|
|
'Ik heb een déjà-vu-gevoel', zo schrijft Jean-Marie Dedecker in zijn wekelijkse column over de zaak-Vuye-Wouters. 'In de particratie zijn meningsverschillen het voorrecht van de partijbonzen.'
De afgelopen paar weken waren er wat bijltjesdagen in de politieke catacomben. Menig hoofd werd op het kapblok gelegd. De Limburgse socialist Ahmet Koç leidde een Turkse stammentwist in opdracht van zijn geestelijke leider, dictator Tayyip Erdogan, en mocht zijn SP.A lidkaart inleveren. Herman Sanctorum werd ritueel geslacht. Open VLD'er Luc van Biesen werd kaltgestellt en het N-VA duo Veerle Wouters en Hendrik Vuye mochten hun biezen pakken.
Van Biesen mompelde in het halfrond dat SP.A-er Meryame Kitir terug naar Marokko mocht verkassen en ze manoeuvreerde hem listig op het racistisch schavot. Kitir had het van horen zeggen, maar wie ooit op de parlementaire preekstoel heeft gestaan, is vertrouwd met die monkelende blauwe stoorzender, meer provocatie uit frustratie dan inhoud. Van Biesen, die zijn politieke loopbaan meer te danken heeft aan opvolgersplaatsen op de kieslijsten dan aan voorkeurstemmen, kroop plat op zijn buik door het stof uit politiek lijfsbehoud en verontschuldigde zich voor wat hij beweerde "niet" gezegd te hebben. Van dergelijk plat opportunisme lusten de honden nog geen homp brood, laat staan bitterballen. Lui die de hielen likken en met de laarzen klikken om hun zitje te vrijwaren zouden zelfs per definitie het volk niet meer mogen vertegenwoordigen.
Is er nog plaats voor de democratie in de particratie?
De paleisrevolutie bij de N-VA is van een hoger Shakespeareaans gehalte. Vuye en Wouters beseften niet dat in de particratie meningsverschillen het voorrecht zijn van de partijbonzen. Ideologische meningsverschillen worden enkel geduld bij voorgekauwde voorzittersverkiezingen. Waar de olifanten vechten wordt het gras vertrappeld en de muizen vermorzeld. Bij de debatten over het migrantenstemrecht rolden Guy Verhofstadt en Karel De Gucht vechtend over de Wetstraat maar werdHugo Coveliers geslachtofferd. En later ook ondergetekende toen hun blauwe ideologie uit machtsbehoud bloedrood kleurde. Het lot van de rechtlijnigen, ook al worden diegenen die het partijprogramma verdedigen ironisch genoeg dissidenten genoemd. Daarna volgt nog de karaktermoord. De machtigen hebben geen trouw en de getrouwen geen macht. Ik heb een déjà-vu-gevoel.
Vuye en Wouters beseften niet dat in de particratie meningsverschillen het voorrecht zijn van de partijbonzen.
Ploegspel wordt al te vaak verward met groepsdenken. Een fenomeen waarbij een groepje - op zich zeer bekwame mensen- zichzelf verkeerde dingen aan praten. Daarenboven wordt samenhorigheid in een politieke partij onderworpen aan slaafse volgzaamheid en kritiek op de voorzitter wordt majesteitsschennis. Wie dan moe getergd en uit onmacht de omerta doorbreekt wordt als verrader gebrandmerkt. Pers en publiek smullen mee van elk relletje. Elk sneetje wordt uitvergroot tot een bloedende wonde en de politieke tegenstanders staan klaar voor het spuwen van rabiate onzin. Elk interview creëert een zichzelf voedende dynamiek en uiteindelijk moet er een zoenoffer gebracht worden. Het gezag van de Grote Leider en de onfeilbaarheid van de partij moeten in ere hersteld worden. Als je met de fanfare op kop door het bos loopt vluchten de konijnen, en daar zijn partijen beducht voor als angsthazen.
Bart De Wever werd geslagen door de hand die hij zelf gevoed heeft. De communautaire uitstapregeling Objectief-V die hij meesterlijk uitgedokterd had om de minzame Hendrik Vuye en zijn partij zonder gezichtsverlies van het fractievoorzitterschap te verlossen, kwam als een boemerang in zijn gezicht terug. Wat toen nog als back tot he roots bejubeld werd, werd nu uitvergroot tot een ideologische capitulatie, omdat hij liet uitschijnen dat het voortzetten van het socio-economisch programma van deze regering na 2019 primeert op een nieuwe staatshervorming. Elk communautair woord ligt immers op een bananenschil.
Catch 22
De Wever zit gevangen in een catch 22. Het chronisch geldgebrek van de Waalse regeringen en het onvermogen om binnen de Belgische federale structuur samen te werken zijn altijd de drijvende krachten geweest achter de opeenvolgende staatshervormingen. De discussie over de transfers van Vlaanderen naar Wallonië zitten nu echter in het diepvriesvak, waardoor men onder de taalgrens "demandeur de rien" is. De vrees van de hardliners dat dit ook na de verkiezingen van 2019 zo zal blijven is realistisch, want uitroken is een bewuste PS-strategie.
Daar bovenop levert hij een paar ministers in de federale regering die door hun goed bestuur steunpilaren geworden zijn voor het functioneren van de Belgische staat. Een moeilijk te communiceren spagaat. Er is echter geen enkele reden om aan te nemen dat Jan Jambon of Theo Francken minder Vlaams-nationalistisch geworden zijn dan Hendrik Vuye, maar ze zijn gebonden door de enkelband van hun ministerschap. Maar als Peter De Roover - met een ego groter dan de Ijzertoren - de diehards van de Vlaamse Volksbeweging - schoffeert, waarvan hij zelf nog voorzitter was, klinkt dat terecht als volksverraad en voedt hij weerom het kaakslagflamingantisme. De vroegere brandstichters van het communautaire vuur waken nu angstvallig als pompiers over elk communautair steekvlammetje.
Zet twee flaminganten samen en je hebt drie meningen, vier ruzies en vijf partijen.
Objectief V had nooit mogen bestaan als zoethouder en als bezigheidstherapie voor twee bekwame balorige mandatarissen, het moest de corebusiness zijn van de eigen studiedienst. De Achilleshiel van de Vlaamse Beweging is altijd de onderlinge verdeeldheid geweest, van het Egmontpact tot het uiteenvallen van de Volksunie. Zet twee flaminganten samen en je hebt drie meningen, vier ruzies en vijf partijen. De angst voor een nieuwe scheur binnen de N-VA zit er nu zo historisch diep in verankerd dat het bewaakt wordt met een stalinistische verstikkende partijdiscipline. De defenestratie van Vuye en Wouters is een nutteloze verkrampte reactie ten gevolge van die verlatingsangst. Verdoofd door het applaus van mensen die toch niet voor hen stemmen, maar zonder partij, zonder partijprogramma, zonder charisma en zonder de wervende slachtofferstatus, zal hun invloed echter wegebben tot in het lezingencircuit van de Vlaamse Volksbeweging. Gefrustreerde collega's die hen in de coulissen eerder nog schouderklopjes uitdeelden zullen hen nu mijden als pestlijders uit lijfsbehoud. Zelfcensuur is voor bBackbenchers een overlevingsstrategie.
