamse mobiliteitsverhaal is vol leed en smart'.

zondag 10 februari 2019

Ik heb het stilaan gehad met die groene progressieve haarkloverij

Greta Thunberg, een puber uit Zweden, nog groen achter de oren, en de zeventienjarige Anuna De Wever uit onze contreien, hebben zich ontpopt tot de handpoppen van de politiek correcte klimaatkerk. Anuna staat samen met Groen-voorzitster Meyrem Almaci zelfs op het testbeeld van de VRT.

Ik heb het stilaan gehad met die groene progressieve haarkloverij.
Met slogans dat we maar geld moeten bijdrukken om windmolentjes te financieren en dat we onze sinaasappelen hier maar moeten kweken in plaats van ze uit Spanje in te voeren, wordt het meisje op het schild gehesen als nieuwe messias van het klimaatevangelie. Als een getalenteerd klimaatstakingsleider bekritiseert ze met holle retoriek het regeringsbeleid en zowel ministers als journalisten staan met open mond en kwispelstaartend te luisteren als apostelen op het laatste avondmaal. Het laatste oordeel en de zondvloed zijn nabij. Minister Joke Schauvliege is al verdronken, enkel zijzelf heeft er een traan om gelaten. Er ontbreekt echter altijd een groot element om de groene dromen realistisch te noemen: wie betaalt de rekening van de miljarden die aan de klimaatgoden geofferd worden om de apocalyps af te wenden?

maandag 4 februari 2019

Terwijl onze kinderen brossen voor bossen passeren groene graaiers nog eens langs de kassa

 

Electrawinds-oprichter Luc Desender kreeg zopas van de Vlaamse Overheid 1,25 miljoen euro subsidie voor een Oostends afvalproject. En dit terwijl diezelfde Vlaamse Overheid zo'n 500.000 euro subsidiegeld terugeist van Electrawinds. 'We worden geregeerd door idioten', schrijft Jean-Marie Dedecker.
Onlangs werden bij de Brusselse justitie de cadeautjes kwistig uitgedeeld. Rechter Francine De Tandt werd na acht jaar 'diepgaand onderzoek' van corruptie vrijgesproken. Graaf Maurice Lippens en zijn derivatencowboys gingen na tien jaar vrijuit in de Fortis-zaak. Al is het wettelijk in orde, dan is het wettelijke niet in orde.
Net zoals de casinokapitalisten van Dexia, de Gemeentelijke Holding en Arco werden de grootste bankrovers uit onze geschiedenis niet vervolgd voor het tillen van de bevolking voor miljarden euro's. Door onze klassenjustitie en medeplichtige politici gaan fraudeurs en witteboordencriminelen meestal vrijuit. Hun strafzaken verjaren of worden met een minnelijke schikking afgekocht. Hun strafblad blijft dan blanco en ze kunnen in krijtstrepenpak hun rooftochten verder zetten.

Het kan nog driester. Sommige graaiers worden ook nog eens beloond met nieuw gemeenschapsgeld. Luc Desender, voormalig topman van het failliete Electrawinds SE, kreeg zopas 1,25 miljoen euro subsidie van de Vlaamse Overheid voor zijn vennootschap RenaSci Recycling, een afvalverwerkingsfabriek in Oostende.
Aan schizofrenie geen gebrek bij onze Vlaamse regenten. Op Lernout & Hauspie na is er in Vlaanderen geen enkel onderneming te vinden die de belastingbetaler met subsidies zo zwaar getild heeft als Electrawinds. In vergelijking met Luc Desender is Jeroen Piqueur van Optima Bank een koorknaap.

zondag 27 januari 2019

Theo Francken had het moeten weten: vertrouwen is goed, controle is beter

 

