maandag 13 februari 2017

Over hormonen en periodieke onthouding in de sport.

 
Het boek van voormalig wielrenner Thomas Dekker over de excessen van de wielersport inspireerde Jean-Marie Dedecker om in het seksleven van topsporters te duiken.

'Niet seks maakt je kapot, maar een destructieve levenswandel.'

 
 
 









Cyclocross is een leuk moddergevecht op twee wielen waarvan de winnaar per definitie een Vlaming of een Neder Belg is (afhankelijk van de houdbaarheid van de tubes). Het is zo'n klein wereldje dat je er claustrofobie van krijgt. De veldrijders kuisen deze week nog een laatste keer hun fiets af, en het wielercircus op de weg zorgt ondertussen al voor de aflossing.
 
Ik heb zopas het laatste blad omgedraaid van het boek "Mijn gevecht" waarin Thomas Dekker zijn biecht neerschreef. Een ranzige bloemlezing over de excessen van de wielersport: seks, drugs, doping en rock-'n-roll. Hematocriet en hypocriet. Over kalfsbloed, over hoeren en snoeren met een handdoekje boven de lakens, en over slikken en prikken. Een diepe inkijk in het wielermilieu, veel beklijvender dan de idolatrie van feelgood - TV zoals "Alles voor de koers" dat eerder sportief schermbehang is met juichkreten dan een documentaire.
Over hormonen en periodieke onthouding in de sport.
"Nog een paar jaar leven als een pater" was de commentaar van Ben Hermans toen hij vorige zondag tweede werd in de wielerronde van Valencia. Deze ascetische boutade deed me prompt denken aan Pep Guardiola, de paus onder de voetbalcoaches, die zijn bronstige spelers kort aan de leiband houdt. Zijn sjotters bij Manchester City mogen nog van bil gaan, maar met mate, en alleen voor middernacht. Wetenschappelijk verantwoord zegt dokter An Mariman van de Gentse slaapkliniek. Slaap bevordert de spieropbouw en het spierherstel, het verhoogt de immuniteit en in de diepe slaap komt ook het groeihormoon vrij. Van dit medicament prikken en slikken sommige sporters naar verluidt zelfs menige dosis extra.

De vader van de dochter van de stiefdochter

De biecht van Dekker, de gevallen wielerhoop van het Nederlandse wielerheir, schokte de sportwereld. Van onze stampers wordt immers per definitie een monnikenleven en vooral de omerta verwacht. Onze laatste Tourwinnaar Lucien Van Impe en Monsieur Paris-Roubaix Roger de Vlaeminck opteerden gans hun carrière voor een periodiek celibatair leven. Er fietsten in hun glorietijd toen ook nog andere kleppers rond met het aureool van geheelonthouder. Vittorio Adorni onthield zich ooit negen maanden voordat hij in 1968 wereldkampioen op de weg werd. Filippo Pozzato hield zijn sportieve coïtus interruptus in 2010 ook zes maanden vol. Er waren nochtans ook anderen met meer seksuele appetijt. Rik Van Steenbergen speelde een Latijnse lover in een erotische film, en vijfvoudig Tourwinnaar Jacques Anquetil ontvoerde op 23-jarige leeftijd de vrouw van zijn dokter. Hij maakte het wel heel bont. Hij bezwangerde ook haar dochter. Anquetil was niet alleen de vader van de dochter van zijn stiefdochter, maar ook de vader van de zoon van zijn stiefschoondochter. De fietsende kasteelheer van Neuville was eigenlijk een incestueus geslacht op wielertubes. Greg Lemond gaf toe dat hij enkele uren voor de start van het wereldkampioenschap nog zijn vrouw beminde, en enkele uren later de kampioenstrui mocht aantrekken in het Zwitserse Altenrhein.
Boksers en wielrenners hebben historisch eenzelfde verkrampte houding tegenover seksualiteit. Mohammed Ali laste voor elke bokskamp een quarantaine in van 6 weken, en Rocky Marciano hield telkens een sperperiode van enkele maanden. Kampioen van de periodieke onthouding was de Italiaanse zwaargewicht Primo Carnera, bijgenaamd de "Goede Reus". Hij bond voor het slapen gaan zijn penis af met een elastiek om een erectie te vermijden. Het leverde hem in 1933 de wereldtitel op. Ik heb geen weet van eunuchen die wereldkampioen geworden zijn, wel van castraten die hoog konden zingen.

