maandag 11 april 2016

"In Vlaanderen is de dopingweegschaal naar de andere kant doorgeslagen"


'Ik haat dopingzondaars, maar verfoei evenzeer een inquisitie die als enig doel heeft bonafide sporters aan het kruis te nagelen, schrijft Jean-Marie Dedecker na de recente noodkreet aan zijn adres van boksster Delfine Persoon.

'In Vlaanderen is de dopingweegschaal naar de andere kant doorgeslagen'
Delfine Persoon © Belga Image
Godsdienst is opium voor het volk, schreef Karl Marx ooit. Sport heeft zowel de godlievendheid als de godvrezendheid van toen vervangen. J.C. staat zelfs niet meer voor Jezus Christus maar voor Johan Cruyff. Nog een onsterfelijke die pas gestorven is. Pasen is hier te lande verwaterd van een christelijke viering tot een wielerfeest. De Ronde van Vlaanderen is geen wielerkaravaan maar een processie van zelfverklaarde wielergoden, schrijdend over de Kwaremont en de Patersberg. Koers draait rond het leven zoals de aarde rond de zon. Supporters trekken op bedevaart naar de Vlaamse Ardennen, en in vraattenten vol Vips worden de vasten verorberd, weggedronken en weggebalkt. De media spuien een indigestie aan wielerheroïek. Een overkill aan voor- en nabeschouwingen, en een Extra Time aan analyses van analyses door steeds dezelfde specialisten, in conversaties die zo slaapverwekkend zijn dat je die analisten gerust op de lijst van de verdovende middelen mag plaatsen. Wielerincest als geestelijke en lichamelijke verslaving. Vandaag wordt Parijs-Roubaix gereden, dokkerend op de kasseien, de sportieve loopgraven van Frans Vlaanderen, relikwieën van leven en dood in den ast. Ik zal aan de beeldbuis vastgekluisterd zitten, genietend met het verstand en de geluidsknop op nul.
"In Vlaanderen is de dopingweegschaal naar de andere kant doorgeslagen"

Tussen twee wielerkoersen door werd er ook nog gevoetbald. Als je het supportersheir en de marketingmachine mag geloven, moet het komende EK voetbal in Frankrijk niet meer gesjot worden. Onze Rode Duivels zijn al kampioen verklaard. Portugal kwam efkens zand in de raderen van de PR machine strooien. Ronaldo schopte ze zelfs tussen de benen naar een 2-1 verlies. Een wake-up call voor onze voetbalmiljonairs. Het mes tussen hun tanden was amper een tandenstoker. Ik moest even denken aan Evgeniy Levchenko. Deze Oekraïner voetbalde van zijn zeventiende tot zijn zesendertigste in de Nederlandse eredivisie. Hij werd in 1978 geboren in Donetsk, groeide op in zwarte armoede en middeleeuwse strengheid. Vader verslaafd aan de wodka en aan losse handen Voor straf moest hij uren knielen op grove zoutkorrels in een donkere kamer. Zijn eerste kicksen waren Pinokkioschoenen met een smalle neus. Hij heeft er misvormde tenen en een schoenen-tic aan overgehouden "Als ik ooit nog honger moet lijden, heb ik in elk geval warme voeten". Hij liep school op een loodzwaar sportinternaat. Dagelijks werden zijn sportgenootjes in elkaar geslagen. Na twee jaar vluchtte hij 's nachts weg naar Moskou en trainde er bij CSKA. Het was er verboden om terug te spelen op de keeper. De bal wegrammen was het motto. Anderen verging het minder goed. Sergej hing zich op. Maxim werd mensenschuw. De ene Alexander werd vermoord en een andere Alexander werd moordenaar. Vasili ging ook de gevangenis in. Valeri kreeg een trombose. Evgeniy zorgt nu voor hen. Vandaag is hij sportanalist, de Marc Degryse van het Oekraïense voetbal. Levchenko is bikkelhard voor ons lagelandenvoetbal zonder overlevingsdrang. Sommige sjotters, die hun beperkte woordenschat op hun lijf moeten tatoeëren zodat ze altijd kunnen spieken, hebben een weeksalaris die hoger is dan het jaarsalaris van onze premier. Ze bakkeleien nu over een winstpremie van 704.000 euro op het EK van juli. Als ze nu nog tussen hun benen laten sjotten of terugspeelballen afleveren bij de keeper, stuur ik hen een paar roze Pinokkioschoenen.
"Sommige sjotters, die hun beperkte woordenschat op hun lijf moeten tatoeëren zodat ze altijd kunnen spieken, hebben een weeksalaris die hoger is dan het jaarsalaris van onze premier."

