Ruis op de lijn: wedden dat KPN volgend jaar een overnamebod doet op Proximus?

Dominique Leroy gaat in Nederland het dubbele verdienen, en is er verlost van politieke schoonmoeders en -vaders', schrijft Jean-Marie Dedecker over het vertrek van de Proximus-ceo naar KPN.

Veertig procent van de wereldeconomie wordt gedirigeerd door nauwelijks 500 multinationals. Aan het hoofd daarvan staan CEO's met jaarsalarissen waarmee je alle magen van de Zimbabwaanse hongerlijders voor de komende eeuw kunt vullen. Meestal bedingen ze dan ook nog een ontslagvergoeding waardoor hun nakomelingen tien generaties lang lustig op exotische stranden kunnen rondlummelen. Als we ons afgunst-gen uitschakelen is het eerste nog voor discussie vatbaar, maar het tweede is gelegaliseerde diefstal.

'Verontwaardiging over Boris Johnson is erg selectief: in België maalt niemand erom als parlement buitenspel wordt gezet'

Boris Johnson is blijkbaar de enige democraat die de beslissing van het volk wil respecteren en zo snel mogelijk uitvoeren, ook al is het uit eigen politieke overlevingsdrang en machtsgeilheid, schrijft Jean-Marie Dedecker over de brexit.

Hij heeft iets guitigs, die Boris. Een slordige Jommekeskop en de blik van een schavuit die zich moet bedwingen om zijn voeten niet op de salontafel van het Franse Elysée voor de neus van president Macron te posteren. Een spitante tong en een geveinsde lak aan etiquette in de wereld van de stiff upper lip. De nar van Westminster. Een briljante geest en een sluw en meedogenloos politicus, gekneed in het elite-onderwijs van Eton College en Oxford, en groot geworden in de Conservatieve partij, waarin de broeder- en zustermoorden frequenter voorkomen dan in de verzamelde werken van William Shakespeare. Hij was de Brutus van David Cameron en Theresa May, en nu zelfs ook van Nicolas Soames, de kleinzoon van zijn eigen idool, Winston Churchill, over wie hij de lijvige hagiografie The Churchill Factor schreef.

Dwangmatige vernieuwingsdrang heeft ons onderwijs gedegradeerd'

Het wordt tijd om het onderwijs, de bakermat van kennisoverdracht, terug te geven aan de leerkrachten, en hun professionele gezagspositie in ere te herstellen', schrijft Jean-Marie Dedecker bij de start van het nieuwe schooljaar.

Morgen 2 september is het eerste schooldag. Naar jaarlijkse gewoonte worden we dan door de media gemasseerd met tranentrekkende beelden van wenende kleuters die moeders rok met moeite kunnen lossen. Maar naast de jaarlijkse terugkeer van deze emotionele kalendervreugde voor de nieuwe start is er ook het traditionele kalendergezeur en gejeremieer over het lerarengebrek, onderfinanciering, planlast, het dalende onderwijsniveau of het falende M-decreet. Zelfs het moslim-hoofddoekje is dankzij een activistische Leuvense rechter al terug op de schoolagenda geplaatst. Zwarte toga's kennen ook de kunst van timing.

De vlucht van Elon Musk: boete van 5.000 euro is zakgeld voor een miljardair, maar nefast voor ons imago

Jean-Marie Dedecker blikt terug op een recent bezoek van Elon Musk in ons land, dat niet over rozen liep.

Jobs, jobs,jobs. Het weerklinkt als een mantra bij elke regeringsvorming. Ze worden altijd met toeters en bellen aangekondigd maar verdwijnen niet zelden met stille trom. Elon Musk, miljardair, uitvinder, autofabrikant, rocketman, futuroloog...en zoveel meer (en niet noodzakelijk in die volgorde) passeert nu en dan eens in ons tochtgat aan de Noordzee, al dan niet incognito.

Hij was hier al een keer gepasseerd in 2015, een passage die gepaard ging met heel wat media-aandacht. De topman van Tesla werd toen door knipmessende politici en een roedel zwaaivolk van de Rotary ontvangen op het Antwerpse Schoon Verdiep, en achteraf ook nog door strak getrokken lakeien rondgeleid in de Lakense poppenkast voor een bakje koffie bij koning Philip. Als je zo rijk bent dat je in je eentje het gat en de begroting kan vullen, en als je een pak dollars in je achterzak hebt om een batterijfabriek te bouwen, wordt de rode loper overal ter wereld voor je uitgerold.

Zijn bezoek een paar maanden geleden was iets kleinschaliger van opzet. De flamboyantste paradijsvogel in het saaie kippenhok van autobouwers wilde er zich nu op 8 februari van dit jaar persoonlijk van vergewissen of zijn elektrische Tesla's in de haven van Zeebrugge met zachte handschoenen zouden ontscheept worden vooraleer ze uitrijden naar alle Europese uithoeken. Een jobplatform voor 150 havenarbeiders. Elon was met zijn privéjet, een Gulfstream G650ER van zo'n slordige 70 miljoen euro in Los Angeles , opgestegen om te landen op de luchthaven van Oostende, in het pilotenjargon Ostend Bruges Flanders International Airport genaamd.

