Archief

zondag 26 november 2017

'Herverdeling met ontwikkelingshulp is al een halve eeuw lang een druppel op een hete tropische plaat'

'Is ontwikkelingshulp een zegen of een vloek', vraagt Jean-Marie Dedecker. 'Zolang wij meer inzitten met het lot van de arme sloebers in de derde wereld dan hun eigen leiders doen is er weinig hoop op beterschap.'

November is traditioneel de inzamelmaand voor de ngo's , met de collectebus van 11.11.11 op kop. Vroeger verzamelden we zilverpapier en stond er op elke kruidenierstoog een koloniaal spaarpotje van een ja-knikkend negertje. Vandaag worden we een geweten geschopt met beelden van vluchtelingen op een schamele overzetboot of met politiek beladen campagnes. Zo wordt Zuhal Demir die verhuisde van Antwerpen naar Genk door 11.11.11 als politiek vluchtelinge in de wind gezet tegenover Saya Hadid die Bagdad ruilde voor de koekenstad .Flauwe verpolitiseerde framing. Sedert het Geneefse pr-bureau MarkPress met hartverscheurende beelden over verhongerende kinderen in Biafra de wereldopinie mobiliseerde, is fondsen verzamelen big business geworden. Het United Nations Development Programme (UNDP) schat dat er meer dan 37.000 internationale ngo's bestaan.

Indien alle ngo's, van soepkeukens tot internationale noodhulporganisaties, samen een land zouden vormen, dan zouden ze volgens de Amerikaanse John Hopkins University de vijfde economie van de wereld zijn.Donorregeringen geven jaarlijks 120 miljard dollar aan ontwikkelingssamenwerking. Voor humanitaire noodhulp (EHBO bij oorlogen en rampen) leggen ze er nog ruim 6 miljard dollar bij. Afrika alleen al kreeg de laatste 50 jaar volgens de gewezen US Treasury Secretary Paul O'Neill3000 miljard dollar. Deze 'morele economie' is een concurrentiële slag om de centen van de donoren geworden tussen de ngo's onderling. Deze besteden tot 50% van hun budget aan werkingskosten en aan publiciteit voor het inzamelen van nieuwe fondsen. Crisissen die telegeniek zijn krijgen veel en worden als donordarlings behandeld, anderen als donorwezen. Dat de donorlanden er zelf beter van worden is ook een publiek geheim. Volgens de Singaporese econoom Kishore Mahbubani keert 8 dollar van elke zogenaamd in de derde wereld uitgegeven 10 dollar terug naar het donorland in de vorm van administratieve uitgaven, adviseurshonoraria en contracten voor de eigen bedrijven.

Vogelbekdier in de Congostroom

Decennia lang werd wie de vraag durfde te stellen of al die ontwikkelingshulp al zoden aan de armoededijk heeft gezet, of dat het water naar de Congostroom dragen was, als immoreel aan de kant gezet. Emotie en gecultiveerd medelijden winnen altijd van de rede, dat houdt de hulpindustrie draaiende. Ibrahim Mo, een Brit met Soedanese roots werd als eigenaar van het telecombedrijf Celtel een van de schatrijkste mensen van Afrika. Elk jaar looft hij een prijs uit aan een niet-corrupt Afrikaans staatshoofd.
De laatste drie jaar is die erelijst niet aangegroeid omdat Mo nog eerder een vogelbekdier in de Congostroom vindt dan een onbevlekte satraap op het Afrikaanse continent. De Afrikaanse oligarchen zijn de koloniale plunderaars van nu, zegt Evelyn Groeninck die als onderzoeksleider van een team bestaande uit Afrikaanse onderzoeksjournalisten onlangs de corrupte praktijken in zeven landen aan het licht bracht. In de Democratische Republiek Congo bijvoorbeeld, dat wij ruim van ontwikkelingshulp voorzien, verdwijnt jaarlijks 15 miljard dollar op vreemde bankrekeningen. Sedert haar onafhankelijkheid kreeg Congo al ruim 600 miljard dollar hulp. Het is er vandaag slechter aan toe dan toen. In de laatste vijf jaar is er 7 miljard dollar Zuid-Afrikaans belastinggeld naar Dubai versluisd.
De Antwerpse Katoennatie trekt haar investeringen terug uit Zuid-Afrika omdat het onder hun corrupte president Jacob Zuma afglijdt naar Congolese toestanden."Eigenlijk vind je in heel Afrika maar vier soorten blanken" schrijft David Van Bodegem in zijn autobiografische roman 'Nood breekt wet': "Paters, artsen, handelaren en ontwikkelingswerkers. Paters komen met idealen en houden daaraan vast, handelaren komen zonder idealen en ontwikkelingswerkers komen met idealen en verliezen ze. Een arts zit tussen een pater en een ontwikkelingswerker."
De Panama Papers en Paradise Papers zijn een bloemlezing over Pan-Afrikaanse politieke roverbendes. Staatsbedrijven in sectoren als edelstenen in Mozambique of fosfaten in Togo zijn zogenaamd eigendom van het volk maar in werkelijkheid zijn ze in handen van dictators en hun kleptocratische bendes. Ze breken hun bestuurlijke systemen af om dan zelf te kunnen plunderen samen met multinationals die deze landen zien als koloniale wingewesten voor grondstoffen, sweatshops voor goedkope arbeidskrachten en dumpplaatsen voor hun afval.
Uit plaatsvervangende schaamte voor het koloniaal verleden kijkt het Westen weg in gespleten verontwaardiging en sust haar geweten met ontwikkelingsmanna. Ontwikkelingshulp heeft zijn eigen dynamiek waarvan de ngo's in eerste instantie zelf beter worden. Velen zoeken eerst naar een bestaansreden en dan naar centen. Een vicieuze cirkel van verkwisting en onderdrukking. Soms is het nog beschamender. Een paar maand vooraleer hij door het leger werd afgezet, werd de bloeddorstige 'linkse' racistische satraap Robert Mugabe nog door de WHO ( World Health Organisation) voorgedragen als Goodwill Ambassadeur. Hij veroordeelde zijn land Zimbabwe, dat onder blank bewind ooit de graanschuur van Afrika was, tot de hongersnood. De levensverwachting van een Zimbabwaan is gedaald van 61 naar 45 jaar. Hallo WHO.