Levchenko is een product van het Oostblok, een overlever van excessen uit een overjarig sportsysteem. Sedert Meldonium op 1 januari ll. verboden werd zijn er al 140 Russische atleten betrapt op dit dopingproduct. Pillen doorgeslikt als paaseieren door patiënten van de overgemedicaliseerde sovjetsport, maar ook slachtoffers van meedogenloze sportbobo's. Een politbureau van lui zonder ethiek en zonder moraal die uit geldgewin en uit nationalistisch superioriteitsgevoel hun atleten verplichten mee te stappen in de wereld van bedrog. Wie niet slikt of prikt, wordt zelfs niet geselecteerd, verklaarde mijn judo-collega A.J. ooit, en wie klikt wordt geëlimineerd of verbannen en afgeperst. De Verpoetinisering van de sport. De dealers worden beschermd en de gebruikers bestraft.

Heksenjacht

In Vlaanderen is de dopingweegschaal naar de andere kant doorgeslaan. Op 22 maart stuurdeDelfine Persoon mij een noodkreet. Onze niet-gesubsidieerde wereldkampioene boksen is sportvrouw van het jaar. Ze werd onlangs in Mexico voor de tweede keer op rij uitgeroepen tot beste vrouwelijke bokser ter wereld over alle categorieën heen. Ik citeer:
"Ik ben topsporter (fulltime werkende mens) in categorie B. Vroeger categorie A, maar dit is niet haalbaar met mijn job bij de spoorwegpolitie. Als elitesporter van categorie B moet je per dag whereabouts invullen en doorsturen: alle trainingen, alle competities, elke dag een overnachtingsplaats, maar enkel op de dagen dat je geen trainingen en geen competities hebt. Op 2 maart had ik een dopingcontrole. Ik had op die dag normaal training staan van 18 tot 20 u, maar dit heb ik aangepast en al gemeld op 26 januari om 09u35. We moesten die avond naar de uitreiking van de West-Vlaamse Sportprijzen 2015 in Plopsaland (De Panne). Dus op 2 maart stond enkel mijn overnachtingsplaats, mijn thuisadres, waar ik dan ook effectief geslapen heb na mijn thuiskomst om 1 uur 's nachts. Die avond had ik echter om 21u45 dopingcontrole. Omdat ik niet thuis was, hebben ze me 2 keer gebeld. Maar ik heb mijn telefoon niet opgenomen, omdat we in de show zaten en dit heel onbeleefd en ook onmogelijk was. Later na de show (omstreeks 23 u) heb ik gekeken naar mijn gsm en had ik 2 gemiste oproepen van een gsm-nummer die ik niet kende, alsook een voicemail, waar wel geen tekst opstond toen ik hem opende. Ik heb niet teruggebeld omdat ik dagelijks telefoons krijg voor een benefiet of zo, en omdat ik alles zelf doe (ik heb geen manager ), is dat meestal heel hectisch. Meestal luister ik altijd naar de voicemail en dan bel ik bij interessante gesprekken of vragen terug (deze keer niet: want ik vond geen tekst op mijn voicemail). De week erna kreeg ik een aangetekende brief met een gemiste dopingcontrole."
"Nu zaterdag 19 maart, had ik opnieuw dopingcontrole. Die voor mij meer op een pesterij leek. Ik was niet thuis en had alleen mijn overnachtingsplaats opgegeven - waar ik ook inderdaad geslapen had. Ik zat die avond op een babyborrel en mijn vriend was thuis. Hij diende me op te bellen en ik moest onmiddellijk naar huis komen voor de controle. Ik heb het feestje dan ook maar onmiddellijk verlaten. Heel mijn vrije avond was hierdoor ook direct naar de vaantjes. Na 3 liter water drinken en 3 uur later kon ik uiteindelijk plassen. Wel heel misselijk van al het water te drinken en heel de nacht ongemakkelijk. Indien ik niet naar huis was gekomen, had ik nog een gemiste dopingcontrole en een schorsing aan mijn been. Voor ons was dit heel frustrerend. Dit was de enige avond dat we eens thuis op ons gemak konden zitten. Want tijdens de week is het altijd werken en 's avonds trainen tot 21 u. Meestal werk ik ook in het weekend en doe de late shift (tot 22 u). Omdat ik mijn ongenoegen liet blijken kreeg ik nog een proces-verbaal aan mijn been."