Dit is een historisch gemiste kans om een einde te maken aan een kwarteeuw zwarte zondagen'

Jean-Marie Dedecker heeft opnieuw de pen ter hand genomen en laat zijn licht schijnen over de Vlaamse formatie. 'De kiezers van N-VA zijn in het kruis getrapt.'

Iemand vroeg mij waarom mensen zo weinig in politiek geïnteresseerd zijn. Het antwoord is nochtans simpel: omdat de politiek niet in de mensen geïnteresseerd is. De Amerikaans-Duitse novellist Charles Bukowski zei ooit dat het verschil tussen een democratie en een dictatuur er in bestaat dat je in een democratie eerst stemt en pas daarna de bevelen moet slikken. In een dictatuur verdoet men zijn tijd en geld niet met het organiseren van een stembusgang. In onze particratie geldt nu blijkbaar dezelfde stelregel.

'Ik heb stilaan last van een geestelijke hernia'

                                               

Jean-Marie Dedecker blikt in zijn laatste column voor een zomerpauze terug op veertien warme dagen politieke correctheid. 'Wat we vroeger "zomer" noemden, is nu "code oranje".'

Vroeger sprongen we van blijdschap zeven gaten in de ozonlaag bij subtropische temperaturen. Vandaag krijgen we psychologische begeleiding. Dergelijk hartverwarmend weertje noemde men vroeger 'zomer', nu 'code oranje'. Spuitbussen met factor 190 worden leeggespoten op lallend wit vlees en we moeten water drinken als een koe met vier magen. Een geur van angstdiarree komt uit ons tv-scherm. Onze weermannen en -vrouwen gedragen zich als ridders van de Klimaatapocalyps.
Op enkele plaatsen wordt het drinken echter wel beteugeld. Een benevelde ambetantenaar van het Vlaams expertisecentrum Alcohol en Drugs (VAD) sloeg alarm omdat onze 65-plussers blijkbaar dagelijks het vaakst aan de fles zitten, en dat hen goedkoop drank aanbieden niet onschuldig is. Prompt werden in enkel Oost-Vlaamse bejaardentehuizen de geestrijke dranken duurder. Een trappist kost er nu meer dan 3,80 euro, dat is het bedrag dat zo'n afkickcentrum van het leven per dag en per persoon spendeert aan voeding. Bibberbewoners die vastgelopen zijn in de ziekte van de eenzaamheid zitten te veel aan de teut en grootouderoppascontroleurs willen daarom de stop op de fles. Lallende besjes op de knie van geile gepensioneerde opa's verstoren de rust van de dementerende rusthuisbevolking na het nuttigen van een tweede Duvel of een derde neut Bokma. Paniek in pamperland. In onze opbergtehuizen moeten de hoestende rocheltrommels al vanaf 18 uur aan de luier en onder de wol bij gebrek aan nachtpersoneel, en dan kan een opspelende dronken opa met erectieproblemen wat tegenstribbelen. Als het sneeuwt en schemert in je hoofd word je al ras over het hoofd gezien en als kind betutteld. Het plaatsvervangend schaamrood gloeit van mijn kruin tot diep in mijn sokken.

'Zijn stadsmussen verheven boven boerenzwaluwen? Puntentelling van Mobiscore is op zijn minst bizar te noemen'

                                             
'Nietszeggende pacten worden vroeg of laat wetten', vreest Jean-Marie Dedecker na de discussie over de Mobiscore. 'Dat deze nieuwe woonthermometer alleen maar richtinggevend zou zijn, gelooft geen kat.'              

We stikken stilaan van de reglementitis en de bemoeizucht. Onze Vlaamse regelneven hebben in opvolging van de betonstop nog een nieuwe geitenwollensokken pestregel uitgevonden om plattelandsvluchtelingen naar de steden te lokken: De Mobiscore. Dit is een puntenboek waarmee de Vlaamse overheid in kaart brengt hoe dicht woningen bij allerlei openbare voorzieningen liggen (scholen, openbaar vervoer, winkelcentra...) en zo de milieu-impact van mogelijke verplaatsingen, die een gemiddelde Vlaming vanuit zijn woning maakt, beloont of bestraft. De puntentelling van de Mobiscore is op zijn minst bizar te noemen: joggen en fietsen in de natuur levert volgens de manipulatoren geen punten op, maar de nabijheid van zweet- en peeskamertjes in een fitnesscentrum van een stad wel.

Een nieuw beleidsinstrument, zogezegd om als leidraad te dienen bij de woonstkeuze en om te sensibiliseren, maar in werkelijkheid een nieuwe stok om mee te slaan. 'Met de Mobiscore heeft de politiek eindelijk een intelligent en veelzijdig instrument in handen om verstandig te sturen en te belonen, bijvoorbeeld via de btw, de fiscus of een aangepaste woonbonus.' Naast onze landelijke architecturale koterij krijgen we er nog een extra fiscale koterij bovenop als het van Leo Van Broeck afhangt, ten laste van de plattelandbewoners. Stedelingen krijgen nochtans al vier keer meer uit het Gemeentefonds dan dorpelingen; 40% van die subsidies gaat naar Gent en Antwerpen. 'Vlaanderen betaalt via het gemeentefonds een veelvoud per inwoner in de steden van meer van 200.000 inwoners dan voor een inwoner van een gemiddelde landelijke gemeente (1.400 versus 220 EUR per inwoner)', schreef ook burgemeester van Ledegem Bart Dochy hier eerder al.