Bart De Wever, getalenteerde strateeg
Het blazoen van De Wever is besmeurd, maar als geen ander kan hij het boetekleed aantrekken en mea culpa slaan. Een emotionele strategie die altijd aanslaat bij de modale Vlaming, maar ook uit gemeende gewetensnood. Bart De Wever is een getalenteerd strateeg. Van BHV heeft hij "vijf minuutjes politieke moed" in een klinkende verkiezingsoverwinning omgezet. Met de "bocht van Bracke" heeft hij socio- economisch- rechts Vlaanderen ingepalmd en de V-partijen platgewalst. Een nooit geziene Vlaamse machtspositie op het Belgisch schaakbord van de macht. First we take Manhattan, then we take Berlin is nu de nieuwe tactische communautaire mantra: eerst België bezetten om dan Vlaanderen te veroveren. De macht van de N-VA heeft hij reeds sluipend geconsolideerd met benoemingen van zo'n 6.000 apparatsjiks in allerlei overheidsbesturen. Het politiek affairisme is een sluipende ziekte maar scrupules zijn een hinderpaal voor de verankering van haar macht.
Het blazoen van De Wever is besmeurd, maar als geen ander kan hij het boetekleed aantrekken en mea culpa slaan.
De Wever zal bij de verkiezingen niet afgerekend worden op de semantiek tussen confederalisme en separatisme maar op zijn geloofwaardigheid. Hij weet dat de modale Vlaming momenteel niet wakker ligt van de splitsing van het land maar wel van zijn elektriciteitsfactuur en zijn veiligheid. Tal van verkiezingsbeloftes heeft De Wever al moeten inslikken of wegmasseren: van een begrotingsfiasco tot art.1 van zijn partijstatuten over "De Vlaamse onafhankelijkheid". Dan wordt het hoog tijd om te leveren. Wie zijn corebusiness invriest om zijn macht te consolideren wordt er vroeg of laat op afgerekend. Open VLD verloochende het liberalisme om Paars in stand te houden, en eindigde bont en blauw. Van de Vlaamse leeuw heeft men al te dikwijls zijn tanden getrokken en zijn klauwen geknipt. Ik heb zin om te brullen.
Jean Marie Dedecker
'Wie de agenda en het thema van de volgende verkiezingen bepaalt, wint ze ook. Die strijd is nu losgebarsten met een marketingoperatie over veiligheid', schrijft Jean-Marie Dedecker over de veiligheidsnota's die N-VA en CD&V voorstelde
Als we ongelimiteerd tolerant zijn, zelfs jegens hen die zelf intolerant zijn, als we niet bereid zijn een tolerante samenleving te verdedigen tegen de aanvallen van de intolerante medemens, dan zal de tolerante mens te gronde gaan, en met hem de tolerantie. Beter dan de politieke filosoof en principiële democraat Karl Popper in zijn Open samenleving en haar vijanden kan ik het niet verwoorden. Laat me toe te geloven dat het nieuwe Niveau V-plan van De N-VA staat voor Poppers paradox van de tolerantie en niet voor zijn paradox van de democratie, die het gevaar inhoudt dat de meerderheid ook kan beslissen om een tiran op het schild te heffen.
Als de electorale nood het hoogst is, is de noodtoestand nabij
De V in het veiligheidsplan staat er zeker niet meer voor Vlaams. Als je al je Vlaamse eisen onder de korenmaat stopt. Als je je verkiezingsbelofte van een begroting in evenwicht schaamteloos moet inslikken. Als je fractieleider in de Kamer de vrije meningsuiting wilt inperken. Als je de hete adem van het Vlaams Belang in je nek voelt, dan moet je focussen op de onderbuik. "Order is heaven's first law".
Wie de agenda en het thema van de volgende verkiezingen bepaalt, wint ze ook. Die strijd is nu losgebarsten met een marketingoperatie over veiligheid. Als de N-VA een windje laat stormt het bij de CD&V. De vechtscheiding uit hun kartelverleden is nog niet verteerd en hun samenwerking in de kibbelregering is eerder een scheiding van tafel en bed dan een schijnhuwelijk. Kris Peeters & Co pakken ook uit met een veiligheidsplan light: Alert Bestuur. Doe-het-zelf-zaken moeten de pakkemannen verwittigen als boer en tuinder een paar zakken meststof inslaan voor hun gazon, en de apothekers moeten aan de hulplijn als een soepjurk een paar dozen Viagra bestelt om de 72 maagden te plezieren die op hem wachten in het paradijs.
Semi-criminelen inschakelen en hun strafbare feiten gedogen voor een zogenaamd hoger doel zijn een hysterische reactie van onmacht waardoor de remedie erger wordt dan de kwaal.
"Als je vrij wilt zijn, moet je eerst veiligheid realiseren. En daarvoor heb je een krachtige staat nodig" schreef de Britse filosoof John Gray. Het antiterreurplan van de N-VA veroordelen op basis van het politiek axioma dat alles wat van een andere partij komt per definitie laakbaar is, is intellectueel oneerlijk. Een sereen parlementair debat over de legalisatie van de noodtoestand is eerder wenselijk dan verwerpelijk, en vooral te belangrijk om het over te laten aan juridische scherpslijpers. Lui die bijvoorbeeld de grondwet wel verkrachtten toen ze Koning Boudewijn een etmaal op non actief zetten, omdat hij weigerde de abortuswet te ondertekenen. Van dergelijke patriotten lust ik geen Patriot Act.
Eén terreurrechtbank met gespecialiseerde magistraten is een logische rechtshandeling, maar de roep om burgerinfiltranten is steekvlampolitiek. Semi-criminelen inschakelen en hun strafbare feiten gedogen voor een zogenaamd hoger doel zijn een hysterische reactie van onmacht waardoor de remedie erger wordt dan de kwaal. Voorbeelden legio: van rancuneuze verklikkers in de repressie na WO II en de anticommunistische hetze met burgerinfiltranten in de jaren '50 tot de recente drugszaak rond de familie Aquino.
Connecties tussen prostitutiemilieu en politie
Onze succesvolste undercoveragent Kris Daels, alias Alpha 20, dook acht jaar onder in het criminele milieu en liet zich zelfs op gevaar van eigen leven opsluiten in een gevangenis. Hij ontmantelde de grootste drugsbende van ons land, maar had ook de euvele moed om de connecties met het prostitutiemilieu van zijn collega's intern aan te klagen. Hij werd prompt geschorst als politieagent en met een resem gerechtszaken weggepest door zijn oversten. Hij won er elf van en vecht tot vandaag voor de rechter nog voor het behoud van zijn pensioen. Een rechtstaat die op dergelijke schabouwelijke wijze omgaat met haar professionele undercoveragenten zou het woord burgerinfiltranten nog niet mogen uitspreken.
Rookgordijn voor eigen falen
We hebben een batterij aan wetgeving, van de antiracismewet tot antiterrorismewetten, van de wet op de privémilities tot het snelrecht en van de wet tegen samenscholing tot wetten tegen het aanzetten tot haat en geweld. We hebben een arsenaal aan mogelijkheden, van de wet op de Bijzondere Opsporingsmethodes tot de wet op Bijzondere Inlichtingsmethodes met telefoontap en verregaande onderzoeksmogelijkheden zoals infiltratie en observatie.
De Staatsveiligheid wist in 2012 al dat terroristen als Gelel Attar aanslagen planden. We hebben het grootste aantal politieagenten en magistraten per capita van de bevolking van gans West-Europa, en met Unia hebben we er nog een gedachtepolitie bovenop. Maar je hoeft maar de grauwe en ontnuchterende TV-reeks 'Niveau 4' vanEric Goens over de politie in Molenbeek te volgen om te begrijpen dat de kritiek van de onderzoeksrechters op het Niveau V- plan een rookgordijn is voor eigen falen.
