Flitsmania

Minister Crevits wil nog 74 flitspalen bijplaatsen langs de Vlaamse gewestwegen. Zelfs de politie vindt het nu al te gortig en vindt dat het meer met graaicultuur te maken heeft dan met verkeersveiligheid. Nochtans is het amper berouw na de zonde.

Een studie van de KU Leuven in het vakblad “Verkeersspecialist” van mei 2008 beweert dat verkeersboetes geen effect hebben op het rijgedrag. Meer controles verhogen alleen maar de extreme druk om verkeersregels na te leven. Pas als we de verkeersregels persoonlijk belangrijk vinden en als rechtvaardig ervaren worden ze gerespecteerd. Verkeersgedrag is opvoeding. Er wordt niet anders gereden in Vlaanderen dan in Wallonië, niettegenstaande een woud van flitspalen in het Noorden van het land en een verweesd exemplaar in het Zuiden. Deze jackpotten zorgen alleen voor een nieuwe transfer van Vlaams boetegeld naar het zuiden. In de Vlaamse lokale politiezones werd er tussen 2006 en 2009 vijf keer meer beboet voor overdreven snelheid dan in Wallonië. Vlaanderen draagt meer dan tachtig procent bij in het boetefonds, en van de opbrengst gaat nagenoeg de helft naar Brussel en Wallonië. Swindon, in het zuidoosten van Engeland, heeft beslist de flitspalen terug te verwijderen omdat ze geen invloed hebben op het rijgedrag. Ze hebben onderzocht dat slechts zes procent van de ongevallen veroorzaakt wordt door overdreven snelheid. De Britse staatsman Benjamin Disraeli zei een eeuw geleden al :”There are lies, dammed lies and statistics”. Het hangt er alleen vanaf wat men wil bewijzen.

Flitspalen zijn kippen met gouden eieren.

Negentig procent van de 1400 agenten van het politiekorps Rotterdam-Rijnmond vinden ook dat hogere verkeersboetes niet tot hogere veiligheid leiden. Onder de Moerdijk, vindt men dat niet, om de eenvoudige reden dat een percentage van de boeteopbrengst terugvloeit naar het politiekorps dat de boetes uitschrijft. Op een totaal bedrag van 335 miljoen euro in 2008 kon er een snoepje af voor het plaatselijk boetefonds. Elke auto bracht in dat jaar gemiddeld 2454 euro op voor de overheid, boetes incluis. De melkkoe van de Wetstraat heeft nu ook een uier in elk politiekantoor. Sommige korpsen krijgen hun centen niet op. Volgens de politievakbond VSOA wordt het geld zelfs vermorst met het uitdelen van gadgets, knuffels, win-for-life krasloten, en luxewagens voor de commissarissen. De Dilbeekse politie patrouilleerde met drie peperdure Audi’s Q7. In Oostende, de koningin der badsteden, heeft men met dit Sinterklaasfonds een kampeerauto gekocht. Jawel een campingcar. Dit scheelt een slok op het huisvestingsbudget met secretaressedag en de jongens zitten er nu warmpjes bij om controles uit te voeren. Flitspalen zijn kippen met gouden eieren. In de Reyerstunnel in Brussel, werd er ééntje getest die gemiddeld 42.000 keer per week ons leibandvolkje op de bon zwiert. De achtervolgingswaanzin op de chauffeur is er omgekeerd evenredig met de jacht op de draaideurcriminelen. In P Magazine van 18/11/08 getuigt een politie-inspecteur :”Ik ben een flik die het crapuul wil aanpakken in plaats van brave burgers te pesten. Maar dat wordt niet geapprecieerd door onze oversten. Pleeg 60 sackjackings en je loopt ’s avonds weer vrij. Maar rijdt tien km/uur te hard en je krijgt een boete”.
Brussel wil nu overal een snelheidsbeperking van 30 km per uur invoeren. Dit heeft niets met veiligheid te maken, maar met achtervolgingswaanzin op de portemonnee van de automobilist.

We staan met z’n allen stil om te betalen.

Al jaren wordt er een immobiliteitsbeleid gevoerd. Minder investeringen in infrastructuur, het afschaffen van vier- en tweebaanswegen, de verkeersdrempels, het dichtschilderen
van rijstroken, allerlei verkeershindernissen (van paaltjes tot bloembakken), de onmogelijkheid tot inhalen, de superboetes, de antimobiele indoctrinatie met het stigmatiseren en criminaliseren van de chauffeur, steeds hogere accijnzen en taksen...
De oplossing vandaag: een rood-groen politiek opbod om het openbaar vervoer te promoten.
De automobilist staat in de file. Als hij beweegt wordt hij beboet. Als hij parkeert moet hij betalen.

Jean-Marie Dedecker.

Sarkozy heeft gelijk!

In Straatsburg is dinsdag weer een hoogmis opgedragen voor het ‘correcte politieke denken’, met andermaal het falende migratiebeleid van de Europese Unie en haar lidstaten als inzet. Niet dat de Europese Voorzitter Barroso of de liberale fractieleider in het EP, Guy Verhofstadt een oplossing zoeken voor de volksverhuizingen die sedert enkele decennia in West-Europa zijn op gang gekomen. Ze verkiezen te waarschuwen voor de ‘de spoken uit het Europese verleden’, of verwijten sommige landen dat ze met populisme, xenofobie en racisme, de gevolgen van de financiële crisis proberen te verdoezelen.

Honderden Roma terug richting Boekarest.