Pleitbezorgers voor nieuwe geldstromen

Het land barst nochtans van het water. Het heeft meer dan 10.000 dammen, maar infrastructuur voor irrigatie ontbreekt of is verwoest door de landhervormingen. Dammuren zijn ingestort, leidingen weggeroest of als oud ijzer verscheept naar China, want aan louche zakenpartners geen gebrek. De paupers die op de vlucht gaan voor dergelijk wanbeleid worden nu klimaatvluchtelingen genoemd om de geldkraan van het westers geweten open te houden.
Verschillende ngo's zijn inventieve pleitbezorgers voor nieuwe geldstromen uit Tobintaksen en uit REDD- en CDM-mechanismen voor bossen en CO²-compensaties , die in de eerste plaats hun bestaan verrechtvaardigen als doorgeefluik, maar steevast op de Zwitserse bankrekeningen van de dictators terecht komen. Terwijl er in zijn land 2,5 miljoen zielen op de ondervoedingsgrens leven liet Levy Mwanawasa, de overleden dictator van Zambia, ooit een gift van 26.000 ton genetisch gemanipuleerd graan in de havens wegrotten onder druk van westerse ecolobby's (Greenpeace, The Sierra Club...).
In haar boek "De Crisiskaravaan" waaruit hierboven al geciteerd werd, gaf journaliste Linda Polman een inkijk achter de schermen van de noodhulpindustrie. Dertig procent van de tsunamihulp in de provincie Atjeh werd ingepikt door Indonesische militairen. Volgens Talatbek Masadykov, hoofd van de VN-missie in Zuid-Afghanistan overhandigden hulporganisaties in Uruzgan een derde van hun voedsel- en landbouwhulp aan de Taliban. In Afghanistan verdween 15 miljard dollar van de 60 donorregeringen in het frauduleus circuit. Ngo's die het geld beheren durven er hun spookprojecten niet te bezoeken. Hun beveiliging is duurder geworden dan de projecten die ze draaien. "Eerst was er communisme, toen Talibanisme en nu is er NGO-isme" zeggen de Kabuli's. In Somalië eisen warlords 80% op van de hulpgoederen. Vijftien tot twintig procent van de bewoners van vluchtelingenkampen zijn refugee warriors, die tussen de maaltijden en de medische behandelingen door hun oorlogen voorzetten. Ik bezocht zelf een kamp in Dhaba bevolkt door een half miljoen Somaliërs die sedert 1991 wachten op beterschap. Om al deze redenen pleit de Zambiaanse economist Dambisa Moyo er zelfs voor om de ontwikkelingshulp stop te zetten.

Te weinig democratie, te veel religie

Herverdeling met ontwikkelingshulp is echter al een halve eeuw lang nauwelijks een druppel op een hete tropische plaat. 'Onvoorwaardelijke hulp kweekt gewenning die de economische groei vernietigt en de ontvangers ervan infantiliseert" schreef Irwin Steltzer al in 2006 in The Spectator. "Nog nooit is hongersnood uitgebroken in een functionerende democratie" constateert VN-ontwikkelingseconoom Amartya Sen. Er is geen gebrek aan voedsel, maar er is te weinig democratie en te veel religie.
Zolang wij meer inzitten met het lot van de arme sloebers in de derde wereld dan hun eigen leiders doen is er weinig hoop op beterschap. Ngo's doen ongetwijfeld ook uitstekend werk, maar om gemeenschapsgeld bedelen om je eigen bestaan te verrechtvaardigen of om paarlen aan satrapen te geven is minstens voor discussie vatbaar. Een correcte nationale markteconomie in combinatie met een rechtstaat, en een correcte toegang tot de wereldhandel zonder onrechtvaardige westerse invoerrechten en wars van gesubsidieerd westers protectionisme, is de correcte oplossing.

maandag 20 november 2017

"De vlaktaks is een zegen, maar uit de mond van Open Vld klinkt het vals"

‘Hoe meer regels, hoe voordeliger voor de superrijken’ zei Tove Maria Ryding van het netwerk Eurodad, in de nasleep van de Paradise Papers. ‘Een systeem zonder uitzonderingen in plaats van de fiscale koterijen zou ons veel meer opleveren’ trad fiscaal expert Michiel Maus haar bij. Dit systeem bestaat en het noemt de vlaktaks.

In vergelijking met de catalogus van 3Suisses is onze belastingaangifte met 850 rubriekjes een ware encyclopedie. Drukkingsgroepen hebben met lobbyfiscaliteit het rechtvaardigheidsbeginsel van het huidig progressief stelsel uitgehold met allerlei aftrekposten, uitzonderingen, verminderingen en compensaties. Om dit regelbos te kappen bestaat er een belastingvorm dat ook al in menig Europees land wordt toegepast: de vlaktaks. ‘The Flat Tax’ heeft als theoretische vader Nobelprijswinnaar Milton Friedman en als praktiserende grootvader Andrew Melon. Deze Amerikaan met Schotse roots was de superrijke eigenaar van onder meer Gulf Oil en Alcoa. Tussen 1920 en 1929 was hij ook nog minister van Financiën in Amerika. Hij verlaagde zes keer de belastingen en tot grote verbazing van zijn criticasters stegen de belastinginkomsten met 300 miljoen dollar, van 719 miljoen naar 1 miljard. In 1981 stelden Robin Hall & Alvin Rabushka hun theorie voor om alle federale belastingen te vervangen door een uniform, laag en eenvoudig tarief van 19 procent op alle inkomsten met een belastingvrije som van 25.500 dollar. Het systeem was zo eenvoudig dat het ‘postcard tax return’ genoemd werd. Een belastingaangifte op een postkaart.

Gelegaliseerde diefstal
De grenzen van de schraapzucht van de overheid op het inkomen van Jan Modaal zijn al lang overschreden. De hoge marginale aanslagvoeten in de personenbelasting hebben een ontmoedigend effect op de economische activiteit en zijn onrechtvaardig. Door de lasten op arbeid wordt arbeid een last. We zijn nagenoeg olympisch kampioen in de discipline ‘belasting betalen’. Een overheidsbeslag van 53% is gelegaliseerde diefstal. In Amerika is belastingontduiking een misdaad, hier een daad van wettige zelfverdediging. Een vlaktaks is het heffen van één uniform belastingtarief, het afschaffen van aftrekposten en het invoeren van een belastingvrije schijf ter grootte van het bestaansminimum (bijvoorbeeld 12.500 euro). Het gaat dus asociale toestanden tegen. De vlaktaks doorbreekt de tweespalt tussen de formele belastingvoet, die zeer hoog is en de reële belastingvoet, die voor sommigen veel lager is gezien de fiscale spitstechnologie (of in het jargon ‘optimalisatie’ genoemd) en het selectief geheugenverlies (of amnesie) van de belastingbetaler. Doordat bij een vlaktaks allerhande aftrekken wegvallen, ingewikkelde achterpoortjes gesloten worden en er enkel een belastingvrije som overblijft, is de formele belastingvoet gelijk aan de reële belastingvoet. Het is en blijft een progressief systeem omdat men meer moet betalen naargelang men meer verdient.

Dubbele discriminatie
Ons huidig systeem is een interventionistisch systeem. Men mag van zijn inkomen bedragen  aftrekken als men aan bepaalde voorwaarden voldoet. De voorwaarden op zichzelf zijn een vorm van dubbele discriminatie. Waarom zou eenzelfde inkomen (meestal bekomen door arbeid) anders belast moeten worden naargelang de sociale status? En waarom zou iemand meer belasting op zijn inkomen moeten betalen om daar mee de aftrekposten van een andere medeburger te financieren? Een tweede reden is dat veel van deze aftrekposten eerst een uitgave veronderstellen. Lage inkomens vallen dus uit de boot, omdat hun inkomen te laag is om die uitgaven te verrichten. Meestal zijn de aftrekmogelijkheden ook beperkt in de andere zin. Als het inkomen een bepaald niveau overschrijdt, komt men niet meer in aanmerking. Met andere woorden, de huidige inkomstenbelasting geeft aanleiding tot een behoorlijk antisociaal klassensysteem. In plaats dat men zich via arbeid progressief kan opwerken op de sociale ladder, worden bijkomende inspanningen gestraft, waardoor men gevangen’ blijft in zijn sociale inkomensklasse. In het huidige systeem is mobiliteit tussen de inkomensklassen zeer moeilijk gemaakt. Het wordt ons verkocht omdat het socialer zou zijn, maar in werkelijkheid bereikt men net het omgekeerde. Het leidt (of lijdt) tot de grassprietmaatschappij: aftoppen wat groeit. Wie arm is, blijft arm. Wie rijk is, blijft rijk, maar wie werkt, moet blijven werken of hij wordt arm. En werkt hij hard, dan houdt hij soms minder over dan voordien. De vlaktaks daarentegen stimuleert de economie, is sociaal, motiveert om te werken en sluit frauderen uit. Terugverdieneffecten compenseren de budgettaire kost en de helft van onze belastingambtenaren kunnen we elders productief inzetten. Verliezers zijn de accountants en de dure fiscale spitstechnologen.