Dweilen met de kraan open
Op 18 november 2008 getuigden drie politie-inspecteurs in P-magazine: 'Het gerecht doet geen barst. Twee jaar geleden pakte ik wel eens mannen op die al vijftig keer waren gearresteerd. Tegenwoordig is dit al zeventig tot tachtig keer. Mijn record is een kerel van 25 jaar die al 145 keer is opgepakt. En lol dat die mannen daarin hebben. Met een brede grijns worden ze binnen gebracht en met een nog bredere grijns stappen ze weer buiten. En dan kan je wel zeggen: er wordt toch een pv opgemaakt en vervolgd? Een pv is niks meer waard! Het gevolg is bijna altijd dat die boeven opnieuw worden losgelaten. Het is dweilen met de kraan open. Van diegenen die ik heb opgepakt, belandt er ongeveer 1 op 500 in de gevangenis. En dat niet om bagatellen, maar om zware misdaad. Vrijdag pleegt iemand een gewapende overval op een apotheek. Zondag breekt hij in veertien auto's in. We pakken hem op en de procureur zegt: niet meer doen, hé. Dat geloof je toch niet? En dat is geen uitzondering. Het gebeurt bijna dagelijks.'
Dat de partijen die de meeste burgemeesters leveren (N-VA en CD&V) nu ook pleiten om meer macht te verlenen aan onze burgervaders is goedkoop machiavellistisch opportunisme.
Het is nu acht jaar later en uit Goens' documentaire over Molenbleek blijkt dat er niets is veranderd, behalve de bevestiging dat de draaideurcriminelen van gisteren de terroristen zijn van vandaag. Het staat mooi om in een intentieplan te verklaren dat "vervroegde in vrijheidsstelling" moet vervallen bij terroristische misdrijven, als wereldvreemde zwarte toga's met witte besjes veroordeelde terroristen zoals de moeder van de Jihad, Fatima Abekran, al na vier maanden bajes op vrije voeten laten terwijl ze veroordeeld is tot 15 jaar gevangenis. Als justitie haar werk niet doet wordt de straf doorgeschoven van de schuldigen naar de slachtoffers van het kwaad.
Dat de partijen die de meeste burgemeesters leveren (N-VA en CD&V) nu ook pleiten om meer macht te verlenen aan onze burgervaders is goedkoop machiavellistisch opportunisme. De leenheren in de 19 Brusselse baronieën zijn zelfs de grootste obstructie tegen een ééngemaakte politiezone.
De tolerante opendeurpolitiek van de traditionele partijen gedurende de laatste decennia heeft ons al de definitie van failed state opgeleverd, maar met een platte verschuiving van de rechterlijke naar de uitvoerende macht uit electoraal buikgevoel is de burger ook niet gediend.
Jean Marie Dedecker
Jean-Marie Dedecker schrijft een open brief naar Hermes Sanctorum. 'Jij verdient waardering omdat je vindt dat je partij te mak is om bij wet het dierenleed door de rituele slachtingen te verbieden.
Beste Hermes Sanctorum,
Van harte geproficiateerd met je moedige beslissing om de schapenstal van Groen te verlaten uit ideologische overwegingen, en om consequent als onafhankelijke te gaan zetelen in het Vlaams Parlement. Anderzijds wil ik je nu ook al mijn medeleven betuigen met de calvarietocht die je te wachten staat als uitgestotene uit de volgzame kudde. Dat ik de vrijheid neem om je aan te schrijven is gebaseerd om mijn verleden als ervaringsdeskundige in de politieke "defenestratie".
Het woord is ontleend aan een incident uit 1379 toen een woedende menigte enkele patriciërs door het raam van het Leuvense stadhuis kegelde. Ik ben ooit mijn politieke lijdensweg begonnen bij de VLD toen die nog niet Open was, maar wel nog liberaal. Toen de partij door de machtshonger van het triumviraat Verhofstadt-De Gucht-Dewael verkleurde van blauw naar paars en uiteindelijk naar bloedrood, botste dit met mijn donkerblauwe libertaire ziel. Maar wie zegt dat de keizer en zijn vazallen geen kleren aan hebben wordt door het raam gegooid.
Eerlijk gezegd, beste Hermes, ik heb er geen schaamhaartje wroeging aan overgehouden. Voor hun ideologisch verraad ligt de O-VLD vandaag nog altijd bont en blauw tussen de touwen. Geloofwaardigheid komt te voet maar verdwijnt in galop.
Ontluizen
Vandaar mijn waardering voor jou, beste Hermes, omdat je uit principiële beginselvastheid de deur van je partij achter je dichtgetrokken hebt. Omdat je vindt dat je partij te mak is om bij wet het dierenleed door de rituele slachtingen te verbieden. Mocht het uit opportunisme zijn, bijvoorbeeld om na een ontluizingsperiode van een jaar bij de N-VA aan te sluiten- iets waarvan ik je niet durf te verdenken - dan hou ik voor jou ook nog een kleine waarschuwing in petto.
Ik kreeg ooit nog een zesdaagse doortocht bij de N-VA, maar werd er voor dertig zilverlingen en voor een zestal parlementaire zitjes ritueel geslacht op het altaar van het kartel tussen de N-VA en de CD&V. Ik heb er geen halssnede aan overgehouden, maar een rug vol littekens. Tjevenstreken die al lang opgeborgen zitten in het collectieve geheugen.
Ik ken je niet, beste Hermes, en mijn sympathie gaat niet uit naar je ideologie maar naar je rechtlijnigheid. Ik ben geen gelovige van de groenlinkse kerk en het klimaatarmageddon. Groen is immers ecocentrisch, in strijd met het personalisme, en dus antropocentrisch. Het is indoctrinatie met een paternalistisch opgestoken vingertje om anders te gaan leven in de maakbare samenleving.
Meloenen
Of om het met de cliché-woorden van mijn vader zaliger te zeggen: de groenen zijn meloenen, rood aan de binnenkant en groen aan de buitenkant. Het zijn socialisten met een diploma. Ze verzetten zich tegen alles wat ons vooruitgang heeft gebracht en lijden chronisch aan een anti-beschavingsziekte, van een nucleaire neurose tot een bakfietssyndroom. Gehuld in hippiejurken pleiten ze voor de versluiering van de nieuwkomers. Eco-groentjes likken ijsjes van schapenmelk en ze ruziën over de idiootste biologische manier om je tanden te poetsen. Alles wat zich vlugger voortbeweegt dan een stootkar staat op de lijst van verboden voorwerpen.
Toen jij in het Vlaams parlement resideerde, beste Hermes, zat ik moederziel alleen aan de overkant van de straat in de federale praatbarak. De afstand tussen de veredelde Antwerpse gemeenteraad en de Nationale Kamer is breder dan de taalgrens, maar de kuiperijen van de machtscenakels zijn dezelfde. Democratie is het schaamlapje voor particratie.
In de politiek heerst de hoogconjunctuur van het revanchisme. Je gewezen partijleden zullen je met de rug aankijken. Smetvrees en karaktermoord. Wie die ban negeert komt in het verdomhoekje terecht en riskeert zijn verkiesbare plaats bij de lijstvorming. Muisgrijs de hielen van de macht likken is een politieke levensverzekering. Voor partijpolitici stopt de langetermijnvisie bij de volgende verkiezingen.