Veel van de Vlaamse out of competition controles zijn verwaterd tot het opsmukken van de statistieken. Soms meer pestgedrag en een heksenjacht door de ambetantenarij van NADO Vlaanderen dan een doelgerichte opsporing van de valsspelers. Het gele busje komt zo, en liefst tijdens het weekend. Dan wordt speurwerk financieel extra verloond. Fitnesscentra zijn ook geliefkoosde controleplaatsen, altijd prijs. Er zit altijd wel een amateur te benchpressen die met een pilletje zijn lijf strak wil houden. Dit terwijl dopingcontroles enkel dienen om competitievervalsing tegen te gaan. Zo staat Vlaanderen op het wereldpodium van het aantal gedopeerden. Vals triomfalisme door Vlaamse kneuterigheid. Vijgen na Pasen. Ik haat dopingzondaars, maar verfoei evenzeer een inquisitie die als enig doel heeft bonafide sporters aan het kruis te nagelen.

Jean Marie Dedecker

'In een parlementaire onderzoekscommissie moet het belang van de eigen partij uit de wind gezet worden'

   
'In het verleden is altijd gebleken dat parlementaire onderzoekscommissies enkel verhelderend waren als ze niét de politieke verantwoordelijken moesten aanduiden, en als ze als voorzitter een oppositielid hadden', schrijft Jean-Marie Dedecker. 'Een voorzitter van de meerderheid moet vooral de kunst begrijpen om de vis te verdrinken.

'In een parlementaire onderzoekscommissie moet het belang van de eigen partij uit de wind gezet worden'
© BELGA
Op het schaakbord van de macht was het een meesterlijke zet van de regering om een parlementaire onderzoekscommissie op te starten n.a.v.de Brusselse barbarij. Het haalde de lont uit het kruitvat, het maakte de oppositie (tijdelijk) monddood en het suste de goegemeente. De belofte van transparantie en van het zoeken naar de waarheid werd daardoor gelegitimeerd.

Versterkte emotie ondermijnt immers het kritisch denken. Nochtans is in verleden altijd gebleken dat dergelijke commissies enkel verhelderend waren als het niét om politieke verantwoordelijken ging, en als ze als voorzitter een oppositielid hadden zoals in de Dutroux-commissie. Van zodra ook de politieke aansprakelijkheid moest onderzocht worden dienden ze eerder om de waarheid te verdoezelen dan ze aan het licht te brengen.