'Het is bijltjesdag en Franckens voorkeursbeleid voor vervolgde christenen moet er alsnog aan geloven. Uit elk schuttersputje wordt geschoten', schrijft Jean-Marie Dedecker.
Theo Francken staat in het oog van de storm. Het tragische verhaal met de humanitaire visa door een te groot vertrouwen in bepaalde mensen, zoals zijn criminele partijgenoot Melikan Kucam, breekt hem zuur op. Hij had beter moeten weten. Seneca wist het al: 'Iedereen vertrouwen en niemand vertrouwen is allebei verkeerd. Het eerste is een eerbiedwaardige fout. Het tweede is veiliger.' As je geschoren wordt moet je stil zitten, want ieder woord dat je dan zegt, ligt op een bananenschil, en elke datum die je nog maar mompelt wordt met een chronometer nagetrokken. Er wordt traditioneel verondersteld dat je partijgenoten dan de kolen uit het vuur halen, maar op de N-VA-banken was het oorverdovend stil toen Francken in het Parlement geroosterd werd.
In de Kamer is er geen meerderheid meer maar ook geen minderheid. Iedereen is in oppositie en op profileringsmissie voor de komende verkiezingen. Dan is de jacht op een kwetsbaar lid open, en geldt de dynamiek van een haaientank. Wie bloedt wordt vrolijk aan stukken gescheurd uit intens genoegen om de prooi te zien spartelen. Barbertje moet hangen, schuldig aan eigenwaan en uitdagend twittergedrag.
Er waren nochtans elementen genoeg om mits wat politiek geheugen aan te tonen dat de pot verweet dat de ketel zwart ziet. Toen CD&V-er Mark Eyskens minister van Buitenlandse Zaken was, gaf hij een visum aan de Palestijnse terrorist Walid Khaled. Hij bleef doodgemoedereerd op post met de historische woorden dat dit enkel in een 'apenland' als België mogelijk was.

zondag 20 januari 2019

Ik weiger mee te lopen in de stoet van drammerige alarmisten die het einde van de wereld voorspellen

 