De ondraaglijke lichtheid van parlementaire controle
De P op je parlementaire nummerplaat staat voortaan voor Paria, of in het wetstraatees voor outlaw, buiten de wet gesteld en gemuilkorfd. Je mag in het Vlaamse kleuterparlement nog zesmaal per jaar een "actuele" vraag stellen aan een minister, en dan nog na goedkeuring van de kleuterleider. De ondraaglijke lichtheid van de parlementaire controle. Macht beschermt zichzelf. In de commissies word je nog gedoogd, maar dan zonder stemrecht en als laatste in de rij, vanop de ezelsbank. Die therapeutische praatsessies zijn immers paritair samengesteld, en je politiek soortelijk gewicht weegt minder dan een handvol schapenwol.
Elke schreeuw om aandacht wordt een hartenkreet en echoot weg in de woestijn van de macht. Voor de journalistiek word je "quantité négligeable" want je vertegenwoordigt alleen maar jezelf, hoe groot je gelijk ook mag zijn. Je wetsvoorstel voor een totaalverbod op onverdoofd slachten zal eroderen en overgenomen worden door andere partijen in fel afgezwakte compromissen.
Knagen van het groene geweten
Het is nochtans hoog tijd, beste Hermes, voor een totaal verbod. De demografie heeft immers altijd gelijk. Eenmaal men een kritisch aantal overschrijdt waardoor zonder deze groep de politieke partijen niet meer aan de macht kunnen komen, is het schaap verdronken en is het terug naar af. Vrijheid en verworvenheden worden dan bepaald in functie van die groep. Dat je ex-partij Groen deze barbaarse godsdienstige rituelen blijft gedogen heeft nu al met deze wetmatigheid te maken. Stemvee. De angst voor het verlies van moslimzieltjes in het stemhokje is groter dan het knagen van het groene geweten.
De heisa rond die slachtingen is een jaarlijks terugkerend kalenderverdriet op het ritme van het Offerfeest. In 2005 boog de senaat zich al maandenlang over een wetsvoorstel van ondergetekende- jawel, beste Hermes - voor een totaalverbod op deze middeleeuwse slachtpraktijken. Wat geldt voor boer Charel, moest ook gelden voor de imam en de rabbijn. Wonderlijk genoeg konden de moslims er zich schoorvoetend bij neerleggen, maar de joden niet. Halal wordt gekocht, koosjer gevreesd. Het wetsvoorstel werd toen geslacht door de Raad van State die vond dat godsdienstvrijheid voorrang had op dierenwelzijn. Elf jaar later vellen dezelfde Staatsraden nu hetzelfde arrest als toen.
Hangbuikzwijntjes en coyotes
Vlaams minister Ben Weyts is bevoegd voor immobiliteit en dierenwelzijn. Hij koketteert met gecastreerde katers, gechipte hondjes en tamme hangbuikzwijntjes. Hij wil zelfs de coyotes uit de auto's wegjagen. Hij roeptoetert over een totaal verbod en bezit de macht om het advies van de Staatsraden perfect naast zich neer te leggen. Maar als een tam schaap schuift hij liever het probleem door naar een Raad van Wijzen.
Perceptie is belangrijker dan besluitvorming. Het panel zal geleid worden door de minzame Piet Vanthemsche, CD&V 'er en oud-preses van de Boerenbond. In dit milieu worden dieren gerekend in kilo's vleesopbrengst en in slachtafval. Een goede soepkip staat er gelijk met een stevige antibioticakuur. In 2017 moet het orakel een advies geven. Wedden dat het een salomonsoordeel wordt? Tjevenstreken.
Beste Hermes, als succes de kunst is om van je ene mislukking naar de andere te gaan zonder je enthousiasme te verliezen, dan wens ik je er een emmer vol van. Wees echter op je hoede, want als eenzaat wordt je vlug gedefenestreerd langs het keldervenstertje.
Met respect
Jean Marie Dedecker
'Het is merkwaardig dat de vrouwen die hier in de jaren 60 succesvol tegen de katholieke kerk gestreden hebben voor seksuele en vestimentaire vrijheid, nu de genderapartheid, de seksuele onderdanigheid en de schaamtecultuur van de islam verdedigen', schrijft Jean-Marie Dedecker.
In september liggen onze stranden er al terug verlaten bij. Senioren slenteren over de zeedijk en in de sociale vakantiehuizen zijn de joelende kinderen vervangen door busladingen mindervaliden. De traditionele nazomer van de kustcommerce, rollatorvakantie in de najaarszon.
Vele handelaars denken al aan uitzonnen in Benidorm. Een paar weken eerder was het nog dertig graden warm onder bakkende zonnestralen. Het strand lag vol puffende zonnekloppers. Daartussen een familie uit Tsjetsjenië. De mannen in zwemslip en de vrouwen van kop tot teen zedig bedekt en gesluierd in woestijntextiel. De boerkini, de islamitische garderobe voor zwemgenot is voor hen een nog veel te dure Coco Chanel. Dan maar baden in de branding in een vergelijkbare vestimentaire outfit, en drogen in het mulle zand. De belle époque van Leopold II terug op het netvlies.
Boerkini: 'Is het niet vreemd dat progressieven vandaag religieus fundamentalisme verdedigen?'
Alleen droegen de mannen toen ook een zedige Ensor-maillot, een gevangenisplunje met bermuda-bilsnit. Wufte deernen met kant geweven pofbroeken en dito mouwen mochten toen enkel pootjebaden in de zedige beschutting en de schaduw van een aangerolde badkar. Bon chic, bon genre. Tsjetsjeense islamitische vrouwen hebben op honderd jaar tijd blijkbaar nog geen millimeter textiel of genot gewonnen. De westerse beschaving ligt plots een meter onder de zeespiegel, en de emancipatie van de vrouw op de bodem van de oceaan. We kijken politiek correct weg, want godsdienstvrijheid primeert op vrouwenrechten. Tunnelvisie van cultuurrelativisten. Als je je identiteit laat afhangen van een stuk stof komen er vodden van.
Westerse verworvenheden in de uitverkoop
In haar existentiële angst om kiezers te verliezen aan het Vlaams Belang stond de N-VA door een boerkiniverbod met de zwembroek op de knieën en met de billen bloot. Gans politiek correct Vlaanderen kroop verkrampt in de pen. Dat onze waarden echt niet bedreigd worden door een pinguinpakje is verdedigbaar, maar dat onze westerse verworvenheden al jaren in de uitverkoop worden gezet om religieuze lange tenen te vermijden, blijft een aanrollende golf van ergernis. Van aparte bad uurtjes tot de eis van vrouwelijke redders in zwembaden, relieken van de Zuid-Afrikaanse apartheidspolitiek. Als men dan een waterval maakt van de druppel die de emmer doet overlopen, dreigt men te vergeten hoe de emmer is vol gelopen.
De boerkini in de openbare ruimte verbieden is een badlengte te ver. Iedereen heeft recht op zijn of haar kledingkeuze. Maar verbied het haaienpak en het wordt gedragen als de vlag van de islam, een aanval op de godsdienstvrijheid en een tactisch wapen in de kruistocht tegen de moderniteit. Een roedel relnichten en roeptoeters staat dan onmiddellijk op de barricade. De kledijcode wordt dan een uitdagend religieus statement. Onze tolerantiedrempel wordt dan voor de zoveelste keer provocerend afgetast door lui die langzaamaan alle terreinen van ons sociale leven trachten te veroveren. De strijd van de gelovige voor wie de religie een staatszaak is in plaats van een privézaak.
'In een opbod van religieus fanatisme gaan mensen die tegen de westerse waarden gekant zijn, zich vestimentair en sociaal isoleren als uiting van onbehagen, onvrede en ongenoegen.'