"In een parlementaire onderzoekscommissie moet het belang van de eigen partij uit de wind gezet worden"

In illo tempore was ik zelf lid van een tweetal onderzoekscommissies over de grootste bankrovers uit onze geschiedenis: Fortis & Dexia. De waarheid kreeg telkens een eerste klas staatsbegrafenis. De Dexiacommissie mocht zelfs enkel opereren onder afgeslankte juridische vorm (dat wil zeggen zonder het mandaat van onderzoeksrechter). De traditionele partijen hadden angstvallig deze bevoegdheid uitgesloten. Al hun toplui hadden immers aan de rijke zelfbedieningstafel bij de Raden van Bestuur van Dexia aangeschoven.
Een kleine greep uit het rijke aanbod: Herman Van Rompuy, Jean-Luc Dehaene, Karel De Gucht, Elio Di Rupo, Serge Kubla, Francis Vermeiren, Patrick Janssens, Luc Martens, Frank Beke, Wivina Demeester enz... Toen de experten van de commissie, de heren Hübner en Swolfs, in hun eindrapport de bobo's van ARCO en de Gemeentelijke Holding als de deeltjesversnellers voor de faling van Dexia veroordeelden, moest dit stante pede uit de eindconclusies geschrapt worden van de commissieleden. "De onderste steen boven halen" werd een vals riedeltje in het Kamerorkest.

Trouwe apparatsjiks


Dergelijke parlementaire rechtbanken hebben hun eigen wetmatigheden, normen en hiërarchie. Hun samenstelling is recht evenredig met het aantal volksvertegenwoordigers in de Kamer. De meerderheid deelt dus de lakens uit en heerst over het debat en de besluitvorming. De keuze van de voorzitter is cruciaal. De hoofdbekommernis van de commissieleden is de betrokkenen van hun eigen partij uit de wind te zetten, daarom wordt er bij consensus tussen de meerderheidspartijen telkens een trouwe apparatsjik als voorzitter gekozen als het om een politiek geladen onderzoekscommissie gaat.


Deze moet vooral de kunst beheersen om "de vis te verdrinken" en krijgt ter compensatie heel wat media-aandacht en een upgrading in de partijhiërarchie, vraag het maar aan Bart Tommelein en Marie-Christine Marghem. Ze moeten vooral adepten zijn van wat George Orwell de Zwart-Wit discipline noemde: " De loyale bereidheid om te zeggen dat zwart wit is als de partijdiscipline dat eist". Voor Orwell was politiek proza bedoeld om de schijn van degelijkheid aan een louter vleugje wind te geven.

Patrick Dewael (Open VLD) en Siegfried Bracke (N-VA): wissel van de wacht op de voorzitterstoel van de Kamer
Patrick Dewael (Open VLD) en Siegfried Bracke (N-VA): wissel van de wacht op de voorzitterstoel van de Kamer © BELGA
Patrick Dewael (Open VLD) staat blijkbaar met stip genoteerd om de voorzittershamer van het nieuwe parlementair terreurtribunaal te hanteren. Hij kreeg eind de jaren 90 al als de eerste kans om de Dutroux-commissie te leiden, maar liet de kelk aan zich voorbijgaan. Marc Verwilghen dronk ze leeg en werd door het volk als witte ridder in een ministerzadel gehesen. Als minister van justitie werd hij in zijn terreurbeleid niet alleen geboycot door het PS-triumviraat Di Rupo-Onkelinx-Moureaux, maar ook kaltgestellt door zijn eigen partij. Vanuit het kabinet van Guy Verhofstadt waakte Brice De Ruyver als een schaduwminister over justitie met een schoonmoederbeleid volgens de PS-directieven. Marc had meer stemmen behaald bij de verkiezingen dan Verhofstadt, en bovendien woonde hij in hetzelfde kiesdistrict als zijn voorzitter Karel De Gucht. Een dodelijke cocktail voor een backbencher in het Blauwe Liberaal Fabriekje.