De mythe van onthouding

Periodieke onthouding maakt al jaren deel uit van het trainingsprogramma van menige sporter. De Rapa-Nui, de autochtone inwoners van Paaseiland, laten hun eega's nu nog altijd twee maanden met rust om fit te zijn voor hun traditionele triatlon, waaronder een kanotocht op een kratermeer en een loopwedstrijd met 20 kilogram bananen op de naakte rug, bergop tussen de reusachtige Moai-beelden.
Plinius de Oude, een Romeins geschiedkundige, schreef daarentegen in 77 voor Christus al dat de liefde bedrijven goed was voor de atleten. Het was pas in de preutse Victoriaanse tijd dat het ontraden werd omdat de zaadlozing zogezegd ook verlies van "gezondheid en vitaliteit" inhield. De meeste sporten zijn in de 19e eeuw over het Kanaal ontstaan en de mythe van onthouding werd zo geboren. De Britten trokken het zelfs door tot in het paardenrennen. Een hengst mag gedurende zijn ganse rencarrière niet bij een merrie. Onze duivenmelkers laten hun blauwe geschelpte ook op weduwschap spelen.
Baat het niet, dan schaadt het niet. Tijdens het sporten worden endorfines aangemaakt, een natuurlijk verdovingsmiddel als morfine. De roes van de marathonloper. Tijdens het vrijen stroomt ons testosteron. Wetenschappers zijn er nog niet uit of het testosterongehalte dan verlaagt of verhoogt en zo een natuurlijke vorm van doping is. Chris Goossens, ploegarts van KVO Oostende, deed ooit een inspanningstest bij twaalf sjotters op verzoek van condoomfabrikant Durex. Na een nachtje van bil te zijn gegaan presteerden twee daarvan beter en tien minder. Volgens Italiaanse onderzoekers van de universiteit van L'Aquila verhoogt het testosterongehalte tijdens het vrijen en maakt het de sportman agressiever. De Britten zijn flegmatieker. Volgens het Britisch Olympic Medical Center is het individueel bepaald. Het zijn diplomaten, die Tommies.
Het boek van Dekker is niet omstreden omdat het de waarheid vertelt, maar omdat het de omerta van de kleedkamer en de camaraderie van de slaapkamer vermoordt.
Over knikkende knieën doen menige verhalen de ronde. Snookerspeler Paul Hunter zette ooit een achterstand van 6-2 om in een 9-12 eindstand, na een ommetje naar zijn hotelkamer voor een rondje bandstoten met zijn vriendin Lindsey Fell. De Britse sprinter Linford Christie kreeg lood in zijn benen, maar Bob Beamon sprong met 8,90 meter de legende in na een avondje vrijen op de Olympische Spelen van Mexico in 1968. En de oestrogenen? De Italiaanse tennisster Francesca Schiavone stelt dat seks haar vleugels geeft: "For a woman, sex before a match is fantastic. It raises your hormone levels and brings advantages to all your points." Ze wordt daarin bijgetreden door dokter Alexander Olshanietsky die het Israëlisch olympisch team begeleidde in Atlanta in 1996. Mannen houden zich volgens hem wel beter aan de seksuele sabbat.

'What happens in Vegas, must stay in Vegas'

Gewezen basketballer Dennis Rodman schreef in zijn biografie Bad As I Wanna Be dat de NBA voor 50% uit seks bestaat en voor 50% uit dollars. Roland Lazenby schreef een boek over NBA-speler Jerry West ten tijde van LA-Lakers' speler Magic Johnson. Toen deze hormonale bom besmet geraakte met het hiv-virus bekende hij met gemiddeld 300 verschillende vrouwen per jaar het bed gedeeld te hebben, zelfs met de chearleaders tijdens de rust in de kleedkamers. Wilt Chamberlain die naast de Lakers ook voor de Harlem Globetrotters speelde, had met 20.000 bedtrofeeën ofwel de grootste mond ofwel het grootste libido. Clemens Westerhof, gewezen coach van het Nigeriaanse nationaal voetbalteam en Casey Stengel, manager van de New Yorkse baseballteams de Yankees & de Mets zijn het roerend eens: "$"It's not the sex which tires out young players. It's the staying up all night looking for it."
Voetbalspelers zijn de nachtrijders van de snelle wip en de visakaart. Romario kon niet scoren als hij geen seks had voor de match en voor drankorgel George Best was het bij Manchester routine, alleen niet net voor de match: "I certainly never found it had any effect on my performance" vertelde hij aan de krant The Observer "Maybe best not the hour before, but the night before makes no odds. I used to go missing a lot: Miss Canada, Miss United Kingdom and Miss Germany." Er zijn enkele sluipmoordenaars voor topsporters zoals doping, het nachtleven en een witte neus. Frank Vandenbroucke, Marco Pantani,François Sterchelé en co kunnen het niet meer navertellen. Niet seks maakt je kapot, maar een destructieve levenswandel. George Best miste de trein voor een match tegen Chelsea wegens een nachtje stappen met de Britse actrice Joan Cusack. De spionkop zong " George Best is on the nest". Hij eindigde in de goot.
Het boek van Dekker is niet omstreden omdat het de waarheid vertelt, maar omdat het de omerta van de kleedkamer en de camaraderie van de slaapkamer vermoordt. "What happens in Vegas, must stay in Vegas."