Aanleiding voor deze hoog verheven uitspraken is de aanpak van illegale Romazigeuners in Frankrijk, die de gammele Europese migratiewetten bewust en hardnekkig blijven overtreden, en de Europese vrijheid van verkeer interpreteren als een automatische verblijfsvergunning, waar, en zolang als ze dat willen. Voor president Sarkozy, zelf een immigrant, gingen de Roma te ver toen ze in een vredig Frans dorpje gingen terroriseren, nadat een jonge delinquent door de politie was neergeschoten. Sarkozy, en blijkbaar ook de Franse bevolking, had er genoeg van en rolde van de zomer een 50 tal illegale kampen op, waarop honderden Roma op een vliegtuig zijn gezet naar Boekarest, met elk 300 euro zakgeld erbij.

Sarkozy weet ook wel dat zijn aanpak geen echte resultaten oplevert, en dat de illegale caravans en bidonvilles in het beste geval maar enkele maanden uit zijn land verdwijnen. Maar hij heeft tenminste het debat scherp gesteld, en de hypocrisie van de hele linkse Kerk,van het Europees parlement tot de burgemeester van Gent, weer aangewakkerd om vooral te doen alsof er geen enkel probleem is met de Roma, of met illegalen in het algemeen.

Europees sociaal beleid leidde tot niks.

Mijn eigen ervaring met Roma-zigeuners dateert van een bedrijfsbezoekje in het Slovaakse Lipany een paar jaren terug. Een Belgische vriend stelde er een paar honderd mensen te werk in zijn kunststoffenbedrijfje. Op enkele honderden meters van de fabriek woonde een aanzienlijke Roma-gemeenschap. De Europese Unie had voor hen een sociale woningblok uit de grond gestampt en gefinancierd. Het was tot een ruïne herleid. Ramen en deuren waren opgestookt en het regende evenveel binnen als buiten. De fabriek was als een vesting ommuurd en bewaakt, en er is nooit één Roma-zigeuner een baantje komen vragen.

België wordt weldra overspoeld!

Het is geen toeval dat er hele colonnes met caravans uit het zuiden de grens aan het oversteken zijn naar België. Waar is het makkelijker om asiel te krijgen, waar is de sociale opvang en de toegang tot uitkeringen, gratis openbaar vervoer en luxueuze gezondheidszorg guller dan in ons land? Waar krijgen uitgeprocedeerde asielzoekers 500 euro per dag toegewezen van een wereldvreemde rechter om in een hotel te gaan logeren? De lokale overheden zijn zich nu al aan het uitsloven om terreinen te vinden voor de duizenden zigeuners die het Kerstjournaal weer met schrijnende beelden zullen vullen, van bedelende kindjes op alle hoeken van onze steden, en armzalige kampen van karton en dekens, waarop de premier de mensen dan kan oproepen ‘om hun hart te laten spreken’.

Maar de grond van het probleem wordt zelfs niet aangekaart, niet in Gent, niet in Brussel, niet in Europa. Wat doe je in deze ontwikkelde Westerse maatschappij met groepen mensen die weigeren aan die ontwikkeling mee te doen? Onderwijs is verplicht, maar wat is die regel waard voor mensen die om de 3 maand verhuizen, of die vinden dat hun scholen er anders uit moeten zien? Hoe breng je solidariteit op voor mensen die het storten van een bijdrage als afpersing of dwaze verspilling zien? Het is dit soort vragen waar Europa voor een nomadenvolk als de Roma antwoorden moet vinden. Net als op de nood van integratie van alle niet-Westerse culturen. Het ‘laisser faire, laisser passer’ dat het enige credo lijkt van de machteloze macht, breekt de nog machtelozer bevolking nu al zuur op. Maar als de Europese leiders blijven weigeren de problemen ook maar te benoemen, zal de schade niet meer te herstellen zijn. De zwarte bladzijden van de westerse geschiedenis kunnen zich dan als vanzelf weer openen, met de lafheid van onze leiders als enige oorzaak.

Als Verhofstadt toch zo bevlogen is , kan hij zijn woorden in daden omzetten. Hij heeft nog een optrekje in Toscanië. Voor de olijven- en de druivenpluk is er nog ruim plaats voor een caravanneke in zijn Hof van Eden.

Jean Marie Dedecker

Onze welvaart staat in de uitverkoop.

Onze industrie kwijnt weg en de buitenlandse investeerders lopen ons landje voorbij. Deze vaststelling behoort tot de discipline open deuren intrappen. UNIZO had beter haar geld voor deze studie, besteld bij huiseconoom Geert Noels, in Antwerpen in de schelde gegooid en in Vlissingen gewacht om het terug op te vissen. De oorzaken zijn ook bekend als een mantra: overheidsreglementitis, hoge loonkost, kampioen in belastingen heffen enz.
Eigenaardig genoeg zijn onze belangenorganisaties ( VOKA, UNIZO,VBO) meer en meer gaan afglijden naar het niveau van klagende tantes dan van ondernemende oompjes. De bazen van UNIZO en VOKA zijn zelf opgeklommen tot Ministers in de Vlaamse regering.

UNIZO ministers falen

Phillippe Muyters ( ex VOKA-directeur nu N-VA) werd minister van werk. Zijn daden zijn omgekeerd evenredig met de woorden als VOKA-Praeses. Een voorbeeld: samen met ex-UNIZO-baas Kris Peeters zouden ze Opel Antwerpen redden. Dit werd alvast gepropageerd vóór de verkiezingen. Vandaag staat er een bordje te koop en werden de arbeiders op 50-jarige leeftijd met brugpensioen gestuurd met een gouden handdruk van gemiddeld 153.000 euro. Vijftig kilometer verder zoekt VOLVO werknemers. Een stichtend voorbeeld voor buitenlandse investeerders.
Philippe is ook minster van Ruimtelijke Ordening. In Vlaanderen duurt het gemiddeld zes maanden om een industriegebouw op te trekken en zes jaar om de nodige vergunningen te krijgen. Waarin een klein land groot kan zijn en vooral aanstekelijk voor investeerders. De Traagheid der Dingen tot norm verheven. Het was aandoenlijk hoe Kris Peeters gisteren een bezoekje bracht aan onze biotechnologiebedrijven onder het tsjevenmotto “luister naar mijn woorden maar kijk niet naar mijn daden”.