Patrick Dewael is ervaringsdeskundige. Voor hem heeft het woord "politiek" dezelfde stam als "politie". Als minister van Binnenlandse zaken was hij ooit verantwoordelijk voor het reilen en zeilen bij de politietop. De canapébenoemingen van een paar Mata Hari's (Sylvie Ricour en Anja Savonet), cliëntelisme rond de zaak Christa Debeck, gesjoemel met frauduleuze examenresultaten bij de Algemene Inspectie, evenals de avontuurtjes van hoofdcommissaris Fernand Koekelberg dwongen hem in december 2008 om op te stappen als minister. Hij kreeg een opvangbaantje als Kamervoorzitter.

"Enige bijstand van Patrick Dewael zou altijd van pas kunnen komen als blijkt dat de fouten in het terreuronderzoek verder reiken dan de blunders van een verbindingsagent in het Turkse Ankara."

Zijn adjunct- kabinetschef, Paul Van Tigchelt, de poppenspeler in het sacochen- en benoemingstheater, werd bedankt voor hand en spandiensten en gedetacheerd naar het Antwerpse Vlinderpaleis, waar hij substituut-procureur-generaal werd. Na een afkoelingsperiode werd hij onlangs benoemd tot grote baas van OCAD, het orgaan dat het dreigingsniveau in ons land bepaalt. Enige bijstand van Patrick zou altijd van pas kunnen komen als blijkt dat de fouten in het terreuronderzoek verder reiken dan de blunders van een verbindingsagent in het Turkse Ankara. De hanen zullen zich terug schor kraaien. Elk blunderboek baart uiteindelijk een encyclopedie.

"Zal deze parlementaire onderzoekscommissie de echte verantwoordelijken op het beklaagdenbankje roepen?"
Ik heb geen behoefte aan de zoveelste getuigenstoeterij van ambtenaren die hun oversten uit de wind moeten zetten om hun eigen vege lijf en carrière te redden. Alle topfuncties, zowel bij politie als justitie, zijn het gevolg van een partijpolitieke koehandel en wafelijzerpolitiek. Het zijn de kleine uniformen niet die moeten zwartepieten, zij riskeerden lijf en leden.

De top van de toga's en de sabelslepers en van de geprivilegieerde aristocratische ambtenarij is verantwoording verschuldigd. Als dit parlementair terreurtribunaal haar geloofwaardigheid wil behouden kan ze beginnen met haar hand in eigen boezem te steken. Ze kan aanvangen met de echte verantwoordelijken op het beklaagdenbankje te roepen.

De wettenmakers die bij twee "generale pardons" criminelen met een boterbriefje naturaliseerden. De politici die met een ongecontroleerde migratie de derde wereld invoerden en hier een vierde wereld creëerden om een nieuw electoraat aan te boren. De wegkijkers van het multiculturele lompenproletariaat. De gedoogpolitici voor religieuze uitwassen van islamprofeten, lui die tolerantie verwarden met kruiperigheid. De knuffelpolitici die het etnisch monopolie op overlast en criminaliteit vergoelijkten met politiek correcte prietpraat, bijgestaan door een gesubsidieerde gedachtepolitie. Ze kunnen beginnen met hun verontschuldigingen aan te bieden aan de familieleden van de slachtoffers wegens schuldig verzuim in plaats van hun vrijblijvend medeleven.
De filosofe Hannah Arendt schreef ooit over een merkwaardige vorm van cynisme dat samenlevingen in haar greep krijgt die geneigd zijn tot een "consistente en totale vervanging van de feitelijke waarheid door leugens". De reactie daarvan was " de absolute weigering om ook maar ergens nog van te geloven dat het waar is". Amper 17% van de bevolking heeft nog vertrouwen in de geloofwaardigheid van onze politici. Het wordt hoog tijd dat liegen niet meer gedemocratiseerd wordt, dan pas kan het vertrouwen met mondjesmaat terugkeren.

Jean Marie Dedecker

'Mijn hart bloedt, maar mijn bloed kookt over'


Jean-Marie Dedecker reageert erg fel op de aanslagen in Brussel. 'Ik huiver van een chronisch falende justitie en heb genoeg van halfslachtige maatregelen van onze zoetwaterpolitici.'                    