Wie gelooft die mensen nog?

In mijn boek Rechts voor de raap uit 2006 stelde ik een vlaktaks voor van 30% in de personenbelasting en 15% in de vennootschapsbelasting. Ik werd er o.a. voor geëxcommuniceerd bij de VLD en mijn boek stond stante pede op de blauwe lijst van de Index librorum Prohibitorum. Vandaag heeft Gwendolyn Rutten eindelijk het licht gezien en stelt ze net hetzelfde voor. Voortschrijdend inzicht, platte demagogie of aanbidding van het gouden kalf omdat de ideologische blauwe koe leeggemolken is door twee decennia machtsdeelname? Wie gelooft die mensen nog? Boven de Moerdijk in Nederland berekende het Leidense professorentrio Caminada, Goudswaard en Vording 20 jaar geleden al dat een vlaktaks van 27,7% de Nederlandse schatkist geen cent zou kosten. Het CDA (het ideologische equivalent van onze CD&V) nam het op in zijn partijprogramma. De huidige Nederlandse regering-Rutte III met haar minister van Financiën Wopke Hoekstra bestudeert nu een sociale vlaktaks van 36,93 %. Hier zijn onze boswachters eerder stropers. Hans D’hondt, ex-kabinetschef van premier Yves Leterme ten tijde van de bankencrisis en sedert 2010 baas van de fiscus, was tien jaar lang bestuurder bij de Belgische Maatschappij voor Internationale Investeringen (BMI), van 23 maart 2006 tot 8 juni 2016. Een overheidsvehikel dat opduikt in de Paradise Papers. De paus bij de fiscus had dus een vinger in de pap in een belastingparadijs. De ethiek van een bananenrepubliek. Om het fiscaal vluchtgedrag en de belastingontduiking door overheidsbedrijven te vermijden is de vlaktaks zelfs al een zegen


'Als de politie zich moet gedragen als weekdieren, neemt de straat het over'

Jean-Marie De Decker over de rellen in Brussel: 'De expatvoetbalhooligans zijn exponenten van een soort anti-maatschappij die hun levensdoel ontlenen aan de haat die ze koesteren tegen de samenleving waarvan ze nu deel uitmaken.'


Marokko won de WK-kwalificatie van Ivoorkust in Abidjan en de hel barstte 5.125 km verder los in Brussel. Niet alleen hier, ook in de Schilderswijk van Den Haag, en in Amsterdam en Rotterdam werd het straatmeubilair gesloopt. Er was al een voorgaande: op 4 juni 2011 kwalificeerde Marokko zich met 4-0 tegen Algerije, en op de Turnhoutsebaan in Borgerhout werd toen ook al een voetbaloorlog uitgevochten. Op de Gentse kouter vielen een dag eerder ook al 22 gewonden toen Turkse heethoofden de voetbalinterland tussen België en Turkije eerder zagen als een nationalistisch dan een sportief feestje.

Terwijl schorremorrie deze week de hoofdstad belaagde en plunderde, keek de Brusselse politie nochtans verontwaardigd de andere kant op. Terwijl niveau 3 voor terreurbestrijding van kracht was duurde het nog quasi een uur vooraleer onze pakkemannen de weg naar de Lemonnierlaan gevonden hadden, maar pakken mochten ze toch niet. Niet dat arrestaties veel zouden geholpen hebben. Het tuig van de richel was door de draaideur van het politiekantoor - op bevel van een wegkijkende zwarte toga - gegarandeerd al terug naar een theehuis aan de snuif gestuurd, vooraleer de agenten hun battle-dress hadden uitgetrokken. Dat hebben de feiten na de rellen op het Muntplein een paar dagen later duidelijk bewezen.

Blijkbaar hebben de Brusselse rechters nog een zuiver theoretische, sociologische opvatting over misdaad, namelijk dat crimineel gedrag het natuurlijk gevolg is van kansarmoede, en daarom niet afkeurenswaardig is en ook niet te bestrijden is door de wet te handhaven. Struisvogels met witte befjes in de stad der blinden. De politieleiding - stuk voor stuk politiek benoemde sabelslepers - hunkert meer naar de goedkeuring van wegkijkende politici die hun nieuwe allochtone kiespubliek niet teveel voor het hoofd willen stoten dan naar ordehandhaving. Ze wringen zich in allerlei bochten om te laten zien dat ze geen sociale vooroordelen hebben die de progressieve opinie zouden kunnen krenken. Ze is meer bezig met het beschermen van haar eigen politiek-correcte reputatie dan met het beschermen van het publiek. Het vermijden van een rassenconflict gaat boven alle overwegingen, inclusief het welzijn, de veiligheid en de bescherming van de burgers. Het is een capitulatie voor de straat en een uiting van een decadente ondergangscultuur die zo betrapt wordt op haar eigen verdwazing.

Met 2200 zielen is het politiekorps van Brussel Hoofdstad groot genoeg om de geweldorgieën het hoofd te bieden, alleen voelt de gewone flik zich in de steek gelaten door zijn oversten, door gebrek aan vervolging, en door de ontoereikende straffen die volgen op een sporadische veroordeling.

Agenten moeten zich als weekdieren laten beschimpen door straatgeboefte om zogezegd een escalatie te vermijden, terwijl het net deze straffeloosheid is die het schorremorrie een onkwetsbaar gevoel geeft voor het voortzetten van hun crimineel gedrag. Hoe vaak ze ook het nest bevuilen, de belastingbetaler draait toch altijd op voor het herstel. De toestand is hopeloos maar blijkbaar nog altijd niet ernstig. 'Wij móchten niets doen, om zot van te worden', getuigden een aantal agenten anoniem.

Na de Lemonnierlaan volgde het Muntplein. De inefficiëntie door de versnippering in zes verschillende Brusselse politiekorpsen is schrijnend, maar burgemeesters beschouwen hun korpsballen eerder als een persoonlijke paleiswacht dan ze te doen fusioneren tot één krachtdadige brigade. Onze ministers kijken telkens de andere kant op achter een sluier van zelfbedrog en partijbelang. Ze voeren dan telkens een riedeltje van verontwaardiging op en roepen om een strenger beleid om de goegemeente te sussen. Hun mantra van "lik-op-stuk beleid" is even geloofwaardig als "de onderste steen bovenhalen" in elk onderzoeksrapport.