Jean-Marie Dedecker

zondag 5 februari 2017

Trump, the man you love to hate.

 


 
Trump heeft op tien dagen tijd meer maatregelen genomen tegen illegale immigratie dan onze Europese Mandarijnen op tien jaar, schrijft Jean-Marie Dedecker. 
Donald Trump, The man you love to hate of a man of action? Wij zijn niet vertrouwd met politici die na de verkiezingen doen wat ze er voor beloofd hebben. Integendeel. In Europa zijn de traditionele politieke formaties daardoor al lang hun geloofwaardigheid kwijt, van liberalen tot christendemocraten en bleekwatersocialisten. Door die besluiteloosheid maken er op het oude continent nog amper twee politieke strekkingen opgeld. Aan de ene kant de neocommunisten die de arbeidsethos van het Stachanovisme afgezworen hebben en vervangen door het recht op luiheid (een gratis basisinkomen voor iedereen, een 32-urige werkweek...) en door een knuffelende migratiepolitiek van open grenzen. Aan de andere kant een bonte verzameling van wat men gemakshalve smalend populisten noemt, met zowel een rechtse als een linkse economische agenda, maar met de anti-migratie en anti--islam retoriek als bindende factor. Het establishment oogst wat het gezaaid heeft.

'Trump, the man you love to hate'

Hoe controversieel ook, Trump heeft op tien dagen tijd meer maatregelen genomen tegen illegale immigratie dan onze Europese Mandarijnen op tien jaar. We leven in een werelddeel dat zijn eigen grenzen niet beschermt, maar schieten in een kramp als een ander land het wel doet. Trump wil betere screening van bezoekers uit landen met een traditie van terreuraanslagen. Dat je dan bij islamitische landen terechtkomt is dan de logica zelve. Hij beantwoordt aan de bezorgdheid van Joe Six-pack dat niet alle moslims terroristen zijn, maar alle terroristen wel moslim. Europa daarentegen besteedt haar vluchtelingenbeleid voor zes miljard euro uit aan een islamitische Turkse dictator die het woord mensenrechten nog niet eens kan spellen. Ondertussen blijft het de veerdienst op de Middellandse zee propageren, een kerkhof van hopeloze gelukzoekers. Trump bouwt een muur aan zijn zuidergrens om uit te voeren wat Bill Clinton in zijn State of the Union in 1995 al beloofde:
De Amerikanen zijn terecht verontwaardigd over de grote getallen illegale immigranten die ons land binnenkwamen. De banen die ze inpikken en hun gebruik van publieke diensten betekenen extra lasten voor onze belastingbetalers. Daarom gaat deze regering op een agressieve manier onze grenzen beter bewaken, door het aanstellen van een recordaantal grensbewakers en het deporteren van twee keer zoveel illegale criminelen".
Dat koffiebrander Starbucks, Nike en Apple evenals sociale dumpers als Airbnb en Uber Trumps grenzenbeleid niet lusten hoeft niemand te verbazen. Facebook en Twitter hielpen met fake news Trump in het Witte Huis en krijgen nu met gespleten tong berouw na de zonde. Multinationals houden per definitie niet van natiestaten en zeker niet van grenzen. Ze rekruteren hun hooggeschoolden wereldwijd, produceren in lageloonlanden, verkopen aan kapitaalkrachtigen en betalen nergens belastingen. Amerika heeft een jaarlijks tekort op haar handelsbalans met China van 500 miljard dollar, met Mexico voor 60 miljard en ook met Duitsland en Japan. De vuilgebekte New Yorker zet daarom kortzichtig handelsakkoorden als TTP op de schop, zet NAFTA in vooropzeg en TTIP in de koelkast. Protectionisme en invoerrechten verarmen per definitie de bevolking, zeker in een land als de VS, dat bijvoorbeeld meer dan 90% van de schoenen, textiel (Nike) en elektronica (Apple) importeert, maar de verontwaardiging is zeer selectief. Milieuorganisaties als Greenpeace, Oxfam, en dito anti-globalisten komen elkaar al jaren tegen op demonstraties tegen vrijhandelsverdragen. Is Trump dan niet eerder een economische bondgenoot van dergelijke linkse wereldverbeteraars dan een vijand?
Trump schiet met woorden zoals een cowboy met zijn colt, meestal nog vanuit de heup. Ik hou niet van zijn zielig vertoon van verwende zelfverheerlijking en walg van zijn misogyne, ordinaire en abjecte opmerkingen. Maar hij vloekt bijvoorbeeld wel terecht in de klimaatkerk, omdat hij beseft dat Amerika met haar eigen productie van olie en (schalie)gas zowel politiek als economisch energie-onafhankelijk wordt, terwijl Europa op de knieën moet bij Poetin om de gaskraan open te houden, op het bidmatje bij de Saoedi's om te lurken aan de oliepijp en haar bevolking verarmt door de aanbidding van de groene mammon.