Bedrijven worden weggejaagd.

Gent stond met de professoren Marc Van Montagu,Walter Fiers en Jef Schell aan de wieg van de ggo’s en plantenbiotechbedrijven als Devgen, CropDesign, Innogenetics en Plant Genetic Systems (nu Bayer BioScience). Wereldwijd waren er in 2007 al 110 miljoen hectaren beplant met
gewassen waarin hun technologie vervat zit. Door de kortzichtigheid van de politieke wereld zijn duizenden potentiële jobs verloren gegaan, omdat bedrijven voor tests en productie naar andere oorden zijn vertrokken. Het Belgische parlement keurde in december 2008 een wet goed die het gebruik van menselijke cellen en weefsels regelt. Deze wet is veel strenger dan de Europese richtlijn. De Vlaamse regering geeft massa’s subsidie voor biotechnologisch onderzoek, maar eenmaal ze een doorbraak realiseren, worden bedrijven gedwongen naar het buitenland te emigreren wegens de strengheid van de Belgische wetgeving. TiGenix mag van Europa het kraakbeenmiddel Chondro-Celect commercialiseren, maar moet daarvoor naar Nederland verhuizen, want biomedische bedrijven mogen in ons land enkel cellen van de patiënten zelf gebruiken om op te kweken tot nieuw kraakbeen. De toekomst ligt in het opkweken van stamcellen van andere personen tot kraakbeen. Dat mag in ons landje niet!
De technologieën van morgen zijn onder meer die van de genetica, nanotechnologie en robotica. Maar op Genzyme na zijn alle biotechbedrijven al aan onze neus voorbijgegaan. In Amerika zijn er 200, vooral in de San Diego Biotech Triangle. Amgen, het grootste Amerikaanse biotechbedrijf ter wereld, investeerde een miljard dollar in Ierland. Affymetrix, wereldleider in biosensoren, vestigde zich in Amsterdam. Eén hoogwaardige job in de kenniseconomie creëert drie andere banen. Ontwikkeling, design en marketing zorgen voor hoge toegevoegde waarde. Een iPod ‘made in China’ levert 7 dollar op voor de Chinezen en de rest gaat naar Silicon Valley. In 2007 boekte Intel 42 miljard dollar omzet en stak 6 miljard in onderzoek en ontwikkeling, zeven keer meer dan heel Vlaanderen samen.

De Vikings…

Kenniseconomie gaat altijd samen met kennisregio’s. Silicon Valley, Route 128 in Boston of de North Carolina Research Triangle in de VS, Bangalore in India, Oulou en Tampere in Finland, Sophia, Antipolis en de as Grenoble-Lyon in Frankrijk, Pudong bij Shanghai en Oxbridge in Groot-Brittanië. Ook op andere wetenschappelijke onderzoeksgebieden hebben we door wetten en ethische bezwaren de commercialisering gemist. Ons land was voorloper op het vlak van kunstmatige zwangerschappen. In 2007 werd er een wet uitgevaardigd waardoor donorsperma maximaal voor zes vrouwen gebruikt mag worden, met het gevolg dat één op twee kunstmatige zwangerschappen nu gebeurt met Deens donorsperma van Cryos International. De Vikings komen terug, want de grootste commerciële spermabank ter wereld betaalt haar donoren goed, en die luisteren niet naar de directieven van het Vaticaan. Wij vinden uit, de anderen commercialiseren. Zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. Onze Vlaamse regering is een subsidieregering. Zodra de blatende stropers van de belangenorganisaties politieke boswachters worden, worden het economisch tamme schapen.

Wat we zelf doen, doen we beter. Geert Noels is huiseconoom van Trends, huisvriend op de VRT en raadgever van Prins Filip. Wedden dat hij straks minister wordt!

Jean Marie Dedecker

LDD vraagt referendum

De preformatie is in de palliatieve zorgen beland. Alleen de koning weigert uit lijfsbehoud de stekker uit het beademingstoestel te trekken. Een bemiddelingsopdracht van het olijke duo Bollie en Billie, de conciërges van de Kamer en Senaat, heeft enkel tot doel de stervensbegeleiding te rekken op een kerkhof van wantrouwen en valse beloftes. De onderhandelaars kunnen niet, willen niet of durven niet. Hun retoriek is enkel nog gericht op het verdoezelen van hun eigen falen. Het einddoel van de N-VA is een onafhankelijke Vlaamse staat. Art 1.1 van hun statuten luidt: “In haar streven naar een beter bestuur en meer democratie kiest N-VA logischerwijs voor de onafhankelijke republiek Vlaanderen.”

Om het Vlaamse kind te baren zal het water moeten gebroken worden. Bart De Wever krijgt blijkbaar meer en meer last van koudwatervrees. Een maagd heeft echter zelden een kind op de wereld gezet, een uitzondering 2000 jaar geleden niet te na gesproken. Nu enkele PS-coryfeeën ( Onkelinx, Moureaux en Demotte) hun verlatingsangst overwonnen hebben en zelf het idee opperen van een splitsingsscenario is het tijd de bevolking te bevragen. Niet via verkiezingen, dit zijn enkel alibi’s geworden voor niet-werkzame coalities, maar met een directe bevraging van de burgers: Een referendum.

Vechtscheiding of propere verdeling?