'Klimaat is volgens mij een religie geworden, met haar eigen hoogmissen, zondebesef, aflaten, boetedoening en processies door de straten', vindt Jean-Marie Dedecker.
Het verheugt me dat Dirk Draulans na vier jaar en een tweehonderdtal publicaties van mij online bij Knack eindelijk zijn licht laat schijnen op een paar van mijn schrijfsels. Ik ben er mij terdege van bewust dat mijn wetenschappelijke vorming niet opweegt tegen zijn universele eruditie als biologische inktkoelie, maar enige nuance is hier toch op zijn plaats in verband met de volgens mij gratuite beschuldigingen in het opiniestuk 'Het zou het klimaat helpen mocht Jean-Marie Dedecker zijn oogkleppen afnemen'.
In tegenstelling tot wat geschreven wordt, hoeft niemand zich zorgen te maken over Middelkerke. Wij zijn de enige gemeente die haar zeedijk een stukje zal opbreken om er een duinengordel aan te leggen. (Jawel, een natuurlijke dam tegen de fictieve '1000-jarige storm'). Vroeger lag ons tochtgat aan de Noordzee zelfs op een schiereiland midden in het zeewater, vandaar de naam, met aan de oostzijde Oostende en aan de andere kant Westende. In onze deelgemeente Mannekensvere stak men over naar het vasteland. (Dat zie je ook aan de etymologie van het woord).
Zelf woon ik in een stulpje dat er al stond in 1720, gebouwd langs een kanaal dat in 1640 met 800 schoppen uitgegraven werd. Volgens de annalen stonden de vorige bewoners van mijn nederig polderdoeninkje nooit met hun voeten in het water. Er is een tijd geweest dat je van hieruit te voet naar Engeland kon. Toen de Romeinen hier de plak zwaaiden was het even warm als nu. Duizend jaar later was het gemiddeld enkele graden warmer, schrijft de Nederlandse geoloog Salomon Krooneberg in zijn lezenswaardig boek Spiegelzee.
'In de twee jaren na de Guldensporenslag van 1302 liep men "droogvoets" door de Seine, de Loire, de Rijn en de Donau', staat in de Vlaamse Kronieken. In zijn boek De opstand van de Natuur schrijft Philipp Blom dat tussen 1570 en 1650 de temperatuur dan weer zo drastisch daalde dat de rivieren dichtvroren en er zelfs ijs dreef op de zee. In 1594 was zelfs de haven van Marseille dichtgevroren.
Er reden geen hoestbuien op vier wielen, en fabrieksschouwen spoten geen CO2 in lucht. Vandaar mijn empirische scepsis over de schuldgraad van de mens in het proces van de opwarming of de afkoeling van de aarde. Onze planeet warmt al vier miljard jaar op en koelt al even lang af, zonder dat de mens er de thermostaat van in zijn hand hield.
Als ex-mei 68'er vind ik het hartverwarmend om een meute muitende jongeren door de straten te zien dwalen als een spontane uiting van burgerlijke ongehoorzaamheid en politiek bewustzijn. Mijn libertair hart fluistert op zo'n moment dat puberende tieners wel mogen spijbelen, want elk heeft recht op zijn eigen domheid, maar dit strookt niet met mijn pedagogische visie. De school, en zeker de universiteiten, zouden een vrijplaats moeten zijn voor kritische geesten, maar wat het klimaatdebat betreft lijken ze volgens mij meer op een indoctrinatieplaats van een pensée unique: de aarde warmt op en dat is enkel de schuld van de mens.
Wie in dit dogma ook maar de minste nuance aanbrengt is minstens een rechtse populist of wordt gestigmatiseerd als een klimaatnegationist. Dit woord, dat een connotatie oproept met het fascistisch verleden, is niet toevallig gekozen door de discipelen van de klimaatkerk. Klimaat is volgens mij een religie geworden, met haar eigen hoogmissen, zondebesef, aflaten, boetedoening en processies door de straten. Het is immers de bedoeling van elk geloof om argeloze jongeren te indoctrineren tot willoze gelovigen. Elke dissidente stem wordt met religieuze hardnekkigheid bestreden en de afvallige wordt als ketter gebrandmerkt.
Ik krijg de indruk dat we nu als klimaatzondaar diep het hoofd moeten buigen voor het ongeboren nageslacht. De heks was in de middeleeuwen de zondebok, verantwoordelijk voor misoogsten, stormen en hongersnoden. Vandaag is CO2 de zondebok, een broeikasgas dat amper 0,04% van de atmosfeer uitmaakt en dat de levensadem is van ons plantenrijk. De planten deden hun intrede op onze planeet toen het CO2-gehalte tal van keren hoger was dan vandaag. We moeten nu onze onmetelijke schuld tegenover de natuur aflossen door uitbanning van de CO2, anders straft de natuur ons met verschrikkelijke rampen, van verdorring tot de zondvloed. De grafiek van een reconstructie van de temperatuur op aarde van het afgelopen millennium, de zogenoemde 'hockeystick van Mann', is de hakbijl van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), en krijgt volgens mij de allure van de Heksenkamer van de inquisiteur Heinrich Kamer. En de pretletterbrigade zwaait er dreigend mee in het rond.
Ik ben opgegroeid met de onheilstijdingen dat de bossen zouden verdwijnen door de zure regen, en dat er een nieuwe ijstijd op komst was, een Global Cooling. In SuperFreakonomicsvan Steven D. Levitt en Stephen J. Dubner worden zelfs plannen van toen beschreven om het ijs op de Noordpool te laten smelten door het met zwart roet te bedekken. Klimatologen zoals Schreiber van de IPCC-rapporten schreven in 1971 dat er een toename van de CO2 zou moeten zijn met 800% (jawel!) om de temperatuur op aarde met 2 graden te doen toenemen. National Geographic, en International Wildlife waarschuwden tegen hongersnoden, klimaatvluchtelingen voor de koude en het ineenstorten van de economie.
De Club van Rome voorspelde in 1972 grenzen aan de groei want binnen dertig jaar zouden zowat alle delfstoffen zoals koper, olie, steenkool... opgebruikt zijn. We leven ondertussen al twintig jaar in blessuretijd en geen van al deze voorspellingen zijn uitgekomen. In plaats van onze jeugd op te voeden tot tobbers vol schuldgevoel zouden we ze beter kritisch leren nadenken over op speculaties berustende theorieën en op computeralgoritmes gebaseerde prognoses. Zonder debat is wetenschap propaganda.
Zouden we onze scholieren niet beter leren dat er twee soorten lui zijn die zich klimaatwetenschappers noemen. De echte klimaatonderzoekers die metingen doen in de atmosfeer om de daar optredende processen te onderzoeken. En de klimaatmodelleerders die modellen maken door er de aanname in te stoppen dat door CO2 de temperatuur toeneemt, en daarmee voorspellen dat in de toekomst de temperatuur zal toenemen.
Dan kunnen we ze misschien ook waarschuwen dat wie vragen stelt over de invloed van wolkenvorming, de Milankovitch-cycli, of over de kosmische effecten als zonne-activiteit op het klimaat, meteen verdacht wordt gemaakt. Maar dat is natuurlijk iets anders dan de focus op zondig gedrag of de scheten van koeien.
Zouden we de studenten ook niet zeggen dat men probeert grote maatschappelijke en economische veranderingen af te dwingen en onze levenswijze tracht te kneden met inferieure technieken zoals windmolens, zonnepanelen en biomassa, en dit met een voor mij planeconomisch, welvaartsvernietigend en duizenden miljarden euro's verslindend doel? Zou je aan die koters ook niet bekennen dat ze straks bij kaarslicht zullen moeten studeren als de CO2-vrije kerncentrales het licht uitdoen, en dat de elektriciteitsfactuur van hun ouders een belastingbrief is dankzij de overgesubsidieerde duurzame energie?
Zou je durven meedelen dat hun idolen Bill Gates, Jeffrey Sachs en gewezen Greenpeace-voormannen zoals James en Patrick Moore pleiten voor kernenergie, en dat ze dankzij het zogezegd zondig gedrag van hun ouders tot de meest bevoorrechte en welvarende elite behoren die de geschiedenis heeft voortgebracht?
Niettegenstaande de wat men noemt wetenschappelijke consensus, zijn er ook wetenschappers, waaronder Nobelprijswinnaars, die zich vragen stellen bij alles wat beweerd wordt in de AGW-hypothese, de Anthropogenic Global Warming of de catastrofale gevolgen van de door de mens veroorzaakte opwarming. In illo tempore was er ooit wetenschappelijke eensgezindheid dat de aarde plat was en de zon rond de aarde draaide. De eerste die het omgekeerde beweerde eindigde op de brandstapel. Een andere, Galileo Galilei, kreeg van de inquisitie levenslang huisarrest en moest zijn theorie afzweren.
Ik hou van duurzame energie en zuivere lucht, daarom woon ik aan zee. Ik geloof zelfs dat de aarde opwarmt en dat al wat leeft en groeit invloed heeft op het klimaat. Maar ik weiger mee te lopen in de stoet van drammerige alarmisten die hijgerig het einde van de wereld voorspellen. Als volksverlakkerij een pandemie geworden is zoals beweerd wordt, dan zou Dirk Draulans zijn pen beter af en toe eens neerleggen in plaats van ze in vitriool te doppen. Met gratuite beweringen verkoop je enkel gebakken lucht.
Ik houd me aan de wijze woorden van Albert Einstein: 'Duizend experimenten kunnen onvoldoende zijn om mijn gelijk aan te tonen, maar één experiment kan voldoende zijn om mijn ongelijk aan te tonen.' Misschien draag ik oogkleppen, maar dat is nog altijd beter dan selectieve blindheid.
Sans Rancune,
Jean Marie Dedecker