Baronnen op hun erf

Volgens de Brusselse burgemeesters, allemaal baronnen op hun eigen erf, zijn de echte criminelen de vervuilende automobilisten waarvan de munten in hun parkeermeters steken; Filerijders die aan 30 km per uur door ingestorte tunnels, over kaduke viaducten en langs straten met zinkgaten naar hun werk mogen tuffen, op straf van boete. Zelfs de Brusselse voetgangerszone is eerder een verloederd getto dan een oase van rust. Puisten en kraters van wanbeleid.
Jarenlang wanbeleid van de Parti Socialiste en de medeplichtigheid van alle traditionele partijen, Groen en Ecolo incluis, heeft er een sociaal moeras gecreëerd. Ze spartelen als vissen op het droge. Voor de straatcriminelen belijden ze daarentegen een kruiperige lippendienst aan het multiculturalisme. De belangrijkste tekortkoming van ons strafsysteem ligt niet in zijn streng of buitensporig optreden of in zijn neiging mensen ten onrechte op te sluiten. Het ligt in zijn voortdurend falen om de wet te handhaven en zijn burgers te beschermen tegen de echte misdadigers.
De expatvoetbalhooligans zijn exponenten van een soort anti-maatschappij die hun levensdoel ontlenen aan de haat die ze koesteren tegen de samenleving waarvan ze nu deel uitmaken. Ze vinden het beter om dwarsgezeten te worden door een externe vijand dan losgeslagen te zijn in betekenisloosheid. Ze zien zichzelf als krijgers in een culturele nationalistische burgerstrijd en niet als nietsnutten en criminelen. De mantra van discriminatie, achterstelling, werkloosheid en zelfs racisme is voor de vernielzuchtigen van de Lemonnierlaan en het Muntplein valse schijn, en zelfs een belediging voor de grote massa die hier wel aardt, werkt en studeert, en het altijd beter heeft dan in hun land van herkomst.
Het blijft verbazen dat zelfs immigranten van de derde generatie rootisten blijven die er van overtuigd zijn dat hun eigen identiteit bepaald wordt door hun biologische afstamming, en dat ze die roots van nationaliteit, cultuur en godsdienst trouw moeten blijven. Het wegkijk- en sublimatiegedrag van de politieke wereld als het om crimineel gedrag van daders die behoren tot allochtone minderheden gaat, is meer dan schuldig verzuim, het is medeplichtigheid. De permanente noodzaak van een performante politie is nodig omdat de gebrekkige aard van de mensheid niet geneigd is tot deugd en sociale harmonie. De druk van buitenaf om zich fatsoenlijk te gedragen is een noodzakelijk onderdeel van een beschaafde samenleving. Wie dit niet aanvaardt hoort hier niet thuis, ook niet in een hellegat.


maandag 13 november 2017

'De Catalaanse ontvoogdingsstrijd is nu een stierengevecht voor democratische waarden'



'Niettegenstaande mijn sympathie is de onafhankelijkheid van Catalonië mijn strijd niet, maar de democratie is dat wel', schrijft Jean-Marie Dedecker. Hij kan maar weinig begrip opbrengen voor de manier waarop Spanje, Europa, en heel wat Belgische politici omgaan met de crisis in de regio.

België is Europa op een neusdoek, een landje dat stilaan de conflicten importeert. In Anderlecht gingen Roma en moegetergde buurtbewoners twee weken geleden massaal op de vuist. In Antwerpen werd er in de Brederodestraat een eeuwenoude vete uitgevochten tussen een grote roedel Turkse Grijze Wolven en een verdwaalde bus vol Koerden. Van Genk tot Gent smeult er een stadsguerrilla tussen Gülenisten en Erdoganisten, en in de Spaanse herberg aan de Wetstraat is er een stille Spaanse burgeroorlog uitgebroken.

Staatssecretaris Theo Francken gaf les in asielethiek en plots streek er een vlucht Catalaanse ministers neer in Brussel. De politieke straatvechter is gelukkiglijk altijd een beetje hooligan gebleven, liever baas van een spionkop dan van een kabinet. Een ministersjerp kan soms knellen en de mond snoeren, vooral als je zelf nogal rechtlijnig in de leer bent. Een deugd die in de Wetstraat niet gesmaakt wordt. Francken moet van Mariano Rajoy en zijn inquisiteurs nochtans geen lessen ontvangen inzake asielverlening en collaboratie. Zijn Partido Popular is de erfgenaam van het Franquisme en je hoeft het boek "Léon Degrelle, de Führer van Bouillon" van Bruno Cheyns niet gelezen te hebben om te weten dat deze Rexist en ter dood veroordeelde nazi-collaborateur tot aan zijn overlijden in 1994 onbezorgd bescherming kon genieten van de Spaanse overheid.

De Catalaanse president hoopte met zijn referendum meer autonomie af te dwingen, maar kreeg dwingelandij als een boemerang in zijn gezicht terug. Eigenlijk heb ik het niet voor leiders als Puigdemont die als pyromanen eerst de schuur in de fik steken, en dan het hazenpad kiezen als de vlammen aan hun schenen likken. Hun burgerlijk ongehoorzame activistische achterban blijft dan verweesd achter, overgeleverd aan de willekeur en de repressie van de nieuwe heersers.