Met een bindende volksraadpleging kent men onmiddellijk de wil van elke burger over onze toekomst. Wil de bevolking al dan niet een einde maken aan het communautaire verstandshuwelijk tussen Vlaanderen en Wallonië, dat verwaterd is tot een scheiding van tafel en bed in een sfeer van culturele en economische minachting? Wil men overgaan tot een definitieve boedelscheiding? Geen vechtscheiding maar een propere verdeling van tafel en bed. Laat ons het rechtstreeks aan de burger vragen. Onze leiders, die op 13 juni nochtans het vertrouwen kregen van de kiezer, zijn immers de lijders geworden van hun eigen gedachtegoed. De directe stem van de bevolking biedt hier de enige rechtvaardige uitkomst.
11 november zou bijvoorbeeld een geschikte datum voor een volksraadpleging zijn. Het is de dag van “The Last Post” en de Wapenstilstand.

Jean-Marie Dedecker
Volksvertegenwoordiger LDD.

Op 6 september 2007 schreef ik een column over de politieke situatie in ons land met als titel “Absurdistan”, vandaag 3 jaar later, is deze nog steeds actueel. (zie hieronder)

Absurdistan 06-09-2007 / Jean-Marie Dedecker

Als er één les te trekken is uit de verkiezingen van 10 juni jl. dan is het dat de Vlamingen méér Vlaanderen willen. Om de kwarteeuw is er een historisch momentum voor een doorgedreven staatshervorming en dat momentum is er nú. Met staatshervorming bedoelen we dat alle bevoegdheden opgesplitst moeten worden en dan moet er gekeken worden op welke domeinen er eventueel nog kan worden samengewerkt. Een staat die zijn eigen belastingen niet kan heffen en herverdelen is een vazallenstaat. Elke bewuste Vlaming beseft nu dat de communautaire problematiek geen kwestie is van vendelzwaaien, maar een sociaaleconomische noodzaak om onze eigen welvaart te verzekeren. 177 jaar leven we al gescheiden van tafel en bed in een sfeer van culturele en economische minachting. De FDF’er Maingain vindt dat de Vlamingen blaffen in plaats van praten, en de van corruptie beschuldigde PS’er Jean-Claude Van Cauwenberghe vindt dat ‘de Franse cultuur onvergelijkbaar superieur is aan de Nederlandse’. Zeker de graaicultuur.

Oven en hoogoven

Jarenlang hebben de francofone wetgevers geteerd op de Vlaamse nijveraars. Professor Juul Hannes doceert economische geschiedenis en ontdekte dat de transfers van Vlaanderen naar Wallonië al sinds het ontstaan van België bestaan. Zo kwam de bedrijfsbelasting op het gebruik van een oven in die tijd op 85 frank. Maar houd u vast, de Vlaamse bakkers betaalden die belasting al vanaf 1819, terwijl de Waalse hoogovens in 1914 op dezelfde belachelijke basis werden belast. 85 frank per oven. Terwijl in Vlaanderen ramen en deuren werden belast, de marktkramer en de scharesliep werden achtervolgd door de fiscus, betaalde een industriële nv in het begin van deze eeuw een belasting van twee procent (!) ... Arm ruraal Vlaanderen, dat nog met hongersnood had te kampen, betaalde meer aan de Belgische schatkist dan de opkomende Waalse staal- en steenkoolindustrie.

Eerste Marshallplan

Na de teloorgang van de Waalse industrie is het zo mogelijk nog erger geworden. Bij het eerste, het echte Marshallplan zijn miljarden oude Belgisch franken in kolen en staal gepompt, en dan kwam Europa met nog eens miljarden om de reconversie te betalen. Van de 50 Waalse ondernemingen die tussen 1996 en 1999 subsidies kregen uit het Europees Regionaal Fonds, bestaat er nu nog één. En dat het Waalse gewest nu nog niet helemaal in armoede verteert heeft het te “danken” aan de perverse collectivistische reflex die de PS de burgers heeft ingepompt op de rug van Vlaanderen. Wallonië moet beseffen dat decennialang PS-cliëntelisme geleid heeft tot een economisch immobilisme en een hulpverslaving gekoppeld aan een uitzichtloze bijstandscultuur. De Staat als zelfbedieningszaak.

Laatste Marshallplan

Het laatste Marshallplan van Di Rupo is weerom een ouderwets socialistisch, dirigistisch model, gefinancierd met transfers uit Vlaanderen. De drie rijkste Walen, met Albert Frère op kop, investeren geen euro in hun eigen regio. Als Vlaanderen afscheidt van Wallonië daalt de levensstandaard van de gemiddelde Waal met 20%. Wallonië en het belgicistische establishment weten dat. Vandaar dat hun verlatingsangst op kookpunt staat en elke Vlaamse eis georkestreerde en benepen reacties oproept. De overacting op het gedegen Warande-manifest is daar maar een voorbeeld van.

Afbouw

We moeten onze ontwikkelingshulp aan Wallonië jaarlijks afbouwen en laten doodbloeden op maximum vijf jaar. We moeten ze tevens onderwerpen aan strikte, doorzichtige (Maastricht)-normen. Het is in het belang van Wallonië, want onvoorwaardelijke hulp kweekt gewenning die de economische groei vernietigt en de ontvangers ervan infantiliseert. De onverwijlde splitsing van de kieskring B-H-V is een “walk in the park”, een paar minuten politieke moed en het is beklonken. Een borrelhapje dat zonder bijkomende voorwaarden moet worden doorgeslikt.