De islamitische kledijcode heeft voor velen al lang zijn oorspronkelijk doel, een uiterlijk kenmerk van vroomheid, overstegen. Het is meer dan een fetisj voor pubers op zoek naar hun identiteit of een vrouwelijk recht op eigenheid. In een opbod van religieus fanatisme gaan mensen die tegen de westerse waarden gekant zijn, zich vestimentair en sociaal isoleren als uiting van onbehagen, onvrede en ongenoegen.
Lappen stof als signaal dat je met je rug naar de maatschappij wil leven. De dresscode beperkt zich niet tot de hidjabs, nikabs, en boerka's van de verdrukte vrouwen. Djellaba's, soepjurken en zelfs te korte lange broeken behoren ook tot de revolutionaire battledress van bebaarde jongeren. In zijn boek 'Qu'est-ce que le salafisme' schrijft Bernard Rougier hoe salafisten en andere scherpslijpers van het fundamentele conservatieve wahabisme, hun lange broeken kort moeten dragen om de aanraking met stofdeeltjes van de straat te vermijden, en omdat Mohammed vond dat pantalons die over de grond slepen tekens van hoogmoed zijn.
Onderbroeken
Met dergelijke werkkiel koop je hier een abonnement in de bijstand. De mannelijke zwembroek volgens de islamcode is een short, van de navel tot de knieën, om de "onvolkomenheid" van de man te bedekken. Toen enkele ettertjes een paar jaren terug het openluchtzwembad van Hofstade onveilig maakten, kwam iemand op het idee om shorts te verbieden. Godvrezendheid heeft ook zijn voordelen. De "kutmarokkaantjes" bleven weg van de waterlijn. Van de versluiering van misnoegde geesten zakt mijn westerse broek af.
'Merkwaardig genoeg zijn sommige onderdrukte vrouwen nog de hardste verdedigers van de waarden die hen onderdrukken. Alsof een gevangene het recht opeist om opgesloten te mogen blijven.'
De vrije keuze is meer dan het recht hebben om te kiezen wiens slaaf men wil zijn. Er is immers geen vrije keuze voor hen die geklemd zitten tussen de hamer van een goddelijke dwingeland, die blijkbaar beschaamd is voor de helft van zijn schepping, en het aambeeld van een archaïsche discriminerende cultuur. Vrije keuze is inherent aan gelijkwaardigheid. In een religie waarin de vrouwen gereduceerd zijn tot zoontjesfabriek en aanstootgevend lustobject, is gendergelijkheid nog een vloek.
Merkwaardig genoeg zijn sommige onderdrukte vrouwen nog de hardste verdedigers van de waarden die hen onderdrukken. Alsof een gevangene het recht opeist om opgesloten te mogen blijven. Het boerkaverbod kwam er ook niet op basis van vrouwenrechten, maar op basis van het feit dat je gezicht altijd herkenbaar moet zijn. Nuffige linksmeisjes verheerlijken liever de slachtofferrol, dan hun nichten te bevrijden uit hun religieuze gevangenis van textiel. Vluchtgedrag uit identiteitschaamte.
Kettingen van een antiliberale cultuur
De emancipatorische klok wordt telkens weer op nul gezet. Het is merkwaardig dat onze eigen suffragettes, dochters van Dolle Mina's die in de jaren 60 succesvol tegen de katholieke kerk gestreden hebben voor seksuele en vestimentaire vrijheid, nu de genderapartheid, de seksuele onderdanigheid en de schaamtecultuur van de islam verdedigen. Het is een anachronisme dat de progressieve voorstanders van de boerkini in wezen de hardnekkigste verdedigers zijn van het religieus conservatieve fundamentalisme. Of hoe het liberaal principe van de individuele vrijheid wordt misbruikt om de kettingen van een antiliberale cultuur in stand te houden.
Jean Marie Dedecker
Terwijl CD&V en N-VA flink wat (media)-aandacht verkrijgen door respectievelijk hard op de politieke linkerpedaal en de rechterpedaal te duwen, blijft Open VLD wat verweesd achter, schrijft Jonas Naeyaert van de Vlaamse Volksbeweging.
De liberalen hebben het moeilijk. Op basis van een peiling uit mei verloor Open VLD 16 procent van haar kiezers tegenover de algemene uitslag in 2014. Alle regeringspartijen krijgen tikken, maar voor Open VLD is er meer aan de hand. Terwijl CD&V en N-VA flink wat (media)-aandacht verkrijgen door respectievelijk hard op de politieke linkerpedaal en de rechterpedaal te duwen, blijft Open VLD wat verweesd achter. Ze hebben moeite met een eigen verhaal te bouwen. Of zoals ze het parodiepersonage van 'Simonneke' uit Thuis zegt in Tegen De Sterren op: "Nee! Niet bij de VLD! Dan gaan ze helemaal niet meer over u spreken!". Al lachend de waarheid.
Van Vlaamse-blauwe reus naar Belgische tweederangspartij
In de jaren '90 maakte Guy Verhofstadt populaire furore in de Vlaamse politiek met frisse en jonge ideeën. In 1997 bracht de partijvoorzitter een boek uit: 'De Belgische ziekte, diagnoses en remedies'. Nomen est omen. Er werd afgerekend met het PS-Wallonië, Vlaanderen moest uit het immobiele België worden gelift en er moest paal en perk worden gesteld aan het consumptiefederalisme door middel van fiscale autonomie en bijna volledige splitsing van de sociale zekerheid. Beide landsdelen moesten de beleidsinstrumenten in handen krijgen die nodig waren om de twee totaal verschillende sociaaleconomische visies te beantwoorden.
Het is niet België dat gered moet worden, maar Open VLD zelf.
Guy Verhofstadt was voor velen het gezicht van het jonge, nieuwe Vlaanderen. Zo werd hij populairder dan zijn tegenpool, Jean-Luc Dehaene, die het gezicht was van het oude België en haar halfbakken compromissen. Loodgieter Luc, weet u wel. Met de ogen op de verkiezingen van 1999, hoopte Verhofstadt de CVP te wippen als coalitiepartner van de PS 'incontournable'. Guy Verhofstadt slaagde in zijn opzet, maar smeet de lessen van zijn boek al snel in de prullenmand (zelfs letterlijk: het werk werd uit druk genomen, maar wie hier en daar goed zoekt, vindt wel nog een ongewenst exemplaar). Van de hervormingen in zijn boek kwam weinig of niets in huis, en Verhofstadt bekeerde zich tot de Belgische compromisreligie. Hij werd de populairste politicus te zuiden van de taalgrens. Later wist Laurette Onkelinkx nog te zeggen ( in een interview met La Dernière Heure) dat werken met Verhofstadt "geniaal" was. In 2007 kreeg de toenmalige Open VLD een serieuze bolwassing en was het rijk van paars uit. Yves Leterme had het Vlaamsgezinde programma van Verhofstadt afgenomen - met de stemmen erbij. De Franstalige liberalen van MR daarentegen gingen erop vooruit en werden de grootste Waalse partij. In de vervroegde verkiezingen van 2010 (die de liberalen zelf veroorzaakten) deden ze hun verlies nog eens over en konden ze nog slechts 14% van de Vlamingen overtuigen: een historisch dieptepunt voor de liberale partij.
En nu?