zondag 6 januari 2019

Vonnis over IS-kinderen is bewijs dat sceptici van het Marrakeschpact gelijk hebben

 

Jean-Marie Dedecker laakt de Brusselse kortgedingrechter die besliste dat zes kinderen van IS-strijdsters en hun moeders naar België gerepatrieerd moeten worden. 'Rechters leggen hun eigen maatschappijbeeld en politieke overtuiging op via vonnissen en arresten.'
Even ter herinnering: onderstaand stukje schreef ik in mijn opiniestuk op 3 juni 2018.
'De Hof van Eden in het IS-kalifaat Raqqa is verwoest, en wij zitten met de jihadiperen. Terwijl een religiegek in Luik twee agenten executeert en een onschuldige jongeling lafhartig vermoordt, financiert het gesubsidieerde Child Focus nu onbeschaamd een rechtszaak tegen de Belgische Staat om twee Jihadiweduwen en hun kroost terug te halen naar ons land. In plaats van zichzelf aan te geven voor misdaden tegen de menselijkheid, eten ze liever van de islamitische sharia of van onze rechtstatelijke walletjes al naargelang het hen uitkomt. Beide gesluierde besjes zijn in 2014 op kosten van de gemeenschap als weduwen al een keer teruggehaald uit Syrië. Na hun bevalling vertrokken ze terug en huwden opnieuw islamitische oorlogsmisdadigers als zoontjesfabriek voor het kalifaat. Nu hopen de schoonzusjes Tatiana Wielandt en Bouchra Abouallal via het volgrecht door de repatriëring van hun kroost om hier hun straf te mogen uitzitten in plaats van in het detentiekamp Al-Hol aan de Syrische grens.'
Child Focus ving eerst bot zowel in eerste aanleg als in beroep, maar de hyperventileerders van de mensenrechten gingen op zoek naar een activistische rechter die hen op hun wenken bediende, met een VRT-emoreportage van Rudi Vranckx in de aanslag. Wie zoekt, die vindt. Meer zelfs, alhoewel de repatriëring enkel voor de kinderen en niet voor de moeders gevraagd werd door de eisende partijen, werd ze toch door een rechter in kortgeding opgelegd, met een dwangsom van 5000 euro per dag vertraging er bovenop. Over de terugkeer van kwetsbare dreumesen uit het kalifaat zou je nog een pedagogisch debat kunnen voeren, maar je hoeft op internet toch niet ver te zoeken om gruwelvideo's te zien van die moordende bende, die zelfs haar eigen volk afslacht als ze zich niet strikt aan de regeltjes van Allah houdt.