'Trump schiet met woorden zoals een cowboy met zijn colt'

Ik heb geen greintje geloof in een narcistische mafketel die door de Blue Collar Workers op het schild gehesen is voor zijn discours tegen het establishment omdat die de lagere middenklasse in haar sop heeft laten gaar koken; maar die dan op zijn beurt een ministerieel rariteitenkabinet samenstelt, opgelijst uit de miljardairsclub van Goldman Sachs en de petroleumboeren. De ene elite heeft blijkbaar de andere afgelost. Maar Trump is democratisch verkozen met de helft van de stemmen van de Amerikanen. Charles Michel daarentegen is premier met nog geen 15% van 's lands kiezers achter zich. EU-president Donald Tusk is benoemd met handgeklap door een politbureau van staatshoofden omdat hij het volgzaamste eendje in het Europese wak is. Welke Donald is dan de duck? Koning Filip kapittelt Trump, maar zijn enige legitimiteit is het feit dat hij als eerstgeborene volgens een middeleeuws gebruik op een troon gehesen werd door de Gestelde Lichamen.
Europa is al jaren het Noorden kwijt en schopt nu in alle windrichtingen. De brexiteers en de Trumpisten zijn de nieuwe zondebokken, terwijl ze in feite een keuze gemaakt hebben, die ons misschien niet goed uitkomt maar een die legitiem en democratisch is. In plaats van verontwaardigd en selectief te janken, zou hoogmoedig en verongelijkt Europa beter de uitdaging met de nieuwe assertieve wereldorde aangaan. Ze zouden Trump beter uitnodigen in hun kaasstolp aan het Brusselse Schumannplein, in plaats van in morele arrogantie te zwelgen in afschuw, en in het luchtledige te speculeren over zijn plannen. De Verenigde Staten zijn het land met het meest hoogwaardige wetenschappelijk onderzoek, de meeste patenten en Nobelprijzen, de grootste interne markt, en met Wall Street is het ook het belangrijkste financieel centrum van de wereld. Ze redden ons al een paar keer van de Apocalyps en in de NATO financieren ze 70% van onze veiligheid. Enkel de verarmde Grieken, de Polen, de Esten en de Britten houden zich aan de regel van 2% van het BBP voor hun militaire bijdrage in de kosten. Is het dan te verwonderen dat een zakenmogol de rekening presenteert? Met een immobiliënmagnaat die alleen het recht van de sterkste en de macht van het geld kent is het beter kersen te eten dan de pitten in zijn gezicht te spuwen. Het voordeel van de twijfel. Amerika is een democratie met een wetgevende, een rechterlijke en een uitvoerende macht, dat voldoende checks and balances uitgebouwd heeft tegen een narcistische nozem met een primaire dadendrang en extreemrechtse reflexen. Ik heb er meer vertrouwen in dan in een losgeslagen diva als Madonna die in een optocht van gebreide goedmutsen roeptoeterde:
I thought an awful lot about blowing up the White House ".
Jean-Marie Dedecker

zondag 29 januari 2017

Publifin: Kassa-socialisme aan de Maas en de Samber heeft niet veel geleerd uit de Agusta-affaire

 'De recente gebeurtenissen rond Publifin geven aan de tegenstanders van de PS alleen maar extra munitie', schrijft Jean-Marie Dedecker. 