Schandvlek

Ik heb het eerder voor mensen die verkiezen rechtopstaand te sterven dan op hun knieën te moeten leven. Maar ik haat vooral lui als de Caudillo Mariano Rajoy die met zijn Guardia Civil -volgens franquistische traditie- vreedzame stembusgangers van straat knuppelt en schopt, en die politici achter de tralies zet op basis van hun politieke overtuiging. Niettegenstaande mijn sympathie is de onafhankelijkheid van Catalonië mijn strijd niet, maar de democratie is dat wel. De Catalaanse ontvoogdingsstrijd is geen chicken game meer, maar een stierengevecht voor democratische waarden. De Catalaanse vlag is nu blijkbaar hoogstens nog een doekje voor het bloeden geworden, een schandvlek op ons geweten.
De scheiding der machten is een wederkerig rechtsprincipe: het is niet aan de rechters om democratisch verkozen politici op te sluiten op basis van hun ideeën. "Er is geen grotere tirannie dan deze die zich handhaaft onder de bescherming van de wet en in naam van gerechtigheid" schreef Charles de Montesquieu, filosoof van de Verlichting. Een gecumuleerde straf van 50 jaar voor rebellie, opruiing en misbruik van overheidsgeld voor het vreedzaam organiseren van een referendum is geen rechtspraak maar een Spaanse inquisitie.
Het is niet verwonderlijk dat de N-VA de grootste supporter van de Catalaanse ontvoogdingsstrijd is, en dat ze verder gaat dan een wandeling op de Ramblas tot aan het kerkhof van de dode sympathieën. Ze heeft de onafhankelijkheidsdrang van de volkeren altijd beleden als een religie. Paradoxaal genoeg zit ze hier zelf als een bok op een haverkist om het deksel op de communautaire grieventrommel te houden uit machtsbehoud.
Steun betuigen voor Catalaanse separatisme is rechtvaardig maar ook een welgekomen alibi om haar verdrongen basisbeginselen eventjes in de verf te zetten: Artikel 1 van de N-VA-statuten heeft als doelstelling de Vlaamse onafhankelijkheid. Dat België zou verdampen in het Europa der volkeren was altijd al de natte droom van minister-president Geert Bourgeois en zijn Vlaams-nationalistische volgelingen. Het wordt stilaan een droge nachtmerrie.
Separatisten passen blijkbaar niet in Europa. De Unie is een samenwerkingsverband van lidstaten, niet van regio's. Deze heeft wel een Europees Comité van regio's met dikke mandaten voor 350 leden en met een jaarlijks budget van 100 miljoen euro, maar dat is eerder zwijggeld dan werkingskapitaal. Van zodra hun bevoegdheid de bescherming van de smaak van de camembert of van de geur van eau de cologne overtreft, gaat hun geest terug in de fles. De Prodi-doctrine waarin een afgesplitste regio alleen maar een nieuw lidmaatschap kan krijgen mits een unanieme goedkeuring van alle 28 lidstaten, inclusief het boze moederland, is een machtig excuus voor de wegkijkende EU-Mandarijnen, en een muizenval voor de regionalisten.
De puinhoop en de chaos rond de Brexit helpen ook mee om Juncker & Co een laffe houding aan de zijlijn te laten innemen, te capituleren voor de heilige natiestaat Spanje en haar eigen democratische waarden te verloochenen. De EU ziet in haar steun voor Rajoy een middel om een waarschuwende vinger op te staken naar de overal in haar lidstaten opduikende nationalisten. Haar lafheid is echter selectief. Ze kapittelt Polen wegens de politisering van de rechterlijke macht, maar is blind en doof voor de gerechtelijke inquisitie van Rajoy en zijn corrupte Partido Popular.
Bij het uitbreken van de onafhankelijkheidsstrijd van de Baltische staten zat de EU al onmiddellijk met een lidkaart aan de zijkant te supporteren. Toen een meerderheid van de Schotten in het Brexit-referendum stemde voor lijfsbehoud binnen de EU, stonden roeptoeters als Verhofstadt al klaar om de Schotten als onafhankelijk land te verwelkomen. In 2014 schreef hij nog naar de Catalaanse ex-president Artur Mas dat hij hem in bescherming wilde nemen tegen de Spaanse repressie omdat deze ook een referendum georganiseerd had. Het kan verkeren. Van enige vorm van ideologische rechtlijnigheid heeft men Verhofstadt immers nooit kunnen verdenken. Hij maakt meer ideologische U-bochten dan een afvoerbuis onder een lavabo.
Op veel medestanders zullen de Vlaams-nationalisten hier nochtans niet moeten rekenen. Een poging tot een nietszeggende resolutie waarin het Vlaams Parlement het bruut geweld van de Guardia Civil afkeurde was tot nu toe de hoogst haalbare aflaat. Eerder een bevrijdend excuus en een valse opluchting dan een statement, gekelderd door de CD&V en haar Van Rompuy-dynastie. Comateuze vazalliteit en een knieval voor de Partido Popular die net als de CD&V ook tot de zwartekousenclub van de Europese Volkspartij behoort.

Zelfverloochening als politieke deugd

De viscerale afkeer voor de N-VA uit electoraal opportunisme is voor de SP.A en Groen blijkbaar groter dan hun respect voor de mensenrechten. Ze verschuilen zich achter het vals legaliteitsprincipe. De antipathie voor hun politieke Vlaamse rivaal is belangrijker dan hun gewetensnood. Open VLD zou het liberaal gedachtengoed van Ludwig von Mises, één van haar ideologen, eventjes kunnen herlezen 'No people and no part of a people shall be held against its will in a political association that it does not want'. Zelfverloochening is in de Wetstraat een politieke deugd.
Ik heb mijn vakantie in Turkije al afgezegd. Je boekt er een paar weken en je riskeert er een half jaar te moeten blijven, omdat je een gore mop over Erdogan hebt verteld. Om de overwinterende bejaardenberg in Benidorm te gaan vervoegen heb ik ook geen zin meer, en ook tapas schrap ik van mijn menu. Ik ga naar Brussel om Juncker en zijn laffe EU-Mandarijnen een geweten te schoppen.
Hasta la victoria siempre.

dinsdag 7 november 2017

'De onderzoekscommissie heeft de reputatie van het parlement als poppenkast van jaknikkers alle eer aangedaan'



Jean-Marie De Decker las het eindverslag van de onderzoekscommissie naar de aanslagen van 22 maart 2016 op de luchthaven van Zaventem en in de Brusselse metro: 'Terreur wordt door onze zoetwaterpolitici beschouwd als de weerwraak van de kanslozen.'