De huidige kopstukken van de Open VLD blijven de Belgische weg van Verhofstadt volgen (niettegenstaande de vroegere tricolore goeroe al lang zijn Belgische identiteit heeft ingewisseld voor een alleenzaligmakende Europese visie, samen met zijn parlementszetel). Die dynamiek werd hoofdzakelijk ingezet door de opkomst van de N-VA: die partij werd meer en meer 'issue owner' van enerzijds het economisch liberale en anderzijds het Vlaamse thema. Thema's waar de historische VLD zich op had geprofileerd. In een poging om ruimte te creëren tussen zichzelf en de N-VA (wie stemt nu op een partij als een andere hetzelfde maar beter zegt?) werden nog meer geweren van schouders veranderd. Op het Open VLD-congres van 2013 gooide men het confederalisme uit het programma, op aansturen van voorzitter Gwendolyn Rutten. Het moet in januari van dit jaar geweest zijn, dat Rutten zei dat wie communautair wil veranderen, dat zonder de liberalen zal moeten doen. Het institutionele status-quo moest dus behouden worden. En vorige maand werd zelfs dat overtroefd en deden verschillende liberale kopstukken een oproep tot herfederaliseren (!) van Vlaamse bevoegdheden onder de noemer 'Plan BE'. Dossiers als energie, buitenlandse handel en veiligheid werden vernoemd.
De vraag is of deze tactiek van Open VLD succesvol zal blijken. Energie bleek vorig jaar een onmogelijk communautair dossier toen Vlamingen en Walen nauwelijks een milieuplan voorstelden op de Klimaattop in Parijs. Ook met hernieuwbare energie lukt het niet. En hoe Vlamingen en Walen het samen doen met betrekking tot veiligheid werd pijnlijk duidelijk bij de aanslagen in november en maart toen Franstaligen koppig weigerden over te gaan tot eenmaking van de Brusselse politiezones. Buitenlandse handel, vraagt u? Vlaanderen was in 2011 verantwoordelijk voor 80 procent van de Belgische export. Daarmee is genoeg gezegd, zeker... Maar de partijpolitieke schaakzet - afstand nemen van Vlaamse thema's -, kan volgens de eigen geschiedenis van Open VLD alleen tot stelselmatig verlies leiden. De laatste peiling liet Open VLD achter onder het historisch dieptepunt van 2010.
De Vlaamse liberalen zouden er dus goed aan doen om voor eigen rekening een Plan B - een Vlaamser plan - te maken, want het is niet België dat gered moet worden, maar Open VLD zelf.
Jean Marie Dedecker
Vlaanderen is de wereldkampioen van de dopingzondaars, weet Jean-Marie Dedecker. 'Dat ligt niet aan onze Vlaamse atleten, maar aan de achtervolgingswaanzin van onze doorgeschoten dopingadministratie.'
Naast Rusland moet ook Vlaanderen verbannen worden van de Olympische Spelen in Rio. Althans als je de hitparade van onze noeste Vlaamse dopingjagers mag geloven. Niet minder dan 3.8 procent van de 2.400 sporters die in 2014 gecontroleerd werden, leverde een positief plasje op. Daarmee zijn we wereldkampioen. In Wallonië was het amper 1.6% op 1.120 controles, in Nederland 0.6% op 2.002, in de VS 0.7% op 7.167, en in China 0.4% op 13.180. In de schurkenstaat Rusland amper 0.9% op 12.556 controles. Ondertussen weten we hoe het Rode leger de statistieken manipuleert. Ze zijn niet alleen. Terwijl Jamaicaanse spurtbommen als Asafa Powell, Veronica Campbell-Brown en Yohan Blake internationaal tegen de dopinglamp vlogen, vonden de Jamaicaanse controleurs geen enkel positief geval op 347 testen. In Brazilië hetzelfde resultaat, maar de olijke carnavalisten voerden amper 14 controles uit op een gans jaar. Voor organiserende landen van een olympiade zijn dopingcontroles zelfkastijding van het patriottisme en dus te mijden. Sotsji is ondertussen gekend als hoogmis van de Russische farmacologie, maar toen de stalen van de Olympische Spelen '84 in Los Angeles opnieuw getest werden vond men zoveel groeihormonen dat men de deksels op de urinepotjes terug dichtdraaide. Van pispot naar doofpot. Het Spaanse mirakel van Barcelona '92 was een door de overheid gedoogd EPO-beleid van bloeddokter Eufemiano Fuentes enz.. Als men de Olympische potjes zou heropenen per sport dan heeft men bij het gewichtheffen meer medailles over dan atleten.
'Naast Rusland moet ook Vlaanderen verbannen worden uit Rio'
Vlaanderen is echter de rots in de dopinbranding. Het trieste wereldrecord aan dopingzondaars hebben we niet te danken aan onze Vlaamse atleten, ze zijn zelfs de cleanste van de wereld. Volgens The Sunday Times werd een derde van alle atletiekmedailles op WK 's en Olympische Spelen tussen 2001 en 2012 uitgereikt aan dopers. Behalve vergissing mijnentwege zat daar geen enkele Vlaming bij. We hebben die gouden medaille te danken aan de achtervolgingswaanzin van onze doorgeschoten dopingadministratie, onder leiding van ene dokter Hans Cooman. Het laatste decennium is er quasi geen enkel dopinggeval meer te melden bij onze elitesporters. Enerzijds is de wetenschappelijke voorsprong van de stropers op de jachtwachters te groot, maar anderzijds is de invoering van het bloedpaspoort ook een efficiënt afschrikkingsmiddel. Dan maar op jacht naar de gelegenheidssporter. De statistieken moeten gehaald worden, al is het maar om het eigen gelijk te bewijzen. Er zijn twee soorten leugens: echte leugens en statistieken.
Obersturmbannführer Hans Cooman
Het zit zo. Op twee essentiële punten onderscheidt de Vlaamse dopingreglementering zich van de WADA-code (World Anti Doping Agency). De eerste afwijking ligt in het ruime toepassingsgebied van de dopingregels. De Vlaamse Overheid besliste om de internationale dopingreglementering ook op de niet-elitesporter, de "breedtesporter" toe te passen. Van zodra je naar het stedelijk zwembad gaat, het fitnesscentrum bezoekt of gaat joggen met vrienden, kan je het bezoek krijgen van een dopingcontroleur. Als je dit geen probleem vindt, bedenk dan dat de kans dat je neusdruppels, hoestsiroop of voedingssupplement verboden stoffen bevatten, bijzonder groot is. In dat het geval zal je als dopingzondaar voor de Disciplinaire Commissie van de Vlaamse Overheid moeten verschijnen, met een maandwedde als geldboete en een uitsluiting van alle sportwedstrijden voor de komende vier jaar als gevolg. Ook al heb je in je leven nog aan geen enkele sportwedstrijd deelgenomen. Het ruime toepassingsgebied is een machtig kanon om te schieten op een mug.
Om de pakkans te vergroten werden zelfs controles uitgevoerd in de gevangenis! Ik betwijfel nochtans of Freddy Horion aan de EPO zit om vlugger de benen te kunnen nemen.
Een tweede essentiële afwijking van de WADA-code is dat de Vlaamse Overheid de dopingwetgeving toevertrouwde aan haar eigen verpolitiseerde administratie en geen onafhankelijk antidopingagentschap oprichtte. Bij gebrek aan ministerieel leiderschap zorgt de administratie voor een heksenjacht o.l.v. obersturmbannführer Hans Cooman en een legertje controleartsen. De bedoeling is zo veel mogelijk dopinginbreuken vast te stellen. Om dat te bereiken, is het dan ook makkelijker om wekelijks "gestapogewijs" binnen te vallen in fitnesscentra en de onwetende recreant te "betrappen", dan om gerichte controles uit te voeren bij topsporters. In het vierde kwartaal van 2015 werd zo 58% van de fitnessers "betrapt" op dopinggebruik. Om de pakkans te vergroten werden zelfs controles uitgevoerd in de gevangenis!