 
De PS is volgens velen al decennialang de verpersoonlijking van machtsmisbruik, normvervaging, politiek cliëntelisme en zelfbediening in Wallonië. De recente gebeurtenissen rond Publifin geven tegenstanders alleen extra munitie. Toch blijft Paul Magnette de populairste politicus in het zuiden van het land, op een steenworp gevolg door Elio Di Rupo, die al 17 jaar aan het hoofd van de rode fabriek staat. "Een volk dat bij verkiezingen corrupte politici, oplichters, dieven en verraders kiest zijn geen slachtoffers maar medeplichtigen" schreef George Orwell driekwart eeuw geleden.

De echtgenoot van PS-kopstuk Laurette Onkelinx, advocaat Marc Uyttendaele, heeft al miljoenen euro's ereloon geïncasseerd in zaken waarin rode geloofsgenoten een hoofdrol speelden, van Charleroi tot Luik. Meestal met succes, want de problemen beperken zich er niet tot de politiek.

Publifin: 'Kassa-socialisme aan de Maas en de Samber heeft niet veel geleerd uit de Agusta-affaire'

Even spraakmakend is het Luikse geslacht Mathot, meer affairisten dan socialisten. Vader Guy ging met een blanco strafregister het graf in, niettegenstaande een dertigjarige carrière in schandalen zoals Agusta, oplichting met valse schilderijen, belangenvermenging in het racecircuit van Francorchamp en in de raffinaderij van Féluy.... Zoon Alain werd door zijn parlementaire collega's nog maar net gered van gerechtelijke doorverwijzing in een smeergeldaffaire rond de afvalintercommunale Intradel, of hij duikt al terug op in de walm van de intercommunale Publifin en haar investeringsmaatschappij Nethys, waar hij ook aan de kassa mocht passeren als begunstigde van de 4,4 miljoen euro's tantièmes die uitgekeerd werden aan de politieke vazallen.

Schandalen als rode draad

Schandalen in Wallonië zijn niet het prerogatief van de PS alleen, het is een rode draad waaraan ook de trado's als cdH en MR vastgebonden zijn. Het onderzoek rond Kazachgate en de strapatsen van Armand De Decker is bijvoorbeeld nog niet afgesloten, terwijl men al vergeten is dat deze zelfverklaarde blauwe nobiljon als minister van Ontwikkelingssamenwerking zijn eigen VZW E-CA-CRE-AC een vorstelijke jaarsubsidie gaf van 600.000 euro. Het zit in de genen, of is het in het DNA van de macht?
Het essay "Maffia aan de Maas" uit 1993 van radiojournalist Johnny Vansevenantzou verplichte literatuur moeten zijn op elke school. André Cools regeerde volgens het essay 30 jaar geleden met zijn socialistische apparatsjiks van de bende van Flémalle over een Luiks overheidsimperium met zo'n 20 miljard Bfr. aan kapitaal. L' Histoire se répète.
Vandaag regeert de PS- burgemeester van Ans, Stéphane Moreau, over een kluwen van bedrijven, intercommunales, en allerhande overheidsmonopolisten waarvan de vaste activa vier keer groter zijn dan die van zijn leermeester. Hij is gepokt, gemazeld, opgeleid en ingewijd in de machtscenakels van de PS op het kabinet van wijlen minister Alain Vanderbiest, toen nog de rechterhand van Cools, en doorgegroeid onder de vleugels van peetvader Michel Daerden. Van de operatiemane pulite na de Agusta-affaire heeft men ondertussen aan de Maas en de Samber weinig geleerd. Het kassa-socialisme en het nepotisme onder de rode kameraden tiert er nog altijd welig, en de besmetting loopt zelfs door boven de taalgrens.