Toen men professoren Brice De Ruyver en Cyrille Finault vroeg als experten te gaan zetelen in de parlementaire onderzoekscommissie over de aanslagen in Zaventem en Maalbeek van 22 maart 2016 hielden ze het na een paar vergaderingen al voor bekeken. De criminologen weigerden mee te spelen in deze sterfhuisconstructie met een rookmachine als wierookvat.
Na het lezen van het vierde tussentijds verslag over het onderdeel 'radicalisme 'kan men niets anders dan beide vermaarde criminologen gelijk geven, al is het voor professor Brice De Ruyver jammer genoeg postuum. Dergelijke zelfreinigende praatgroepen - ikzelf heb er een paar als lid meegemaakt - leveren degelijk werk als het om het achterhalen van de feiten gaat, maar verliezen zich in partijpolitieke haarkloverij en vluchtgedrag als het om aanbevelingen gaat.
De volksvertegenwoordigers vinden bijvoorbeeld in hun verslag dat er zoveel mogelijk moskeeën moeten erkend en gefinancierd worden. De islam werd in ons land in 1974 al als officiële godsdienst erkend. De Moslimexecutieve is de kerkfabriek van de islam en ontvangt al jaren miljoenen euro's van de overheid voor de financiering van zijn erediensten. Door interne twisten, latent racisme (tussen bijvoorbeeld Turken en Marokkanen, ik heb het zelf meegemaakt), en sektarische meningsverschillen (tussen fundi's en realo's van de soennitische of de sjiitische doctrine, of tussen de Turkse staatskerk Diyanet en zelfs de Iraanse kerk) lag de Moslimexecutieve jarenlang op apegapen. Het is eerder een zootje ongeregeld van onbekwame zeloten dan een leidinggevend patriarchaat - vrouwen mogen er enkel de lokalen opkuisen. Sommige leden spreken geen Nederlands of Frans, maar enkel Arabisch en enkelen werden ooit in de gaten gehouden door de Staatsveiligheid.
De wijze parlementaire vergadering van gedoogpolitici kwam tot het besluit dat de geldkraan voor deze bedenkelijk curie nog verder moet opengedraaid worden, in de hoop dat men dan zal preken tegen gewelddadig radicalisme; voor geweldloos radicalisme echter mag de kansel wel nog gebruikt worden.
Onze moskeeën zijn broeihaarden van vervreemding, zegt onder andere jihadi-expert Montasser AID'Emeh. Het is niet door meer geld te geven dat de inhoud van de Koran, Allahs onveranderlijk woord, zal veranderen. De beste manier om aan deze strijd een einde te maken, schrijft filosoof Koenraad Elst in De islam voor ongelovigen, is hem voor de strijdende partijen irrelevant en absurd te maken, namelijk door hen te bevrijden van het geloof dat hen motiveert.
Misschien zouden onze volksvertegenwoordigers even moeten inzien dat in de multiculturele samenleving ook de multireligieuze samenleving is binnengeslopen, en dat deze enkel kan gedijen in een religieus neutrale staat, waarin elk maar moet betalen voor zijn eigen God. Door de scheiding tussen kerk en staat is het recht op godsdienstige achterlijkheid in onze grondwet verankerd: we hebben even weinig te zeggen over de opleiding van een imam in een Madrassa als van een onderpastoor in een seminarie, maar oproepen tot geweld staat wel al meer dan een eeuw in ons Strafwetboek. Jihadpredikers moet men dus achter de tralies steken, men heeft dit echter verzuimd. Dit gaat om niks minder dan schuldig verzuim en dhimmitudegedrag van onze politici.
De parlementaire vergoelijkingslobby rept in haar aanbevelingen met geen woord over bijvoorbeeld de samenvoeging van de Brusselse politiezones, waar nochtans alle beleidsmensen voor pleitten vlak na de aanslagen. De leenheren van de negentien Brusselse gemeentelijke baronieën hebben blijkbaar machtige commissievrienden, niettegenstaande het beleid van figuren als Philippe Moureaux, die van zijn gemeente Molenbeek een islamistisch hellegat maakte en van draaideurcriminelen bommenleggers. Het gevolg van een socialistische monocultuur met een gesubsidieerd islamitisch randje.
Punt 95 van het onderzoeksrapport vermeldt:
'Als gevolg van de redenen die de oprichting van de onderzoekscommissie hebben gerechtvaardigd (aanslagen van 22 maart 2016 in Brussel) is de aandacht van de commissie voornamelijk uitgegaan naar het (gewelddadig) radicalisme dat beweert gerelateerd te zijn aan de islam. De onderzoekscommissie wijst er evenwel op dat die focus geenszins mag doen denken dat zij het islamitisch terrorisme, net als het islam gerelateerd radicalisme, beschouwt als de enige vormen of uitingen van het radicalisme/gewelddadig radicalisme.'
Van zoveel onderdanigheid en kruiperigheid zakt mijn broek af. Het moet duidelijk zijn dat onze parlementsleden de islam niets kwalijk nemen. Dat de band tussen islam en geweld niets meer is dan een holle claim.
Alle religieuze psychopaten komen uit een gemeenschap van gelijkgezinden en alle recente impactvolle aanslagen zijn aangestuurd door een perverse duivelse ideologie van godsdienstfanatisme en dogmatische haat. De voedingsbodem van deze aanslagen is het geloof zelf.
Maar terreur wordt door onze zoetwaterpolitici in hun rapport blijkbaar beschouwd als de weerwraak van de kanslozen voor de afwijzing van de samenleving en de beperking van hun kansen op de arbeidsmarkt. Werkgevers en hun discriminerend gedrag zijn volgens hen blijkbaar een reden voor de terreuraanslagen. Een heksenjacht met praktijktests door een antidiscriminatiepolitie op onze ondernemersgilde moet volgens hen nu nieuwe aanslagen voorkomen. Het voorstel voor mystery calls had - onder druk van de N-VA en de Open VLD - zelfs het Zomerakkoord tussen de politieke partijen niet overleefd, maar in de cocon van hun besloten vergadering hebben lui als roeptoeter Peter De Roover en Siegfried Bracke van de N-VA meer last van het stockholmsyndroom dan van gezond verstand. Daar wordt door hen zelfs Laurette Onkelinx tegen de borst gedrukt. Hun verloochening van de eigen ideologie met de vooropgestelde oprichting van een soort 'super-Unia' of gedachtenpolitie is beschamend. Het streven naar een consensus in het eindverslag lijkt voor hen belangrijker dan de inhoud. De politici van de onderzoekscommissie hebben de reputatie van het parlement als vermolmde poppenkast van jaknikkers weerom alle eer aangedaan.
Overal in de wereld, van Brussel tot New York, vermoorden religiegekke uit naam van Allahu Akbar onschuldige mensen om hun plaats als martelaar in het paradijs te verdienen en het kalifaat op aarde te vestigen. En toch blijven onze parlementsleden deze monsters als slachtoffers van discriminatie zien? Laat ze dat maar een keer in het West-Vlaamse Staden gaan uitleggen.

woensdag 1 november 2017

'Weinstein is een seksistisch zwijn, maar de collectieve lynchpartij is me te hypocriet'



Jean-Marie Dedecker over de recente reeks aan getuigenissen over seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Nieuws is meestal een steekvlam dat al vlug uitdooft tot een waakvlammetje. Soms blijft het smeulen, zoals vandaag het geval is bij het debat over grensoverschrijdend gedrag. Een overkokende soap uit Hollywood. Filmproducent Harvey Weinstein is een seksistisch zwijn. Dit gezegd zijnde weiger ik mee te grienen in het huil- en haatkoor van slachtoffers van dergelijke machtsgeile bullebakken. Veertig jaar gedoogbeleid en afkoopgedrag is me net teveel om de verontwaardiging van pervers Hollywood en hun ingebakken roofdiersysteem geloofwaardig te vinden. De collectieve lynchpartij door halve heiligen die zelf de cultus van het lichamelijke exhibitionistisch belijden, en die het zelf al lang overleefd hebben en ervan geprofiteerd, is me te hypocriet.

Het enige wat kwaad nodig heeft zijn goede mensen die toekijken en niets doen, schreef Peter De Keyser in de Gazet van Antwerpen. Maar hoewel de reputatie van Weinstein genoegzaam bekend was, kreeg zelfs de dochter van Barack Obama kreeg een stageplaats in zijn filmfabriek. Waar macht, roem en ijdelheid regeren, vliegen de hormonen en oestrogenen door het zwerk, en is geld een afrodisiacum. Gebrek aan opvoeding van een primaat wordt dan een ziekte genoemd. Weinstein zou nu zelfs naar de afkickkliniek geweest zijn. Toen golfer Tiger Woods meer last kreeg van zijn teel- dan van zijn golfballen, en meer scoorde op de negentiende hole dan op de eerste tot de achttiende, ging hij naar Amerikaanse gewoonte in sekstherapie na een publieke huilbiecht op elke Amerikaanse tv-zender. Wat ik me daarbij moet voorstellen weet ik niet. Vijftig tinten grijs met een ziektebriefje? Chemische castratie, een duiveluitdrijving of bedlegerige bediening door vrouwelijke vampiers? Of krijg je er een sessie van Goedele Liekens, die zich al ergert 'aan de negatieve blijklank' van het woord schaamlippen? Volgens de Italian lover en acteur Marcello Mastroiani is een seksuoloog een pianostemmer die zelf niet goed kan spelen. Marcello heeft met meer dan een vrouwelijk symfonieorkest het bed gedeeld.

Naast financieel kapitaal, cultureel kapitaal en kenniskapitaal bestaat er ook lichamelijk kapitaal, schrijft Arnon Grunberg in de Volkskrant van 19 oktober. De secretaresse die met haar baas trouwt zet vermoedelijk lichamelijk kapitaal in om aan opwaartse sociale mobiliteit te doen. We zijn niet allemaal Weinstein, maar we zijn wel allemaal handelaren in lichamelijk kapitaal. In die grijze zone bevinden we ons...Schoonheid en jeugd zijn middelen om doelen te verwezenlijken. 'Wie huwt voor het geld is een prostituée voor 't leven', zei mijn grootvader zaliger. Een gestolen kus onder het dekzeil van de rups op de kermis was toen al een verovering en bij een tweede ritje mocht je op het gevaar af voor een oorvijg eventjes over aankomende borstjes wrijven, stijf in de broek van angst en begeerte.