Brussel

Brussel is vandaag een splijtzwam. Het alibi voor het status-quo en wisselgeld bij elke communautaire verandering, altijd door Vlaanderen te betalen. Voor Vlaamse fictieve en afgekochte bevoegdheden in Brussel kon de verfransing in de randgemeenten ongebreideld doorgaan. Hun Vlaamse dirigenten kloppen zich op de borst met een nutteloze schepenzetel en een machteloze ministerpost, verworven met een paar duizend stemmen, want het Vlaamse kiezerskorps telt nog amper 50 000 leden in de hoofdstad. Op elke hoek een wijkagent. In elke straat een burgemeester, in elke wijk een parlementslid en in elke gemeente een minister. De job van Vlaams minister in Brussel is door het cordon rond het Vlaams Belang een levensverzekering voor het geslacht Anciaux, en lui als Chabert, Vanhengel & co, die baat hebben bij een status-quo. Ondertussen wordt in Brussel meer Arabisch gesproken dan Nederlands. Het aandeel van de Nederlandstalige belastingsaangiften bedraagt amper 8,5%. 95% van de werklozen is ééntalig in de landstalen en één op drie Brusselse jongeren is werkloos. Het unilinguisme leidt door een gebrekkig onderwijs tot illetrisme en één op de zeven kinderen heeft nog nooit zijn ouders, noch zijn grootouders zien werken. Er zijn zogenaamde Vlaamse scholen met bijna 90% anderstaligen. Enkel de schooldirectie spreekt Nederlands. Het zwartwerk tiert er welig door gebrek aan controle en door een federale wetgeving die eerder de bijstandscultuur propageert dan de verplichting om tienduizenden vacatures te gaan opvullen in de Brusselse rand. Door een overwicht van politiek links met een scheut islamo-socialisme wordt de multicultuur er beleden als optisch bedrog voor politieke macht, verworven door een electorale pamperpolitiek en een crimineel gedoogbeleid.
Maak van Brussel een condominium onder gemeenschappelijke tutele. Een Washington DC door de fusie van de 19 gemeenten, waarvan de ordonnanties ondergeschikt zijn aan de federale wetten en de regionale decreten, want het gebrek aan hiërarchie in de wetgeving blokkeert de besluitvorming, Zaventem indachtig. Als Vlaanderen aan de Brusselse Vlamingen één tiende geeft van wat het afdraagt aan dat hele hoofdstedelijke gewest, dan leven ze daar als prinsen, met echte Vlaamse scholen en met ziekenhuizen die echt begaan zijn met hun Vlaamse patiënten.
Laat ons scheiden, Waalse broeders. Geen vechtscheiding, maar een propere verdeling van tafel en bed. De Saksen-Coburgs kunnen migreren naar Wallonië of politiek asiel vragen in Vlaanderen.

Jean-Marie Dedecker
Volksvertegenwoordiger

Als de euforie wegebt, drijft de waarheid boven.

De FIFA-delegatie is naar huis. Het is nu met toegeknepen voetbalbillen afwachten op het definitieve oordeel van 24 wijzen die op 2 december het W.K. moeten toewijzen. De toezeggingen en beloftes van onze regering werden met een hoerasfeertje verpakt in een bidbook en beslist in de coulissen van de wetstraat. Wie een kritische vraag stelde werd als verzuurd omschreven door sportief journaille, genre Peter Vandenbrempt, die vreesde dat elke negatieve noot hun hoogmis van 2018 zou doen mislopen. De penaltystip is de navel van hun sportieve denkwereld. Ondertussen zijn er wat documenten opgedoken, zoals een nota van de Inspectie van Financiën aan de Ministerraad en een navenante nota van de Eerste Minister over het W.K. Voetbal 20/08/22 – Government Guarantees/Declaration. (Deze worden hier als bijlage toegevoegd). Maar vooraleer daar dieper op in te gaan, nog eerst een sfeerbeeld van de sportieve ommegang. Bij gebrek aan echte stadions werden de 5 FIFA bobo’s afgeleid naar het stadion van Tempo Overijse. Een veredeld patattenveld in vergelijking met Wembley (London), Camp Nou (Barcelona) of Luzhniki (Moskou), de pronkstukken van de concurrerende landen. Die stadions, daar gaat het eigenlijk om. Niemand heeft tot nog toe geantwoord op de vraag wie de investeringen in de zes Belgische voetbaltempels zal ophoesten. Volgens de nota van de eerste minister aan de ministerraad ( 20.4.2010-nota 2008 A0133004) worden de kosten daarvoor op 440 tot 880 miljoen geraamd. Een ruime marge zou je zeggen. Als je bedenkt dat de kostprijs voor het Antwerps justitiepaleis op 77 miljoen euro en het Gents Justitiepaleis op 49 miljoen euro geraamd werd en uiteindelijk respectievelijk 280 miljoen euro en 155 miljoen euro kostten, is schrijven met een vork geen nutteloze bezigheid. De verbouwing van het Wembleystadion in London kostte bijvoorbeeld een miljard euro. De realiteit overtreft de fictie. Club Brugge had een prachtig plan om met eigen middelen (door de verhuur van commerciële ruimtes onder de tribunes) een stadion te bouwen zonder subsidies. Door de kortzichtigheid van politici en belangengroepen, genre UNIZO & CO, werd het idee gekelderd. Een compromis om te delokaliseren naar het Chartreusegebied werd door de Vlaamse Commissie Ruimtelijk Ordening afgeschoten. Pikant detail: de belastingbetaler zal nu eventueel opdraaien voor de bouwkosten, geraamd op circa 140 miljoen euro. Minister-president Chris Peeters, de vroegere baas van UNIZO, heeft het dossier naar zich toegetrokken. Wat dit betekent, leert de ervaring; na 14 jaar bakkeleien en 100 miljoen euro studiekosten weet men nog altijd niet of er een bruggetje over of een tunneltje onder de Schelde komt. Wat we zelf doen, doen we beter. Op de Antwerpse petrochemie site waar de nieuwe voetbaltempel aan de Schelde moet komen is men nog niet aan een bodemattest toe en in Gent heeft men al voor de derde keer de eerste steen gelegd. De Arteveldestad heeft blijkbaar een financieringsprobleem. Geen wonder dat het gras groener is, en de druiven minder zuur zijn bij Tempo Overijse.