Socialistische solidariteit

Omwille van het smeer kozen de Waalse kameraden in 1988 voor de aankoop van 46 Agusta-helikopters en ging de geplande bouw van een helikopterfabriek voor concurrent Sikorsky op de Oostendse luchthaven niet door. Zeshonderd directe banen en 1,3 miljard Belgische frank werden in de badstad zo in zee gegooid. De rest is ondertussen geschiedenis. Het kan verkeren.
Toen de subsidielurker Electrawinds in 2014 naar de haaien ging kwam de zonnekoning uit Ans de keizer van Oostende ter hulp. Socialistische solidariteit. Sp.a-kameraad Johan Vande Lanotte dreigde te verdrinken in de ondergang van het Oostendse groenestroombedrijf Electrawinds en de bijhorende coöperatieve CVBA Groenkracht. Niet zozeer omdat hij met zijn managementvennootschap Mabuspo ook een 160-tal aandelen ter waarde van 20.000 euro gekocht had van die coöperatie, maar vooral omdat er 4.000 kleine coöperanten uit zijn kieskring zo'n 18,3 miljoen in het groene vehikel gestort hadden, dat voor 95% doorgesluisd was naar Electrawinds.
Er dreigde een mini-Arco voor de rode Keizer, die tussen enkele ministerfuncties door baas was van Electrawinds en vurig propagandist van Groenkracht. De intercommunale Publifin (toen nog Tecteo geheten) nam via haar dochterbedrijf Elicio enkele koninginnestukken uit de failliete boedel van de windmolenboer over, en engageerde zich om tegen 2025 aan de coöperanten hun geïnvesteerd kapitaal terug te betalen. De Oostendse keizer had geen kleren aan, maar kreeg een schaamlapje van zijn rode Waalse kameraden.
De belastingbetaler bleef achter met een kater van miljarden aan toekomstige groenestroomcertificaten en een put van meer dan 100 miljoen euro; Verkwanseld subsidiegeld dat verzameld was bij allerhande overheidsinstellingen zoals de GIMV, de Gemeentelijke Holding, SRIW, DG infra+, Belfius, PMV, de Vlaamse Regering, FPIM... In elke bananenrepubliek word je voor dergelijk beleid achter de tralies gezet.

'Het enige dat je in dit land blijkbaar nog onder invloed mag besturen, is het land zelf.'

De offshore-windmolenparken Norther, C-power en het consortium NV Otarys Rs, dat een poot heeft in drie nieuwe projecten (Rentel, Seastar & Mermaid) en waarvan Vande Lanotte zelf voorzitter was, zitten nu allemaal in de portefeuille van Stéphane Moreau. Niettegenstaande we ons blauw betalen aan groene energie, en niettegenstaande de offshore-windmolenboeren twee derden van hun omzet halen uit groenestroomcertificaten en dito subsidies, gaat het Elicio toch niet voor de wind. Het negatief eigen vermogen is onder de zeespiegel gezakt tot 11,1 miljoen euro en het overgedragen verlies klokt af op 11,17 miljoen met een schuldenberg van 89,62 miljoen.
Wedden dat straks de elektriciteitsprijs opnieuw verhoogt? Parlementairen genoeg die mogen meegraaien uit de snoeppot van Publifin- Nethys en Co, en wetten maken in opdracht van hun broodheren, ook in Vlaanderen. Paul Magnette, die zich nu opwerpt als witte ridder in de rode Augiasstal, was minister van energie in 2008.
Tegen het advies van de energiewaakhond CREG in, verhoogde hij de distributienetnettarieven voor de consument om zo de vetpotten van intercommunales als Publifin nog extra te spijzen.
Ondertussen houden onze volksvertegenwoordigers in het federaal parlement zich ledig met de deontologische code en de vraag of er al of niet nog een neut alcohol mag genuttigd worden in de catacomben van het halfrond. Het enige dat je in dit land blijkbaar nog onder invloed mag besturen, is het land zelf. In 1937 schreef George Orwell in zijn boek De weg naar Wigan: "Zoals met de christelijke godsdienst is de slechtste reclame voor het socialisme haar aanhangers" Een wijs man, die George.
Jean-Marie Dedecker

zondag 22 januari 2017

De onderwijshervorming: een schaap met vijf poten.

 

