Open de winkels vooraleer corona ze definitief sluit

Onze zieltogende economie wordt kunstmatig beademd en geïntubeerd met miljarden belastinggeld. Het is hoog tijd voor een exit-scenario uit de intensive care. Hoog tijd ook om een einde te maken aan het kortzichtige favoritisme van onze wanbeleidmakers voor de lobby van de grote spelers. Het promotieverbod van de regering om zogezegd het hamsteren tegen te gaan joeg zelfs de prijs van 1.500 producten in de supermarkten de hoogte in. We worden opgelijnd in wachtrijen bij de grote spelers, terwijl we rustig de afstandsregels zouden kunnen respecteren bij de kleine zelfstandigen, net zoals in Nederland en Duitsland die met een veel soepelere lockdown een veel lager aantal coronaslachtoffers kennen. Hier mogen we een boeketje kopen in de tuincentra, maar de kleine bloemenwinkel moet op slot. De verfwinkel van onze behanger blijft dicht, maar in de Brico vliegen de potten de deur uit. Bij Carrefour scoren we een flat screen, terwijl er in de Electrowinkel nog geen licht mag branden. In de Makro is het op de koppen lopen, terwijl een boetiekje nog geen t-shirt mag slijten. Open de winkels vooraleer corona ze definitief sluit.

We verliezen ons in pervers begrip voor criminelen

Terwijl de doorsnee Vlaming in zijn gedwongen isolement meer en meer last krijgt van huidhonger door het opspelend knuffelhormoon oxytocine, vliegt in onze hoofdstad het stresshormoon cortisol weerom hoog door het zwerk. Een kleine greep uit het aanbod van een weekje 'Brusselen' en je zou al verheugd zijn dat je er in quarantaine mag blijven om de straat te ontvluchten.

Acht jaar nadat Sofie Peeters met 'Femme de la Rue' de seksistische straatintimidatie van Brusselse allochtone billenknijpers aan de kaak stelde, is er in het Hellhole niets veranderd. Esli Balatova filmde op 10 april de catcalling van een roedel geile macho's. Maghrebijns vuilgebekt tuig van de richel van doorsnee 30 tot 40 jaar oud dat zijn handen niet kan thuishouden. L'Histoire se répète et continue.

Coronabonds? De protestantse euro gaat altijd in het katholieke offerblok

 Lockdown, zelfbeperking uit burgerzin? Het klinkt nobel. Maar zouden gewoon pure angst, instinct voor zelfbehoud, bezorgdheid voor familie en geliefden, en de drang om de miserie zo snel mogelijk te counteren en om weer gewoon te kunnen leven, niet veel sterkere drijfveren zijn om ons afgeremd leven vol te houden? Iets minder nobel dan burgerzin, maar wel dwingender: het snakken naar de upgrade van overleven, naar gewoon weer ademen en gewoon weer leven!

Wat onze reactie op het virus bepaalt zijn stilaan niet meer de feiten op zich, maar wel het verhaal dat omtrent de feiten geconstrueerd wordt. Van mondmasker naar muilkorf. Honderden 'vergeten' sterfgevallen in de woonzorgcentra, en in de dramatische top drie van de wereld wat betreft het aantal sterfgevallen per miljoen inwoners. Ministers van Volksgezondheid en van Begroting die 63 miljoen mondmaskers hebben laten vernietigen om van de opslagloodsen een asielcentrum te maken, en niet in staat zijn nieuwe te bestellen, zouden in een bananenrepubliek aan de schandpaal genageld worden. Hier vindt men dat men in crisissituaties de kapiteins aan het roer moet laten staan. Zou men er op de Titanic ook zo over gedacht hebben?

Maatregelen afkondigen die niet helder zijn of hun doel voorbij streven, ondermijnt hun draagvlak

'Wie de gunsten van Fortuna heeft genoten moet ook de grilligheid van haar karakter aanvaarden', schreef Boëtius 1500 jaar geleden in zijn De Consolatione Philosophiae. Wie vandaag met die vorm van onthechtheid tegen de feiten aankijkt, wordt in het beste geval van naïviteit beschuldigd, en in het slechtste geval in een dwangbuis naar een instelling afgevoerd waar sommigen denken dat ze Napoleon zijn. De vleugelslag van een vleermuis heeft immers een wereldlijke orkaan veroorzaakt. Niettegenstaande we in de betreurenswaardige statistiek van het aantal sterfgevallen per 100.000 inwoners op een betreurenswaardige derde plaats staan na Italië en Spanje, wordt diegene die de regering bekritiseert en geen mondkapje voor de mond houdt, al vlug verweten het front tegen het coronavirus te verzwakken en te collaboreren met de onzichtbare vijand.