Fiscale FIFA-cadeau's onaanvaardbaar

Nu de Feel-good show wat geluwd is, sedert het vertrek van de inspecterende FIFA-kardinalen, komt de waarheid over de omvang van de FIFA-eisen stilaan bovendrijven. De nota van de Inspectie van Financiën aan de Ministerraad (KABFN/FIS/RV/GS 2010-1640) over het bidbook is een verhelderend document. De belastingvrijstelling voor de FIFA “ without limitations” is volgens de inspecteur van financiën van een zelden gezien niveau. Een korte bloemlezing. Het gaat over vrijstelling van douanerechten, btw en belasting op hotel en cateringactiviteiten, ticketverkoop, uitzend en marketingrechten enz. De Federale overheid moet die aan de FIFA terugstorten “op eenvoudig verzoek”. In guarantee n°3 gaat het over vrijstelling van personenbelasting, rechtspersonenbelasting en indirecte belastingen voor de FIFA en al haar commerciële affiliaties, contractors, T.V. zenders … en zelfs van het “ Local Organising Committee” dit zijn uiteraard de voetbalbonden van Nederland en België. Er wordt hard gelachen aan de Boechoutlaan. Wij citeren: “ De omvang van deze vrijstellingen komt neer op het vrijstellen van werkelijk alle activiteiten en inkomsten die, zowel direct als indirect, verbonden zijn aan de activiteiten die zullen plaatsgrijpen tijdens de Confederations Cup 2017 en de World Cup 2018.”

In tegenstelling tot wat het applaudisserende journaille en de supporterspolitici ons voorliegen is er daarvoor een wetswijziging nodig. Dit is niet alleen de conclusie van Axel Haelterman, hoogleraar belastingsrecht aan de K.U. Leuven, maar dat werd ook op de Ministerraad meegedeeld door de Inspectie van Financiën in haar rapport. Daarenboven kan het strijdig verklaard worden met de Europese regels inzake staatssteun. De Nederlanders hebben dit intussen al toegegeven.

Planbureau misrekent zich.

Geen kat die kan zeggen wat het W.K. ons zal opbrengen behalve prestige, zelfrespect, nationalisme en publiciteit op het wereldforum. Volgens het planbureau zijn de gevolgen op de publieke financiën globaal licht positief. Tot en met 2017 zou er een jaarlijkse kost zijn van 20 miljoen euro. In 2018 zou de netto-opbrengst tussen 150 miljoen en 161 miljoen euro zijn. Maar de Inspectie van Financiën merkt op dat het Planbureau geen rekening houdt met de fiscale vrijstellingen voor de FIFA. Voor 2018 rekent het planbureau op 218 tot 266 miljoen euro belastinginkomsten. Als die wegvallen, droogt de ‘winst’ helemaal op en komt 2018 net als de voorgaande jaren in het rood. Reken maar mee, 20 miljoen euro tot en met 2017, dat is 140 miljoen euro (zonder de FIFA voorwaarden), en in 2018 een mogelijk verlies tussen 68 en 105 miljoen euro, samen een totale aderlating voor de schatkist van minstens 228 tot 245 miljoen euro. Er zou alleen een blijvend effect zijn op de werkgelegenheid na de bouw van de nieuwe stadions. Elke econoom zwaait met andere rode en zwarte cijfers. Niettegenstaande Nederland wel reeds over enkele aangepaste stadions beschikt is hun Centraal Planbureau van mening dat er geen positieve budgettaire weerslag zal zijn.De krenten, die Hollanders, of zou hun planbureau al iets afweten van de ‘FIFA-fiscaliteit’?
Hoewel ik niet geloof dat voetbalpaus Sepp Blatter zal vallen voor de provinciale charmes van Tempo Overijse, maar eerder voor the church of football van Wembley of de gasdollars van Poetin, hoop ik dat we het W.K. mogen organiseren. Maar dan na een open publiek debat en een correcte kosten-batenanalyse. Supporters zijn slechte neutrale raadgevers.

Jean-Marie Dedecker.

Bijlagen:
20/04/2010 Nota aan de Ministerraad
22/04/2010 WK voetbal 2018-2022 (advies IF Financiën)

Belastingbetaler draait op voor vismijnverliezen

Vandaag vrijdag 27 augustus staat de vereffening van de Oostendse vismijn op de agenda van de gemeenteraad. Dat is een gevolg van een beslissing van de Europese Commissie, die oordeelde dat de vismijn onrechtmatige staatssteun genoot. Volgens Jean-Marie Dedecker bewijst het dossier dat hij het al jaren bij het rechte eind heeft, visserijschepen Yves Miroir nuanceert.

„De Europese Commissie heeft de Oostendse Vismijn veroordeeld tot het terugbetalen van alle onterechte overheidssteun aan de stad”, opent Jean-Marie Dedecker, die al jaren tekeergaat tegen wat hij het „wanbeleid” in de vismijn noemt. „Het Autonoom Gemeentebedrijf Vismijn Oostende (AGVO) dient 5.280.366 euro terug te betalen en dochterondernemingen nv Exploitatie Vismijn Oostende (EVO) en nv Pakhuizen respectievelijk 9.269.945 euro en 8.982.840 euro. Deze bedragen zijn dan nog exclusief terugvorderingsrente. Maar de vismijn kan die bedragen niet terugbetalen aan de stad en mag dan ook van geluk spreken dat de Europese Commissie ermee akkoord gaat dat de drie bedrijven enkel in vereffening worden gesteld. Dat betekent dat de Oostendse belastingbetaler moet opdraaien voor alle verliezen.”