Ik betwijfel nochtans of Freddy Horion aan de EPO zit om vlugger de benen te kunnen nemen. In 99 % (negenennegentig procent) van alle dopingzaken betreft het breedtesporters. Door te focussen op een doelgroep die in de rest van de wereld helemaal niet gecontroleerd wordt, staat Vlaanderen daardoor aan de wereldtop wat betreft "betrapte" sporters. Tot grote tevredenheid van Sportminister Philippe Muyters (N-VA). Triomfalisme van de Vlaamse kneuterigheid. Als je gedurende tien jaar geen vette vis kunt vangen moet je uit frustratie kleine garnalen kruien. Op 5 juli uitte Yves Defoort, jurist en procureur bij het Vlaamse Antidopingagentschap (NADO) ernstige kritiek op het eigen Vlaamse beleid: een hypocriet, arrogant, gemakzuchtig cowboybeleid. Hij werd door Muyters prompt als nestbevuiler en ambetantenaar afgeserveerd en kreeg van Cooman een klacht aan zijn broek. Het lot van elke klokkenluider. Muyters' dopingbeleid mag dan al formeel aan de WADA-code voldoen, in de praktijk gaat het om een heksenjacht met een sheriff aan het hoofd, die uit geldingsdrang slechts losse flodders afschiet.
Farizeeërsgeneuzel
Voor het serieuze werk gaat het er immers amateuristischer aan toe. Het Leuvense ozondossier over 30 sporters verdampte juridisch als sneeuw onder de zon. Meerkampster Nafi Thiam verloor haar wereldrecord omdat de dopingcontroleur te laat op zijn afspraak was. Tienkamper Thomas Van der Plaetsen werd ten onrechte aan de dopingschandpaal genageld omdat de administratie "vergeten" was om eerst, conform de WADA-code, na te gaan of de positieve test geen pathologische oorzaak (kanker) had. Meer zelfs: kwatongen beweren dat Cooman de vermelding van een mogelijke pathologische oorzaak in het analyseverslag nog het liefst wou laten schrappen, wat het lab weigerde te doen! Ministers Muyters presteerde het nog om de heer Cooman in deze zaak te complimenteren met zijn optreden, terwijl de man - nota bene arts - het leven van de sporter net op het spel had gezet. Mediageilheid primeerde op de eed van Hippocrates. Na tien jaar vruchteloos geklungel was er eindelijk een kans op een grote vis. De 'out of competition controles' zijn ook eerder pestgedrag geworden dan doelgerichte opsporingen. Ze worden bij voorkeur tijdens het weekend uitgevoerd omdat de pakkemannen dan extra loontoeslag krijgen. De jacht met de whereabouts loopt stelselmatig op valse sissers uit: de zaken Wickmayer, Malisse, Sugar Jackson, Bekele, Monder Rizki,Delfine Persoon... losse flodders van gefrustreerde jagers.
Het Vlaams dopingbeleid lijdt aan ethische bloedarmoede en zou zelfs een scheut EPO kunnen gebruiken.
Topsport is per definitie roofbouw op het lichaam. Dopingcontrole dient enkel om valsspelers in sportcompetities te ontmaskeren en niet om statistieken op te fleuren met zondige gelegenheidssporters, op basis van het valse alibi van mens sana in corpore sano. Het Vlaams dopingbeleid is een anachronisme, het is gericht op kwantiteit en niet op kwaliteit. Het lijdt aan ethische bloedarmoede en zou zelfs een scheut EPO kunnen gebruiken. Als onze sportminister Filip Muyters in het Olympisch stadion (genoemd naar de corrupte voetbalbobo João Havelange) toevallig naast Yulija Stepanova zou zitten om Thomas met gespleten tong toe te juichen, zal ik hem verzoeken een paar zitjes op te schuiven. Uit eerlijke schaamte. De Russische klokkenluidster heeft al genoeg van het patergebazel over ethische waarden en fairplay van de laffe Olympische bobo's om er nog wat Farizeeërsgeneuzel bij te nemen.
Jean Marie Dedecker
'Het blijft oorverdovend stil bij onze verkozenen van Turkse origine om de auslösung van de tegenstanders van Recep Tayyip Erdogan te veroordelen', schrijft Jean-Marie Dedecker (LDD) na de mislukte staatsgreep in Turkije in een open brief aan Zuhal Demir (N-VA). 'Ik verwacht dat je in je nieuw kiesdistrict Genk op de barricades klimt om je Turkse achterban een geweten te schoppen.'
Eigenlijk was ik eerst van plan ook een nederig schrijven te richten aan de lieftallige Meyrem Almaci, de praeses van de groene partij. Jullie beiden zijn immers telgen uit een Turks gastarbeidersgezin, die met beide handen de kansen grepen die jullie geboden werden door de sociale geneugten, weldaden en vrijheden van onze rechtstaat en zo konden opklimmen tot toppolitici.
Het blijft echter oorverdovend stil bij onze verkozenen van Turkse origine om de auslösung van de tegenstanders van Recep Tayyip Erdogan te veroordelen, terwijl ik het de verdomde morele plicht vind om de waarden van de parlementaire democratie te verdedigen bij de achterban waardoor jullie mede verkozen zijn. Meyrem is integer, maar ik verwacht er niet meer van dan enkele platitudes, niet uit overtuiging maar uit pragmatisme. Het groenlinkse gedachtengoed gedijt immers grotendeels op het strelen en pamperen van de nieuwkomers.
Van jou echter, beste Zuhal Demir, verwacht ik dat je in je nieuw kiesdistrict Genk op de barricades klimt om je Turkse achterban een geweten te schoppen, in plaats van de billen dicht te knijpen uit vrees voor stemmenverlies. Ik heb je leren waarderen als een passonaria tegen onrecht toen we samen 'Terug Naar Eigen Land" in Istanbul en Izmir geconfronteerd werden met de moorddadige praktijken van mensensmokkelaars onder het beschermend gedoogbeleid van leger en politie. We zijn toen samen op een kwartiertje na ontsnapt aan een bomaanslag aan de Blauwe Moskee.
Je kon je eigen Koerdische taal niet spreken aan de Bosphorus, omdat dat dit al een voldoende reden was om in de cel te belanden. Je bent hier toch verkozen voor een Vlaams-nationalistische partij die ontstond uit een ontvoogdingsstrijd tegen sociale discriminatie en tegen de Belgicistische minachting voor onze taal en cultuur? Vandaar mijn bede.
Beste Zuhal Demir, laat ons een Belxit-referendum organiseren als de EU blijft onderhandelen met Turkije
Niettegenstaande ik een grondige afkeer heb van militaire regimes en hielenklikkende uniformdragers, beste Zuhal, moet ik toegeven dat ik een stille hoop koesterde dat de Turkse sultan Erdogan zonder geweld van zijn troon werd gestoten. Iemand die zelf een Ottomaans rijk, een islamitisch kalifaat, wil stichten met de slogan " De minaretten zijn onze bajonetten, de koepels onze helmen, de moskeeën onze barakken en de gelovigen onze soldaten" behoeft geen mededogen als het zwaard boven zijn hoofd hangt.
Niettegenstaande ik elke militaire coup afkeur en veracht, hoopte ik dat het geen staatsgreep was tegen de democratie, maar tegen de dictatuur. Tegen een sultan die verkozen werd met onregelmatigheden, intimidatie, onopgehelderde bomaanslagen op vredesbetogingen en moordpartijen op het eigen Koerdische volk. Tegen een man die getransformeerd is in een narcistische, machiavellistische en paranoïde dictator.