 
Het onderwijsakkoord is een compromis waarin in wezen weinig verandert, schrijft Jean-Marie Dedecker. 'Gelukkig maar. Er is immers niets onrechtvaardiger dan ongelijken gelijk te behandelen.' 
Onderwijs is de kunst om de verworvenheden van de ene generatie in een verbeterde vorm door te geven aan de volgende generatie. Het wordt onderricht aan mensen van morgen door mensen van vandaag die gisteren opgeleid zijn. Na een ezelsdracht van veertien jaar partijpolitiek getouwtrek heeft de onderwijshervorming nu een muis gebaard, of eerder een schaap met vijf poten: een compromis waarbij elke partij zo weinig mogelijk gezichtsverlies moest lijden, maar in wezen weinig verandert. In dit geval, gelukkig maar: de keuze van het onderwijstraject blijft bij de scholen zelf en we hebben er een nieuw begrip bij: doorstroomscholen.
De onderwijshervorming: een schaap met vijf poten
In hun onverdroten streven naar gelijkheid en hun ijver om het watervalsyndroom in te dammen, wilden de onderwijsegalitairen het ingeburgerde onderscheid aso-tso-bso & kso volledig opblazen en vervangen door een wereldvreemde matrix van studiedomeinen. De mini-schoolstrijd over de studiekeuze op vroege of late leeftijd is verzand tot een ideologische keuze tussen believers en non-believers.
Er is niets onrechtvaardiger dan ongelijken gelijk te behandelen. Het is bijvoorbeeld een ongeschreven wetmatigheid in het muziek- en het sportonderricht dat je de vaardigheden leert onder je veertiende levensjaar en ze traint vanaf die leeftijd.
In Finland is er nu een uitgestelde studiekeuze, en het land doet het nu minder goed in de Pisa-onderzoeken dan vroeger. In het onderzoek naar de ongekwalificeerde uitstroom (18 tot 24 jaar) scoort Vlaanderen met 7,2% in de top 10 van de EU, beter dan de Finnen met 9,2%. België scoort met 10,1% even hoog als de Duitsers en zoals gebruikelijk bengelen het Waals en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest achteraan met respectievelijk 13,1% en 15,8%.
Er is niets onrechtvaardiger dan ongelijken gelijk te behandelen.
De flagellanten van ons Vlaams onderwijs zouden beter even over de schreve kijken. Toen het comprehensief "eenheidsworst-onderwijs" ingevoerd werd in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten kwam er een onderwijsvlucht op gang van de publieke naar de private scholen. Zowel in Frankrijk als in Nederland (met het rapport Dijsselbloem) is men ook afgestapt van hyper-egalitaire onderwijshervormingen.
Er is echter meer aan de hand. Eventjes Wit krijt schrijft beter (2006) van de VUB doorgenomen: bijna de helft van de meisjes (49.6 procent) met Turkse roots start het middelbaar in de B-stroom. Bij de autochtone meisjes is dat 8,4 procent. Van de jongens met een Noord-Afrikaanse achtergrond blijft 55,4 procent overzitten in het middelbaar. Van de meisjes van Marokkaanse origine verlaat 44 procent het middelbaar zonder diploma. Bij de jongens is dat 54 procent. Ook meer dan de helft van de jongeren van Turkse origine behaalt geen diploma. Bij de autochtonen verlaat tussen de 10 procent (meisjes) en 19 procent (jongens) de school zonder diploma.