Het waren andere tijden. Ontmaagding was een schandvlek. Er werd niet gechat of ge-sms't, toen praatte men nog met elkaar, niet zelden blozend. We mochten niet met onze handen in onze broekzak lopen. Toen kwamen de jaren 60. Gregory Pincus en Nand Peetersontdekten de anticonceptiepil. De seksuele bevrijding van de vrouw, en de mannen moesten net voor het zingen de kerk niet meer uit. Hosanna in den hoge.
Het kan verkeren. Vandaag houdt men een masturbatiedag en krijgen tienjarigen op school een leerboekje met standjes voor homo's en hetero's.
Maar sommige zaken veranderen niet. Vermits we volgens Darwin, niet veel meer zijn dan veredelde bonobo's zijn doet de beschaving er alles aan om onze begeerten in bedwang te houden. De meesten hebben hun hormonenspiegel en hun testosteron onder controle. Onze poten moeten we thuishouden, wanneer moeten we onze armen amputeren om geen schouderklopjes meer te geven. Moeten we op Victoriaanse eieren lopen uit castratieangst?
De keuze als volwassen man en vrouw om met elkaar om te gaan is een individuele en totaal vrije keuze. Ik vind het al wraakroepend dat er ook bij ons vrouwen hun schoonheid moeten bedekken onder kuise, zwarte soepjurken, zogezegd om de wellustige blikken en begeerten van de mannen niet op te wekken, om gespeend te blijven van ongewenste intimiteiten, en vooral van sociale uitsluiting in hun eigen midden. Dan vind ik het abberant dat er zelfverklaarde progressieve tantes zijn die het dragen van een gevangenis van textiel verdedigen, maar wel meteen een gore grap als seksueel overschrijdend gedrag wegzetten, en net niet als aanranding catalogeren. Dat vind ik hysterische mannenbashing. De carrousel van het kaakslagfeminisme draait weerom op volle toeren.
Ik heb echter bedenkingen bij manier waarop een reeks actrices aan de deugtafel van allerhande praatprogramma's hun seksuele zielenroerselen van een eeuwigheid geleden te grabbel gooien, nageëchood door onze klassieke brigade van twitterfeministen uit politiek-correcte culturele hoek.
Verhalen uit de oude doos. Waren ze toen zo onmondig of zo bezorgd om hun loopbaan niet te grabbel te gooien ten koste van hun zelfrespect? Tussen droom en daad staan er nochtans geen wetten en praktische bezwaren in de weg als het om verkrachting en aanranding gaat. Beide staan in het strafwetboek.
Sensualiteit en seks zijn machtige wapens en rotzakken die hun eigen status als pasmunt gebruiken mag men kastijden. We leven in een land waar het vrij is te zeggen wat je af- of goedkeurt. Shaming en blaming, een oorvijg en een knietje horen er ook bij voor de viespeuk die zijn poten niet kan thuis houden.
In de verhalen die we nu horen zijn de vrouwen slachtoffer, en de mannen dader. Maar wat dan te denken van de vrouwen die de veerkracht van een matras gebruikt hebben als springplank voor een carrière. Zelfs twee suffragettes die een slaand kippengevecht leverden op een ministerieel kabinet aan de Wetsraat om met de haan onder de lakens te duiken. Ik stond erbij en ik keek ernaar.
De film- en theaterwereld staat stijf van de promiscuïteit, vernam ik uit eerste hand. Vleeskeuring van docenten onder het alibi van audit, een examen is er een orgie van exhibitionisme. Uit de kleren om een boom, een krop sla of een kronkelende sperzieboon uit te beelden. Vleeskeuring van docenten onder het alibi van auditie.
Als je een kliklijn zou installeren voor grensoverschrijdend gedrag in het theater- of filmmilieu moet je het bemannen of bevrouwen als een telefooncentrale. Maar een neanderthaler die zijn seksuele appetijt botviert met het machtsmisbruik van zijn ambt mag van mij altijd door het roddelstof, ondanks het halfslachtig gedrag van halve heiligen die het grensoverschrijdend gedrag lijdelijk bekeken en zelfs ondergaan hebben.

Oorvijg of knietje

Met de morele en ethische standaard van vandaag de moraliteit van gisteren beoordelen is minstens voor discussie vatbaar, en soms ook intellectueel oneerlijk. Ik ben blank en hetero, en soms voel ik mij een bedreigde diersoort. Ik draai nog altijd mijn hoofd om voor mooie dames, moet bewust mijn ogen afwenden om niet te gluren in diepe decolletés, geef een knipoogje of een complimentje voor lieftalligheid en een schouderklopje als blijk van waardering. Ik ga mijn hoofd niet neerslaan in de kroeg, zal geen cursus masculiniteit volgen en hou de deur van mijn kantoor dicht als het tocht. Never fuck the payroll gaf mijn vader als goede raad mee. Ik ben gehuwd met mijn secretaresse. Ik heb het me nog geen seconde beklaagd.

maandag 23 oktober 2017

'Gaza is een schandvlek op ons westers geweten'


'De Palestijnen betalen nog altijd de rekening voor wat Duitsland de Joden heeft aangedaan in WO II', schrijft Jean-Marie Dedecker. 'Het Palestijnse lot van onderdrukt volk in hun eigen thuisland is ook een afschuwelijk misbruikt alibi van de islamitische jihadcriminelen voor de uitvoer van het terrorisme.'
De Verenigde Staten trekken zich terug uit de UNESCO omdat deze organisatie van de Verenigde Naties voor onderwijs, wetenschap en cultuur, het aangedurfd heeft de historische stad Hebron op de Westelijke Jordaanoever te erkennen als cultureel werelderfgoed van de Palestijnse Staat. In Hebron wonen 215.000 Palestijnen en nauwelijks 850 streng orthodoxe bewapende Joodse kolonisten die beschermd worden door zo'n 650 militairen. Provocerende kolonisering tot in het absurde, gebaseerd op eigendomsrecht uit een sprookjesboek.

In de stad van Abraham staat het altaar altijd klaar voor een slachtpartij. Godsdienstoorlogen zijn een festijn van dode zielen in naam van een fictief opperwezen. De woestijngodsdiensten hebben er een patent op. Niet dat de UNESCO de toegevoegde waarde van de Amerikanen zal missen. Ze waren er in 1984 al een keer uitgestapt omdat die instelling "niet Westers genoeg was". In 2003 zijn ze met hangende poten teruggekeerd, en zes jaar geleden had de pseudo-vredesduif en Nobelprijswinnaar Barak Obama terug alle bijdragen en betalingen aan de UNESCO opgeschort. Wat Israël dicteert doet Amerika, en niet omgekeerd.

