Big Brother wordt nu geboren uit een huwelijk tussen Big Data en Big Moraal

'Vlaanderen dreigt China achterna te gaan, niet in economische performantie maar in pestgedrag, reglementitis en controle-ijver', schrijft Jean-Marie Dedecker nu de discussie over het rekeningrijden is gaan liggen.

De heisa afgelopen week over het mogelijkse invoeren van een kilometerheffing op onze wegen heeft nog een andere spijker onder onze wielen blootgelegd, namelijk de Orwelliaanse manier om iedereen de financiële rekening te presenteren. Big Brother zou immers meerijden op onze tolwegen. Een smarthone-applicatie om bij rekeningrijden te kijken waar we rond tuffen op onze Vlaamse kasseien, en vooral om de hoogte van de factuur te bepalen bij dit zondig gedrag, waren het jongste snufje om de werkende mens te belasten bij zijn broodnodige verplaatsingen. Een stroomhalsband voor wie daarbij de limiet van 70 km per uur zou overschrijden hoorde net niet bij dit pakket, en gelukkig ook geen muilkorf. Bij gebrek aan draagvlak voor de zoveelste aanslag op onze vrijheid ondergingen de staat en alle politieke partijen de druk van de meerderheid, en de steekvlammen sloegen uit de pan van de sociale media. Die korte opstoot van collectieve verontwaardiging leidde vervolgens tot voortschrijdend inzicht bij onze tollenaars en onze regenten, en we werden voorlopig van deze nieuwe leiband bevrijd. Rekeningrijden voorlopig terug naar af.

De lat werd in het onderwijs zo laag gelegd dat je al een limbodanser moet zijn om eronderdoor te kruipen

Jean-Marie Dedecker neemt ons onderwijs onder de loep: 'Pretpedagogie werd de heilsleer terwijl leraars alleen maar les willen geven en verlost willen worden van hun administratieve lasten.'

Met de regelmaat van de klok komen er onheilstijdingen over ons onderwijs aangewaaid. De inspectie buist nu de helft van de secundaire scholen, en de wijsneuzen van het Ministerie van Onderwijs kwamen deze week na enkele Leuvense professoren ook met een even vernietigend rapport vol zelfbeklag, maar zonder schuldbekentenis.

In elke regering van ons land zit een minister die van automobilisten pesten zijn bijberoep heeft gemaakt

'Ben Weyts wil de honden van de stroomhalsband, en de automobilisten aan de elektronische ketting', schrijft Jean-Marie Dedecker, die in rekeningrijden 'een platte belasting op arbeid' ziet.

Vorig jaar stond in Turnhout een 33-jarige verkeersdeskundige terecht. De voormalige werknemer van het Agentschap Wegen en Verkeer gooide van februari 2016 tot eind december 2016 's nachts betonblokken op de E313 om automobilisten op de fiets, de bus of de trein te krijgen. Het wordt stilaan tijd voor een zelfhulpgroep voor automobilistenpesters, zodat veiligheidsfetisjisten, ministers van mobiliteit en klimaatalarmisten dan even ten rade kunnen gaan bij een zielenknijper.

De dood van Mawda had vermeden kunnen worden als de politie en het parket hun werk hadden gedaan.

'Zou het Comité P niet beter gaan vissen in de haaientank van de justitie- en politietop in plaats van achter het net stekelbaarsjes van dienders te gaan vangen?' Aldus Jean-Marie Dedecker over het onderzoek van het Vast Comité van Toezicht op de politiediensten na de dood van Mawda.

Het is uiteindelijk niet de agent die de trekker overhaalde die alleen verantwoordelijk is voor de dood van Mawda, maar het schuldig verzuim van zijn oversten. Het collectieve geheugen is echter blijven hangen bij emotie en medelijden, en waarheidsvinding werd zo maar bijzaak. Het blijkt nu dat het tragisch ongeval vermeden had kunnen worden als de opperste sabelslepers en toga's bij de politie en het parket hun werk hadden gedaan.Enkele weken geleden werd het verslag van het onderzoek, dat gevoerd werd door de dienst enquêtes van het Comité P over de zaak van de Koerdische peuter, bekend gemaakt. Merkwaardig genoeg was het enkel toegespitst op de pakkemannen die 'op het terrein' hebben gehandeld, en bleven de hoge pieten buiten schot. Schuldig verzuim of een doofpotoperatie?

Al lachend zegt de zot de waarheid? Na carnaval worden de narren weer gemuilkorfd.

'Humor en satire zijn het ventiel waarlangs de spanning in de maatschappij tracht te ontsnappen', schrijft Jean-Marie Dedecker na de discussie die ontstond over het Aalsters carnaval dit jaar.

Na twee weken carnavalesk gekletter is de opiniekaravaan eindelijk voorbij getrokken en de blaffende honden zijn terug eventjes gaan liggen. Een paar dagen na de 'voal jeanetten' en het 'sabbatjoor' van carnavalsgroep de Vismooil'n in Aalst trok op haar beurt een stoet van beroepsfeministes en verongelijkte syndicale vrijgestelden, die van #metoo hun beroep gemaakt hebben, door de Brusselse straten. 'Hou je bek en bef me', zingt de Nederlandse zangeres Merol, ondertussen moeten we onze mond houden en 'vergenderd' toekijken. De beangstigende bekrompen wereld van de pensée unique is nu weer voor eventjes uitgeraasd. Op naar het volgende opstootje want er is altijd wel een of andere etnische, religieuze, gender- of belangengroep die zich in het kruis getast of aan de neus getrokken voelt.

Welkom in het land van de doeners? Het is moeilijk het zeil te hijsen terwijl je aan het kapseizen bent

'De Nederlanders aan de grens verwelkomen in het land van de doeners is een plat anachronisme', schrijft Jean-Marie Dedecker, die twintig jaar regeringsdeelname van de Open VLD vergelijkt met de situatie bij onze noorderburen.

Plaatsvervangende schaamte en last van opborrelende winderigheid overviel me toen het blauwe fabriekje van Open VLD in Woensdrecht op de grens met Nederland haar verkiezingscampagne voor 26 mei 'Welkom in het land van de doeners' uit de doeken deed. Het Brusselse politiek lichtgewicht Els Ampe werd letterlijk en figuurlijk in de sloot geblazen, en partijbonzen als Gwendolyn Rutten en Vincent Vanquickenborne hingen als circusclowns aan het opspelende spandoek, blowing in de wind. Maggie bleef als een blok overeind, en Christian Leysen, in wezen een man van stand, stond er ondertussen bij als een boer met kiespijn. Hij verving Philippe De Backer, onlangs nog omvergewaaid in een vlaag van gendergelijkheid.

We leven rijk maar piekeren ons arm

Naast Anuna hebben we zelf ook al enkele heiligverklaringen gehad, zoals die van Margaretha Guidone, de huisvrouw uit Kapellen die in naam van toenmalig minister Bruno Tobback de klimaatconferentie van Nairobi mocht toespreken. Nu heeft elk land haar Bernadette Soubirous die als 14-jarige in een grot de Heilige Maagd zag verschijnen. De collectieve verdwazing in Lourdes is tot op vandaag nooit opgehouden. Zelfs getallen krijgen een symbolische heilige betekenis in de klimaatreligie: 90 miljard euro om onze huizen te isoleren en 9 miljard om nieuwe gascentrales te subsidiëren, die 40 keer meer CO₂uitstoten dan kernreactoren.