Voetbalbobo's die personeel dumpen in tijdelijke werkloosheid: dat is de schaamte voorbij

De bijbelsrijke voetbalsterren Messi, Ronaldo en Lewandowski gaven afgelopen week elk een miljoen euro van hun zakgeld voor de coronaslachtoffers. Niettegenstaande het voor de twee eersten nauwelijks twee daglonen zijn en voor de derde amper een weeksalaris, is het een edel gebaar. Terwijl de 80.000 socios van Real Madrid in het Bernabeustadion de helft van hun stad besmetten, werd in ons land de voetbalcompetitie gelukkig tijdig on hold gezet. De moed ontbreekt nu echter om het geklungel met de play-offs definitief te annuleren, en het huidig klassement als definitief te beschouwen; Stijgers en dalers hebben toch al driekwart van het sportseizoen gehad om hun (on)kunde te bewijzen, en de rest is overmacht. Onze profclubs klagen nu putten in de grasmat omdat ze van het veld geschopt zijn door een griepvirus. Ze dreigen hun personeel aan het stempellokaal te zetten en doen alsof de margarinegeur al uit de boterhamtrommeltjes van de spelers komt. De clubs betalen nochtans gemiddeld 338.000 euro jaarsalaris aan elk van hun sjotters, en ze krijgen per seizoen 140 miljoen euro staatsteun van de belastingbetaler. Maar als de poort van het sportstadion door een coronadreun op de knip moet wenkt blijkbaar de bedelstaf. Niet door het killervirus maar door wanbeheer.

Wie niet ziek wordt van het coronavirus, wordt het van deze politiek

Tot de draconische verklaringen van de Nationale Veiligheidsraad op zwarte donderdag 12 maart stond ik argwanend t.a.v. de berichtgeving over de coronacrisis. Twintig jaar rond dwalen in het Huis van Wantrouwen aan de Wetstraat hebben me immers achterdochtig gemaakt voor de neuroses van de macht. Scepticism became a moral duty. Ik heb vanop de eerste lijn meegemaakt hoe Verhofstadt in 1999 aan de macht kwam door het uitvergroten van de dioxinecrisis. Resultaat: een economische schade van een half miljard euro, 20 miljoen kippen geslacht en enkele pluimveeboeren die van ellende zelfmoord pleegden. Nadien overleefden we nog Fipronyl, Creutzfeld Jacob, Sars, vogel- en varkensgriepen... In 2009 stond viroloog Marc Van Ranst samen met toenmalig minister van volksgezondheid Laurette Onkelinx ook al op het testbeeld van alle tv-zenders om te waarschuwen voor de Mexicaanse griep. De regering kreeg toen ook volmachten voor de bestrijding van het dodelijke sombrerovirus. Resultaat: 85 miljoen euro aan ongebruikte vaccins en 4,8 miljoen mondmaskers die gingen wegrotten in legerloodsen.

'Bart Somers is voor de Vlaamse regering wat Kris Peeters voor de federale was'

Het is hoog tijd dat Jan Jambon het Mechelse koekoeksjong Bart Somers uit het Vlaamse nest duwt, vindt Jean-Marie Dedecker.

It takes two to tango. De bemiddelende koningskoppels, Reynders-Vande Lanotte, Bourgeois-Demotte, Coens-Bouchez en Dewael-Laruelle kwamen nooit verder dan een surplace, laat staan een pas-de-deux, noch op de partituur van Vivaldi, noch op de noten van Zweedse boomzagen. De federale restregering van aflopende zaken is een opgewarmd lijk maar niemand durft het kadaver ten grave te dragen. De angst voor de hel van de verkiezingen is groter dan de wil om voort te garen in het vagevuur. Het was wachten op de volgende opiniepeiling voor de politieke partijen om uit de palliatieve zorgen te komen of om naar het mortuarium gesleept te worden. Die is er nu (HLN/VTM): 28 procent voor het Vlaams Belang. De trado's SP.A, Open VLD en CD&V halen samen nauwelijks zoveel. Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Angst voor de kiezer en de coronacrisis zijn nu een ideaal alibi om een noodregering uit de grond te stampen.