Voor de pedagogische tik riskeer je een assisenzaak

Deze cijfers gaan niet over nieuwkomers, maar over pubers uit de tweede en derde generatie migrantenkinderen die blijkbaar nog altijd niet geleerd hebben dat onderwijs en kennis de basis zijn van onze welvaart. Wie zei ook weer dat het niet helpt om een paard naar het water te leiden als het toch niet wil drinken? Ligt het dan echt alleen maar aan ons systeem? AIDe' emeh Montasser in De weg naar de radicale verzoening, p. 48: " De thuisomgeving noch de moskee stimuleert jongeren om zich intellectueel te ontwikkelen... Ze worden veeleer ontmoedigd en in een slachtofferrol geduwd. Marokkaanse jongetjes vinden je een streber als je graag studeert of zelfs als je gewoon je best doet. Ze halen elkaar neer. Die groepsdruk is enorm. Hun hele sociale milieu moedigt ze niet aan om zelf na te denken...Op al die gevoelens wordt ingespeeld door radicale predikers, activisten, gepatenteerde luieriken uit hun gemeenschap. Zelfs door opportunistische politici: wij zullen er wel voor zorgen dat je een leefloon of een uitkering krijgt. En dat doen ze ook en zo nemen ze het gevoel van eigen verantwoordelijkheid bij die jongeren weg "
Zou het kunnen dat het ontbreken van norm- en hiërarchiebesef, van stiptheid en respect in een onderwijssysteem dat niet meer mag straffen, eerder de ongelijkheid bevordert dan het lessenprogramma? Voor de pedagogische tik riskeer je een assisenzaak. Daarbij komt de massamigratie en -regularisatie van het laatste decennium dat de klaslokalen onevenredig heeft opgevuld met alle problemen vandien, van taalachterstand tot een sociale en religieuze kloof, netjes ondergesneeuwd met sociaal paternalisme. Als leraars ontmoedigd worden door de laksheid van een pedagogisch systeem dat gedicteerd wordt door welzijnsknuffelaars, is het opvoedings- en leerproject zoek.
Nivellering omlaag: door preoccupatie voor minderheidsgroepen wordt de doorsnee-leerling afgeremd en de lat telkens lager gelegd. Lui die zoals Lieven Boeve, de praeses van het katholiek onderwijs, die met zijn Dialoogscholen het veiligstellen van levensbeschouwelijke privileges voorrang geven op wetenschappelijke kennis, zijn eerder de doodgravers van ons onderwijssysteem dan de verbeteraars ervan.
De school is door jarenlange socialistische bevoogding een factor geworden van sociale politiek ten koste van het onderwijs. De verdeling van extra middelen in het financieringsdecreet van het leerplichtonderwijs van Frank Vandenbroucke (SP.A) gebeurde op basis van parameters zoals de sociale toestand van de leerlingenpopulatie, de taal, de multiculturaliteit enz...zonder enig aantoonbaar effect op de studieresultaten van de betrokken doelgroepen. Zijn universitair outputfinancieringssysteem (hoe meer diploma's, hoe meer geld) beloonde eerder kwantiteit dan kwaliteit, zorgde voor ontwaarding van diploma's en zorgt op termijn voor meer ongelijkheid dan gelijkheid. De Nederlandse linkse volksvertegenwoordiger Marcus Bakker gaf het in zijn eigen land zelfs toe: '"Toen het voor arbeiderskinderen financieel haalbaar werd om het Gymnasium te volgen, schafte men het Gymnasium af." Nivellering omlaag, van "center of excellence" naar instrument van socialisering. De profeten van de gelijkheid willen geen gelijke kansen maar gelijke uitkomsten.

Geen punten, maar sterretjes

Je vinger opsteken in de klas is nu ook al discriminerend en vooral vernederend want niemand mag zich slimmer tonen dan de andere, of mag iemand die het niet begrepen heeft geen vragen meer stellen?
Onderwijsminister Pascal Smet (Sp.a) ontpopte zich ook tot de doorgeschoten kampioen van de gelijkheid. Er mochten in het basisonderwijs bij voorkeur geen punten meer gegeven worden maar sterretjes. Smetvrees: punten werken stigmatiserend. Om de eindtermen van het zesde leerjaar te halen volstond het een Franse tekst te kunnen overschrijven: papegaaienonderwijs met een spiekbriefje. Dictee was te belastend voor de pamperpedagogen. Huiswerk moest volgens de kinderrechtencommissaris ook gebannen worden. Niet omdat het de ontwikkeling van het kind in de weg zou staan, integendeel, maar omdat niet alle ouders de tijd of de interesse hebben om zich met hun koters ledig te houden. De "stamtijden" mochten door de leraars Latijn niet meer opgevraagd worden. Het volstond dat de leerlingen ze "herkenden". De kolder in de kop. Je vinger opsteken in de klas is nu ook al discriminerend en vooral vernederend want niemand mag zich slimmer tonen dan de andere, of mag iemand die het niet begrepen heeft geen vragen meer stellen? Tot spijt van wie het benijdt maar onderwijs is ook struggle for life en survival of the fittest, net zoals de maatschappij waarin de koters later terechtkomen. Wie hen daar niet mee vertrouwd maakt, pleegt schuldig verzuim.
Pogingen om scholieren tegen het aangaan van een intellectuele uitdaging te beschermen, dienen misschien het dogma van de sociale integratie, maar gaan ten koste van de intellectuele ontwikkeling. Ik heb mijn collegeleraars duizendmaal verwenst, maar ben hen vandaag eeuwig dankbaar dat ze de Griekse en Latijnse vervoegingen onder mijn schedelpan hebben geramd. Ze hadden geen last van bemoeizucht, niet van oudercomités of studentenkoepels, noch van een papierberg aan evaluaties, laat staan van helikopterouders die via rechtbanken de examenresultaten van hun koters betwisten. We leerden de klassieken lezen en ontleden in plaats van te "herkennen". "Onderwijs is niet gebaat bij een ideologisch debat. Onderwijs is een doel op zichzelf" twitterde de rector van de KULeuven. (Soms) een wijs man, die Rik Torfs.
Jean-Marie Dedecker