Net zoals de Russische president Vladimir Poetin het orthodox christelijk nationalisme predikt, beroept grootinquisiteur Erdogan zich op de islam. Ze laten zich toejuichen en bewieroken als patriarchen van de staat. Ze worden premier of president al naar gelang de grondwet op hun wenken gewijzigd wordt, net zoals in een Afrikaanse bananenrepubliek. Ze laten zich omringen door een hofhouding van ja-knikkers en vleiers die met gunsten en corruptie afhankelijk gemaakt en gerekruteerd worden.
Beste Zuhal, je kunt hun juichende Limburgse dwepers eventjes herinneren aan de woorden van de vader van de Turkse republiek, Mustafa Kemal Atatürk, uit 1917 " The islam, the absurd theology of an immoral Bedouin, is a rotting corps which poisons our lives". Hij stichtte een seculiere staat wars van elke godsdienstinvloed met het leger als het cement van de republiek. Vandaag gebruikt Erdogan de militaire coup zoals Hitler in 1933 de brand in de Reichstag. Met de uitroeping van de noodtoestand en de invoering van de doodstraf is het wachten op een Kristallnacht om de aanhangers van Fethullah Güllen "effectief en geruisloos uit te roeien" volgens zijn eigen megalomane terminologie. Wordt het credo dan weerom: " Wir haben es nicht gewusst"?
Als het stormt in Ankara waaien er onmiddellijk hevige rukwinden van Beringen tot in de Gentse Sleepstraat. Ik weet het, beste Zuhal, dat het moed vergt om de Turkse migranten tegen hun gelovige haren te strijken. Zeker als je weet dat 70 procent van het Turkse kiespubliek blinde aanhanger is van de veroveringsideologie van de Turkse schurk. Je kunt hen misschien wijs maken dat ze hypochonders zijn als ze een dictator ophemelen die in hun afkomstland de vrijheden vermoordt die hen hier beschermt.
De dubbele moraal van lui die hier genieten van alle grondrechten, waaronder de vrijheid van godsdienst, stichten hier brand, intimideren politieke en seculiere tegenstanders en roepen de doodstraf uit voor de Hizmet-aanhangers van Fethullah Gülen tot in Maasmechelen. Hunkerende volgelingen die dwepen met een corrupte dictator, de Basyüce, de Verheven Leider, die geen tegenspraak duldt en met repressie het staatsapparaat van on- en andersgelovigen zuivert. Ze hijsen iemand op het schild die de scheiding der machten verkracht door duizenden rechters op te sluiten en het onderwijs fnuikt door tienduizenden leraars, academici en journalisten te vervolgen en te broodroven. Pogroms met lange messen op vogelvrijverklaarden door de Profeet van de achterlijkheid.
Voor onze premier Charles Michel en bij uitbreiding de Europese leiders, betekent democratie alleen maar dat de burger om de vijf jaar een bolletje mag kleuren. De schijndemocratie in Turkije is voor hen nu gered, terwijl de rechtstaat er is vermoord
Mijn schoondochter, beste Zuhal, is ook Turkse, afkomstig uit Anatolië, uit een boerengat, net als Emirdag, waar 99 procent van de jonge meisjes wacht op een visum en een onbevlekte ontvangenis als bruidsschat in de Gentse Sleepstraat. Ze zat op 20 juli toevallig op een terrasje in Istanbul toen de zedenpolitie van de sultan er binnenviel en de boel dreigde af te branden als er nog alcohol zou geschonken worden. Rootisten, die hier Erdogans zuiveringsoperatie willen insourcen, omdat ze hun eigen identiteit ontleden aan hun biologische afstamming en er daarom van overtuigd blijven dat ze hun eigen roots (nationaliteit, cultuur, godsdienst, politiek) trouw moeten blijven om etnische redenen, horen hier niet thuis.
Als voorzitter van het Agentschap van Integratie en Inburgering, beste Zuhal, zou je er hen kunnen op wijzen dat ze hier evenveel, zoniet meer rechten genieten dan de eigen autochtone bevolking. Door een bilateraal verdrag uit de jaren zestig kunnen Turkse nieuwkomers, mits het voorleggen van een boterbriefje dat ze in hun land van herkomst gewerkt hebben, na één dag arbeid al genieten van alle sociale tegemoetkomingen, stempelgeld incluis. Om te weten tot welke misbruiken dergelijke pamperwetten leiden moet je even je licht opsteken in Hasselt, waar de vakbond zelf een schijnvennootschapje oprichtte - een tearoom notabene - om hen één dagje tewerk te stellen voor de prijs van een lidkaart. Over oplichting van het RIZIV met dergelijke schijnvennootschappen in Brussel door duizenden profiteurs kan ik je de nodige documentatie bezorgen.
Kortom, beste Zuhal, voor wie hier zijn manieren niet houdt en vindt dat het in Erdogans kalifaat beter is, kun je aan je partijgenoot, migratieminister Theo Francken, een retourticketje Istanbul vragen. Hij zal het met plezier betalen.
Beste Zuhal, jouw partij de N-VA heeft in het Europees parlement de LDD opgevolgd als lid van de ECR (European Conservatives and Reformists Group). Toen de AKP van Erdogan op voorstel van de opportunistische Britse ex-premier David Cameron in 2012 lid werd van de overkoepelende organisatie AECR, zijn wij als protest uit de alliantie uitgestapt. Mag ik hopen, beste Zuhal, dat jullie deze lijn consequent aanhouden? De EU-mandarijnenmand is immers een laffe verzameling van eigenbelang. De Mandarijnen hebben hun democratische ziel verkocht, en een vrijbrief voor verkrachting van de mensenrechten gegeven aan Erdogan, Angela Merkels buddy, in ruil voor een vluchtelingendeal.
Ik zal Erdogan geen scabreuze geitenneuker noemen, ik vind het een belediging voor de dieren
Toen de rechts-nationalistische FPO met Jörg Haider begin 2000 in het Oostenrijkse Karinthië aan de macht kwam riep papaLouis Michel op om niet meer te gaan skiën in het Alpenland. De democratie was er volgens de doorgeschoten roeptoeter gesmolten als sneeuw voor zon. Selectieve verontwaardiging. Voor onze premier, Louis' zoontje Charles Michel, en bij uitbreiding de Europese leiders, betekent democratie alleen maar dat de burger om de vijf jaar een bolletje mag kleuren. De schijndemocratie in Turkije is voor hen nu gered, terwijl de rechtstaat er is vermoord.
In 1998 waren de eurocraten wat moediger dan de huidige platbroeken. Toen werd Erdogans Refah-partij nog verboden door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Vandaag schaft hij zelf de mensenrechten af en is de theocratische ideologie van zijn AKP uitgedokterd door de antidemocratische en antisemietische Necip Fazil Kiskürek. Als het fascisme terugkomt zal het onder de naam van het antifascisme zijn.
Ik zal Erdogan geen scabreuze geitenneuker noemen, zoals de Britse Buitenlandminister Boris Johnson of de Duitse komiek Jan Böhmermann. Ik vind het een belediging voor de dieren. Ik wil je vragen, beste Zuhal, om samen met mij een referendum te organiseren over een Belxit als de EU-Mandarijnen nog blijven onderhandelen over Turks lidmaatschap van de Europese Unie. Turkse landgenoten met een dubbele nationaliteit mogen wel niet meestemmen. Je kunt geen twee heren dienen, en van een te groot spagaat scheurt je kruis.
Een dikke kus en Vlaamse groeten
Jean-Marie Dedecker
|
|
|