„In het verleden liepen de verliezen al hoog op : 17.330.133 euro voor het AGVO, 3.631.718 euro voor de nv EVO en 475.000 euro voor nv Pakhuizen. Dat maakt samen 21.436.851 euro. Met de vereffening zullen er nog enkele miljoenen bijkomen”, verwacht Jean-Marie Dedecker. „Er moet nu worden uitgekeken wat nog te gelde kan worden gemaakt. Zeebrugge – dat de vismijn ondertussen heeft overgenomen – zal nog zo’n 565.000 euro betalen voor materiaal dat in de vismijn staat. Er staan nog leningen aan reders open voor een bedrag van 956.439 euro. Meer dan de helft daarvan is niet meer recupereerbaar. En dan zijn er nog diverse openstaande schulden. Vergeet niet dat de stad ook de vismijnsite met 50.000 m² aan gronden én de gebouwen heeft moeten verkopen aan het Vlaams Gewest. Het stadsbestuur heeft daarvoor 7.254.891 euro ontvangen, waarvan 3.500.000 euro in geld en 3.854.891 euro in overnames van leningen. In totaal schat ik de verliezen op 30 tot 35 miljoen euro. Dit is één ramp.”

Wanbeheer

„Hiermee is uitgekomen wat ik al jaren zeg”, meent Dedecker. „We zijn onze vismijn en 50.000 m² gronden kwijt, we verloren 21 miljoen euro en moeten nu nog opdraaien voor alle schulden. Op termijn kunnen er nog gerechtelijke vervolgingen bijkomen ook, maar dat zal nog even duren, want schepen Miroir vroeg nog bijkomende onderzoeksdaden. Het is nog niet bekend welk bedrag de stadskas nog zal moeten ophoesten om de putten te dempen. Voor AGVO alleen gaat het om 2 miljoen euro. Maar daar zullen wel nog enkele miljoenen bijkomen. Wellicht zullen ze weer een stuk grond verkopen om alles te kunnen betalen. Maar zo wordt de stad weer armer gemaakt. We kunnen hier echt spreken van wanbeheer en van diefstal van het geld van de belastingbetaler.”

Jean-Marie Dedecker is wel zeer te spreken over de plannen die de Zeebrugse Visveiling heeft voor Oostende. „Het is goed dat er een kleine vismijn behouden blijft en een cluster aan nevenactiviteiten komt, maar daar heeft de stad geen verdienste aan. Integendeel, de Oostendenaar betaalt het gelag en Zeebrugge wint eraan. De Vlaamse overheid heeft hen de vismijnsite voor een appel en een ei ter beschikking gesteld. Maar het is een zegen wat Zeebrugge er wil doen. En het is ook een zegen dat de vismijn niet meer in handen is van dit onbekwame stadsbestuur. Yves Miroir moet onmiddellijk aftreden wegens onbekwaamheid, maar ook de andere bestuurders van de vismijn – onder wie politici van alle andere partijen – mogen een mea culpa slaan. Ofwel hebben zij de ogen gesloten, ofwel zijn ze onbekwaam. Want alles gebeurde met hun medeweten. Denk maar aan de leningen bij de Kaupthing Bank om een boot te kopen met zeehondenjacht als specialiteit.”

Voor Jean-Marie Dedecker is het duidelijk : „Het stadsbestuur had de vismijn enkele jaren geleden al moeten privatiseren. Maar nee, ze hebben zelf privé willen spelen. En dat mag niet met staatssteun. Het klopt dat ik destijds op de gemeenteraad ingestemd heb met de plannen om de vismijn te runnen via een autonoom gemeentebedrijf, maar ik ben nooit akkoord gegaan met een uitbating op onwettige wijze, met subsidies en overheidssteun.”

(Bron: De Zeewacht)

Wie slaat de bal mis?

De civilisatie van een samenleving is af te lezen aan de mate van vernedering die mensen bij een hofceremonieel dienen te ondergaan. Toen ik het voetbalkruim der Lage Landen (Cruyff, Van Himst, Rijkaard & co) op 14 mei l.l. per fiets als bedelstudenten op audiëntie zag gaan bij voetbalpaus Sepp Blatter moest ik denken aan de bovengenoemde wijze woorden van de Engelse diplomaat Harold Nicolson. Onze sjotters overhandigden elk met de nederigheid van een misdienaar, net niet geknield, een bidbook, of liever een bedelboek aan Zijne Voetbalheiligheid. De schaamtegrens van de poldervoetbalbobo’s ligt boven en onder de Moerdijk blijkbaar ver onder de zeespiegel.

Vandaag komen enkele kardinalen van de FIFA-kerk naar het poldervolkje afgezakt om de kandidatuur voor het WK van 2018-2022 te peilen. Hostess van dienst is Justine Henin. Noblesse oblige. Wat de voetbalcurie komt controleren mag de belastingbetaler niet weten. De inhoud van het bidbook, dit zijn de voorwaarden voor de organisatie, is een groter geheim dan de Dode zeerollen. Toch past het enkele kritische vragen te stellen bij zoveel geheimdoenerij. De ervaring leert dat dit geen nutteloze oefening is. Tien jaar geleden hebben de Lage Landen het EK georganiseerd. Wat rest er bijvoorbeeld nog van Euro2000? Na de eerste ronde zaten de Rode Duivels al in de tribune en met de sportieve prestaties van “onze jongens” gaat het al een decennium lang van kwaad naar erger. Voetbal een feest! De opgesmukte voetbaltempels van toen zijn anno 2010 net geen ruïnes, van Brugge tot in Charleroi. Hoeveel moet de belastingbetaler nu ophoesten voor de nieuwe infrastructuur? Even rondkijken in de wereld is heel leerrijk. Zuid-Afrika investeerde 1,5 miljard euro – sommigen fluisteren 4 miljard – in de stadionbouw. Stadions met meer dan 40.000 supporters moeten twaalf tot vijftien keer per jaar uitverkocht zijn om rendabel te zijn. De Portugese eerste klasser Uniao Leiria bouwde voor het EK van 2004 een tempel van 30.000 zitjes en het verhuisde dit jaar omdat het de onderhoudskosten en het huurgeld niet meer kan betalen. Hallo Racing Genk, Gent & co. Op de Olympische accommodatie van Athene lopen meer konijnen rond dan sporters. Zullen wij een kosten-baten analyse maken?