Net zoals het voor de Amerikanen met hun terugtrekking uit de UNESCO niet gaat om cultuur, wetenschap en archeologie, gaat dit ook niet op voor de Palestijnen. In de Gazastrook ligt nog een archeologische site van 4500 jaar oud, Tell Es-Sakan. Die werd 1000 jaar voor de bouw van de Egyptische piramiden al opgetrokken. Enkele primitieve beeldenstormers van Hamas zijn deze historische plaats nu aan het vernietigen om er een militaire basis op te bouwen. Het gaat om verdoken oorlogsretoriek. De terugtrekking uit de UNESCO door de VS en Israël gebeurt net op de dag dat de rivaliserende Palestijnse partijen, het fundamentalistische Hamas en het gematigde Fatah van president Mahmoud Abbas, in de Gaza een verzoeningsakkoord gesloten hebben onder het waakzaam oog van Egypte.

Haviken
De apartheidsstaat Israël heeft nu geen excuus meer om te onderhandelen met een gesprekspartner die kan spreken namens het voltallige Palestijnse volk. Haviken als Benjamin Netanyahu willen echter geen vrede maar een volledige bezetting en een onderdrukking. Donald Trump is de ideale provocateur en bondgenoot. Zijn liefde voor Israël heeft via zijn joodse schoonzoon en adviseur Jared Kushner niet alleen familiale roots, zijn chicken game met Iran heeft zelfs historische roots. Reeds in 1942 koos president Roosevelt definitief voor Israël. Met de morele steun van de zionisten zag hij de Oost-Europese oorlogsvluchtelingen liever uitwijken naar Palestina dan naar New-York. Bij zijn terugkeer uit Jalta in 1945 sloot hij op het vliegdekschip Quincy in de monding van het Suezkanaal een pact met de Saoedische koning Ibn Saoed dat tot op vandaag nog stand houdt.
In ruil voor de belofte om nooit tussen te komen bij interne conflicten in hun koninkrijk verbonden de fundamentalistische Saoedi's zich er toe door wapenaankopen de Amerikaanse olieaankopen te compenseren. Trump ging onlangs een sabeldansje uitvoeren in Riyad. De soenitische salafistische Saoedi's zijn al 1400 jaar de erfvijanden van de sjiitische Iraniërs, die op hun beurt het Palestijnse Hamas financieren.
Grootste openluchtgevangenis ter wereld
Gaza is de grootste openluchtgevangenis ter wereld. Twee miljoen mensen zitten er opgesloten in een zandbak, bewaakt door Israëlische cipiers die met de regelmaat van een klok binnenvallen, have en goed bombarderen en duizenden slachtoffers onder de volgens hen toch minderwaardige Palestijnen maken. De bevolking leeft er van internationale hulpgoederen en de invoer van smokkelwaar via tunnels. Gaza wordt bestuurd door een corrupte bende van kleptokraten uit eigen islamitische gelederen die naast de Israëlieten ook zelf nog hun eigen bevolking gijzelen. Toen Yasser Arafat stierf, was het bedrag van de bijeenschraapte erfenis voor zijn vrouw Suha groter dan het BNP van Gaza en ze kreeg daarbovenop nog een weduwepensioen van 10.000 dollar per maand. Om tot het huidige verzoeningsakkoord te komen met Hamas sloot Fatah de al rampzalige elektriciteits- en voedseltoevoer bijvoorbeeld nog verder af. Ellende en armoede als politiek wapen. Gaza is een schandvlek op ons westers geweten.
Israël weigert bouwvergunningen af te leveren aan de Palestijnen maar bouwt zelf illegaal ganse dorpen in Palestijns gebied. Het annexeert alle watervoorzieningen en vernietigt stelselmatig alle infrastructuur zoals Palestijnse crèches, speelpleinen en schoolgebouwen. Het Israëlische leger sloopte in augustus, daags voor de start van het nieuwe schooljaar een door België gefinancierd schooltje voor 60 Palestijnse kinderen in Bethlehem. Als Israël de mensenrechten met de voeten en de laarzen treedt wordt er naar een geitenpaadje gezocht om de joodse lobby een beschamende uitweg te bieden. Een symbolische aflaat volstaat.
Als de door ons land gefinancierde Awwa Basic Girls School enkele weken terug haar naam verandert in deze van Dalal Mughrabi Elementary School, wordt de financiering vanuit Brussel stante pede stopgezet. Israël doet al het mogelijke om het Palestijnse collectieve geheugen uit te wissen, schrijft Lucas Catherine in zijn boek "Palestina, geschiedenis van een kolonisatie", ook in het onderwijs voor Palestijnen die niet uit hun land werden verdreven. Alleen de zionistische versie van de geschiedenis mag overleven.
In 1948 sloeg het koloniale leger alle private en openbare Palestijnse bibliotheken aan, zo'n 70.000 boeken. Toen het Israëlisch leger in 1982 Beiroet binnenviel werd de volledige bibliotheek van 25.000 boeken geplunderd, naar Israël overgebracht en vernietigd, samen met het onderzoekscentrum van de Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO. 'De makkelijkste manier om een volk te vernietigen is door de kennis die zij hebben over hun eigen geschiedenis teniet te doen', schreef George Orwell ooit. Dat het voor ons ontoelaatbaar is dat een schooltje naar een terroriste wordt vernoemd is logisch, maar er bestaat een evenredigheidsprincipe tussen misdaad en straf, en wat voor de ene een terrorist is, is voor de andere een vrijheidsstrijder.
Op 24 februari 1994 vermoordde de joodse militaire arts Baruch Goldstein 29 biddende moslims in de Ibrahimi Moskee van Hebron. Hij kreeg een standbeeld in Kyriat Arba dat uitkijkt op de Westelijke Jordaanoever. Naar Ben Goerionbijvoorbeeld is er een luchthaven genoemd. Hij was leider van de joodse Hagannah die samen met het Irgun-militie op 22 juli 1946 een terreuraanslag pleegde op het King David Hotel in Jeruzalem, waarbij 91 doden vielen.
In een oorlog wordt het onderscheid tussen terrorist en vrijheidsstrijder gedefinieerd door de overwinnaars. Omdat de nazi's de Palestijnse leider Amin al Husseini rekruteerden om in Bosnië moslimstrijders te rekruteren, beweerde Benjamin Netanyahu vorig jaar dat de Palestijnen verantwoordelijk waren voor de holocaust. De ganse wereld schoot in een kramp. Bibi had er beter bij verteld dat een deel van de Irgun samenwerking zocht met de Italiaanse fascisten en de nazi's tot in 1941. Ze werd door Albert Einstein een terroristenbende genoemd. Het eerste slachtoffer in een oorlog is altijd de waarheid.
De Palestijnen betalen nog altijd de rekening voor wat Duitsland de Joden heeft aangedaan in WO II. Het Palestijnse lot van onderdrukt volk in hun eigen thuisland is ook een afschuwelijk misbruikt alibi van de islamitische jihadcriminelen voor de uitvoer van het terrorisme. Israël voedt ze. Europa heeft een zware oorlogsschuld af te lossen aan de Palestijnen. Twittertrol Trump is stilaan aan het vervellen, van 'imbeciel', zoals zijn buitenlandminister Rex Tillerson hem onlangs gekleineerd zou hebben, tot  nucleaire tijdbom. Vooraleer hij ontploft, is er zowel voor Israël als voor de rest van de wereld geen reden meer om een definitief vredesbestand te onderhandelen, nu de Palestijnse partijen de handen in elkaar geslagen hebben. Van wegkijkende Europese Mandarijnen, verlos ons Heer.