'Mijn hart bloedt, maar mijn bloed kookt over'
Politieactie in Molenbeek © Belga Image
Terwijl de multiculturele vergoelijkingslobby zich bij de vangst van Abdeslam uitsloofde om de oorzaak van het terrorisme bij de armoede en de discriminatie te leggen, ontploften de splinterbommen letterlijk en figuurlijk in ons gezicht. Ik heb het nu gehad met zelfgenoegzame misdaadbestrijders en procureurs die elkaar op het mediatieke podium decoreerden met een pyrrhusoverwinning, terwijl de Jihadi's al hun bomvesten omgordden en ontstekingsmechanismen plaatsten in spijkerbommen, ergens in een kelder van een safehouse in een Brusselse no go-area.
Ik heb ook genoeg van de regentenkliek die haar verantwoordelijkheid weg applaudisseerde met de vangst van een barbaarse massamoordenaar die 129 mensen afslachtte en toch 126 dagen onder de neus en de radar van 1.392 Molenbeekse politieagenten als een pizzakoerier kon flaneren.
 
"Mijn hart bloedt, maar mijn bloed kookt over."

Ik huiver van een chronisch falende justitie die de criminele broertjes El Bakraoui op penitentiaire vakantie stuurde om een cursus terrorisme te volgen in Syrië, terwijl er eentje tot 2019 in de bajes had moeten zitten omdat hij een Kalasjnikov leeg schoot op politieagenten.
Onze zwarte toga's met witte besjes hadden nochtans beter kunnen weten. Filosoof Johan Sanctorum schreef in 2009 al over de osmose tussen zware criminaliteit en moslimterrorisme: "Het netwerk dat de ontsnapte gangsters assistentie, dekking, en onderkomen geeft, overlapt een flink deel met het islamfundamentalistische terreurnetwerk dat vanuit Brussel opereert. Het gaat om dezelfde personen en om dezelfde gevoelsmatige, culturele en religieuze onderstromen die in de schotelantennecultuur gisten, vooral bij de jeugd. Mohammed, Youssef en de anderen, zijn niet alleen slachtoffers van kansarmoede, maar vooral krijgsheren in een cultuuroorlog, zeer bewonderd door hun achterban."

Satellietwagens met flessen bekogeld

Ik walg dan ook van het schorem dat een erehaag vormde voor hun maatje Salah Abdeslam toen die in Mollenbeek werd opgepakt. Geteisem dat satellietwagens met flessen en stenen bekogelde en boegeroep naar de politiemensen. Mooi buiten beeld gehouden door de media, wegens de ongemakkelijke waarheid waarmee men niet wil leven, en beschermd door de zwijgcultuur van de politieke correctheid. Het officiële rooskleurige beeld moet gehandhaafd blijven, maar wat niet besproken mag worden wordt vroeg of laat toch een uitslaande veenbrand.
"There is something rotten in the state of Brussels". De overheid bekommert zich om hun huisvesting, medische zorg en scholing en keert hen een lawine aan bijstand en subsidies uit om niets te doen. Ze ontliep echter zelf haar verantwoordelijkheid waar ze onvervreemdbaar moet zijn, namelijk in recht en orde.

Halfslachtige maatregelen

Ik heb mijn buik vol van halfslachtige maatregelen van onze zoetwaterpolitici en de doorgeschoten therapiecultuur van welzijnsknuffelaars. Zo kregen onlangs tien gemeenten elk 50.000 euro cadeau om een deradicaliseringsambtenaar aan te werven. De pot werd niet verdeeld volgens de vermeende noodzaak, maar volgens de politieke kleur van de burgemeesters. In Mechelen, Aalst en Zele waren er bijvoorbeeld nooit Syriëstrijders vertrokken en in Menen staat er zelfs geen moskee. In Oostende werd het geld dan maar in de pot voor drugs-en alcoholpreventie gestort.
Schaarbeek
Schaarbeek © AFP