De wegen voor het binnenhalen van de grote sportrituelen zijn ondoorgrondelijk. Ze staan tussen de regels te lezen op de zwarte pagina’s van het bidbook. Voor de Afrika-cup in 2010 gaf China de stadions kado aan het armlastige gastland Angola in ruil voor toegang tot de lucratieve bodemrijkdommen. Dit heet kolonisatie. Poetin komt niet per fiets, dat strookt niet met zijn macho-imago. De tsaar bouwt met de miljarden van Gazprom ijsstadions voor de Olympische winterspelen nabij Sochi2014 waar nooit een vlok sneeuw valt. Een voetbalstadion mag een roebeltje kosten. Russische oligarchen kennen Zwitserse bankkluizen en de Siciliaanse manier van handel drijven. Sepp ook. In de Lage Landen worden de stadions echter niet met oliedollars gebouwd maar met geld van de belastingbetaler.

Mogen we ook nog weten wat er aan de hand is met die BTW- en belastingvrijstelling? De winst van de FIFA in Zuid-Afrika bedroeg naar schatting 3,4 miljard euro. Enkel op de vuvuzela’s had de FIFA geen percentje. Een arme straatventer mocht buiten het stadion geen frisdrank of hotdog verkopen wegens de concurrentie met de officiële sponsors Coca-Cola en McDonalds. Mensen die hun huis voor supporters zonder onderdak wilden openstellen, waren verplicht 30 procent van hun inkomsten af te staan aan een boekingskantoor van de FIFA. Het strafrecht werd er aangepast om overtreders van “ambush marketing” (zoals de Bavaria-meisjes) in de cel te stoppen. Hallo bidbook!

De FIFA moet een duitje verdienen want het heeft hoge kosten. Een FIFA-bobo die een match moet controleren in pakweg Tadjikistan krijgt al vlug 1000 euro zakgeld per dag toegestopt. De winst moet zogezegd ook herverdeeld worden onder de 208 leden. De bobo’s moeten herverkozen worden in het Zwitsers sportvaticaan en een Afrikaanse hand is vlug gevuld met campagnegeld. Maar dat is een ander verhaal.

Mogen we weten of die belastingvrijstelling dan ook van toepassing is op de premies van de spelers? Het zit nu zo: op prijzengeld van sporters wordt er in doorsnee belasting betaald in het land waar de prestatie geleverd wordt. Als Justine een miljoentje wint op de US Open weet ze al vlug dat ze beter af is bij de fiscus van Uncle Sam. Sponsorgelden daarentegen worden belast in het land waar de sporter woont. Hostess Justine kan haar gastheren meteen entertainen over de fiscale wetten van het belastingvrije Monaco waar ze resideert. Ik heb nochtans alle begrip voor Justine. Belastingontwijking is in ons landje immers een daad van wettige zelfverdediging. Jammer genoeg rolt de bal niet voor iedereen gelijk. Toen premier Jean-Luc Dehaene in 1996 fiscale vrijstelling beloofde voor de premies van onze Olympische gemedailleerden in Atlanta, fulmineerde Yves Leterme als CVP-fractieleider in de Kamer tegen deze gunstmaatregel. Uiteindelijk moesten Fred Deburghgraeve en co nagenoeg 75% van hun zweetgeld aan de fiscus laten. Nochtans was dit bedrag (25.000 euro) nog niet eens het geld dat Messi en Ronaldo per dag op zak steken. De knieval van Leterme voor de graaicultuur van de almachtige bobo’s en de voetbalmiljonairs van de FIFA is omgekeerd evenredig met de kneuterigheid voor de eigen atleten. Het is vijf voor twaalf voor enige verduidelijking want de staatswaarborg voor de exorbitante eisen van de FIFA is door de regering reeds toegezegd.

Ik ben een fervent supporter voor de organisatie van een WK of zelfs Olympische Spelen. Ons landje mag met vlag en wimpel op de wereldkaart en het oranjegevoel mag ook de supporters onder de Moerdijk aansteken. Maar mogen we dan weten wat de kosten en de baten of de lasten en de lusten zijn van deze miljardenkermis? Worden onze media- handels- en belastingswetten tijdelijk opgeheven voor de Zwitserse kolonisator? Volgens mijn bescheiden mening zijn we een Westers land waar de regeringen niet gegijzeld worden en de bevolking recht heeft op openbaarheid van bestuur. Een onverlaat schreef ooit dat de voetbalsport veel te danken heeft aan Sepp Blatter. Zijn hoofd heeft model gestaan voor de Jambalaya. Dat is er ver over, maar de knieval van onze bobo’s en onze regering voor de voetbalpaus is nog een stap verder. De pausen waren de laatste vorsten in Europa die er slaven op nahielden. In 1796 is dit ook afgeschaft. Even naar Genève bellen.

Jean-Marie Dedecker

Parlementslid LDD