Ik heb het gehad met de occasionele selectieve verontwaardiging van imams en van kleine- en van groot-moefti's. Lui die niet zelden op de loonlijst staan van ons ministerie van justitie, die van op de kansel van gesubsidieerde moskeeën hun heilsleer verkondigen.
Elk heeft recht op zijn - naar mijn aanvoelen achterlijke - ideeën, maar van onze liberale vrijheden en waarden, na een eeuwenlange strijd duurzaam veroverd op de katholieke kerk, moeten ze afblijven. Armoede is niet de oorzaak van de islam, maar is er het gevolg van.
"Werkloosheid ontstaat" volgens romancier Leon Dewinter "door het onvermogen om grote groepen islamitische jongeren op te voeden tot gedisciplineerde leden van de westerse samenlevingen". Op enkele petro-emiraten na behoren de 22 islamitische landen tot de armste van de wereld. Hun volgelingen hebben geen vooruitzicht op een fatsoenlijk aards bestaan, maar met de valse belofte van een hemels maagdelijk paradijs als zoethouder. Voor 69.6% van de Belgische moslims zijn religieuze wetten belangrijker dan seculiere en volgens 82.2% is er maar één interpretatie van de islam (bron WZB 2014/15 R.Koopman). Wat is dat dan, onze gematigde Europese islam ?

Onverschillige wegkijkers

Ik heb genoeg van onverschillige wegkijkers en van een vijfde colonne extremisten die de andersgelovigen wil uitschakelen. In 2003 schreef de Nederlandse regisseur en columnist Theo Van Gogh letterlijk: " Terwijl de vijfde colonne van de geitenneukers marcheert als nooit tevoren en autochtone Nederlanders massaal de grote steden verlaten, predikt de burgemeester als een soort Don Quichotte de windmolens van een abjecte samenleving, waarin vrouwen- joden- en homohaters vrij spel krijgen..."
Harde woorden, waarvoor de vrijdenker op 2 november 2004 werd gedood door Mohammed Bouyeri. We zijn 12 jaar later. Het laffe multiculturalisme heeft zichzelf langzaam tot dienaar gemaakt van het antiwesters extremisme. In grote steden is een soort anti-maatschappij ontstaan met een bevolking die haar levensdoel ontleent aan de haat die ze koestert tegen de officiële samenleving. Opgesloten in een fysiek getto reageren ze met het bouwen van een cultureel en psychologisch getto voor zichzelf. Een nihilistische cultuur van wanhoop, geweld en misdaad. Dan zijn er maar weinig geestverwanten nodig om barbaarse moorden te plegen en de jihad te verheerlijken als wraak en genot, uit woede voor hun lage sociaaleconomische situatie waar ze zelf verantwoordelijk voor zijn.

Krokodillentranen

Ik huiver bij het medeleven van onze Europese Mandarijnen zoals Juncker & Co, en van de krokodillentranen van EU-buitenland-minister Federica Mogherini, omdat ze nu zelf het trillen van de bomexplosies in Maalbeek tot in hun ivoren toren van het Schumanplein hebben gevoeld. Lui die de veerdienst voor de Syriëstrijders op de Middellandse en de Egeïsche zee organiseerden, en de veiligheid aan onze buitengrenzen verkwanselden aan een Soennitische Turkse sultan, die blijkbaar beter onze bommenleggers kan traceren dan wijzelf.
Naar verluidt namen zo'n 900 barbaren al de overzetboot. Wie zei ook weer dat de Gutmenschen van Wir schaffen das vroeg of laat de herauten zouden worden van de zelfvernietiging. Laat mij nu maar van demagogie beschuldigd worden. Demagogie wordt in handen van linkse mensen blijkbaar leiderschap genoemd en in handen van rechtse populisme. Ik heb geen nood aan een kaarsjesprocessie en een mars tegen de angst. Ik heb nood aan een cursus woedebeheersing.

Jean Marie Dedecker