|
|
Eerste Open Brief aan Johan Vande Lanotte, Minister van de Noordzee en zo veel meer.
Oostende, vrijdag 13 april 2012
Beste Johan,
In de Standaard van 7 april zeg je dat ik je haat. Niets is minder waar, Rode Kameraad. Integendeel . Ik heb een grenzeloze bewondering voor uw hoog Davidgehalte, die het zonder schroom opneemt tegen Electrabel, de Goliath onder de elektriciteitsboeren. Alhoewel. Behalve vergissing mijnentwege ben jij het toch, die samen met jouw paarse spitsbroeder Guy Verhofstadt Electrabel verkwanseld heeft aan de Fransen voor een appel, een ei en een Golden Share. In welke wijngaard dit Gouden Aandeel gedijt is tot op heden een goed bewaard geheim.
Beste Johan, de elektriciteitsfactuur steeg met gemiddeld 34 % sedert 2007. Negentig procent daarvan is op conto van de overheid te schrijven. Eerlijkheidshalve zou je ook moeten zeggen dat onze energieprijzen uit 3 componenten bestaan. Amper één derde van de elektriciteitsprijs is productiekost en komt in de zakken van Electrabel terecht. Een tweede derde zijn taksen en lasten. Zowat 13 verschillende soorten belastingen op gas en elektriciteit worden aan de verbruiker doorgerekend. Als minister, Beste Johan, zou je toch een paar taksen kunnen afschaffen. Maar populistisch de schuld van het graaibeleid alleen maar in de schoenen van de Franse monopolist schuiven is electoraal blijkbaar veel lonender. Pas op, ik heb het niet voor Electrabel. Het is een melkkoe die onze weiden afgraast en in Parijs gemolken wordt, maar jij hebt hen de uiers wel in hun handen gegeven. Hoewel in Frankrijk betaalt de verbruiker maar 13,37 eurocent per KWh, tegen 20,93 eurocent in Vlaanderen. In Nederland is dat 17,34 eurocent en in Groot-Brittannië 14,42 eurocent!”
Een laatste derde van de elektriciteitsprijs zijn de zogenaamde transportkosten. Deze netwerkbeheerders en distributiemaatschappijen zijn eigenlijk grotendeels in handen van de overheid en dito intercommunales. Volgens de Creg hebben netbeheerders een zeer hoge ” pay-out ratio” d.w.z. dat Elia en de distributienetbeheerders 90% van hun winsten uitkeren aan hun aandeelhouders, de steden en gemeenten, en Fluxys 75%.
Een simpel telefoontje van een machtig man als jij , Rode Kameraad, naar politici als Geert Versnick ( waterdrager van Verhofstadt en baas van Eandis) of naar je partijgenoot Daniël Termont van Fluxys zou al een serieuze duit kunnen doen terugvloeien naar het zakje van de verbruiker. Maar uw politieke vrienden hebben zopas nog hun prijs verhoogd omdat ze teveel moeten betalen voor de groenestroomcertificaten, die ze dan op hun beurt wel doorrekenen aan de verbruiker. Niemand beter dan jij, Beste Johan, kent het mechanisme van de groenestroomcertificaten. De prijs ervan werd telkens bepaald (en verhoogd) door jezelf of door ministers van socialistische pluimage, om Freya Vandenbossche en Paul Magnette maar niet te noemen.
De zonnepaneelrage heeft de SP.a bijvoorbeeld geen windeieren gelegd. Ze verkocht haar groene ziel aan VZW Curieus die overal te lande met ministers als handelsreizigers de samenaankoop van zonnepanelen bij het bedrijf Ecostream promootte met een financiering door Delta Lloyd Bank er bovenop. De fiscale achterpoortjes stonden zelfs in de sp.a. –brochure. “ Bij een bestelling van hoger dan 9000 euro biedt Ecostream een uitstel van betaling tot het begin van het volgende jaar voor het bedrag boven 9000 euro. Daardoor kan je tweemaal genieten van het belastingsvoordeel dat de Federale Overheid je biedt bij het plaatsen van zonnepanelen.” De oversubsidiëring van zonnepanelen heeft niet alleen een gat geslagen in de schatkist maar ook in de portemonee van de verbruiker. Er wordt beweerd dat je kernenergie zogezegd haat omdat groene energie je geen windeieren legt, maar dit is volgens mij kwaadsprekerij.
Maar er is meer, Beste Johan. Op 12 juli 2003 werd je naast Vice –premier ook onze allereerste Minister van de Noordzee. Met je huisvriend Steve Stevaert van Interelectra en met Turbowinds en Dregdging International werd C-power opgericht, het allereerste windmolenpark voor de Noordzee. Tijdens de ministerraden van 21 januari en 27 mei 2005 werden door jou toch 2 belangrijke beslissingen genomen om het project betaalbaar te krijgen op de kap van de verbruiker-belastingbetaler.
1. De aankoopverplichting van groenestroomcertificaten voor netwerkbeheerders werd van 10 jaar verlengd tot 20 jaar. VERDUBBELD!
2. De groenestroomcertificaten voor windenergie op zee werden opgetrokken van 90 euro per megawattuur(MWh) tot 107 euro MWh voor de eerste 216 megawatt. Waarom 216 megawatt? Omdat dit in 2005 het door C-power voorziene geïnstalleerd vermogen van hun windmolenpark was. Er komen 7 windmolenparken op zee. In 5 daarvan heb je zelf de hand gehad. Volgens de CREG (De Commissie voor de Regulering van de Elektriciteit en het Gas) zullen die 7 geplande windmolenparken gemiddeld 300 megawatt groot zijn. Elk van de 7 windmolenparken zal volgens de CREG 100 miljoen euro per jaar kosten aan groenestroomcertificaten. Dit betekent zo’n 700 miljoen euro extra per jaar voor de consument. De concessies zijn daarenboven gegeven voor een periode van twintig jaar met een vaste prijsgarantie. De windmolenboeren zullen dus – zegge en schrijve – 14 MILJARD EURO groenestroomcertificaten op zak steken de komende twee decennia en dit bovenop de normale elektriciteitsprijs. De consument betaalt tweemaal, éénmaal voor groenstroomcertificaten en éénmaal voor de elektriciteit.
Beste Johan, je beweert dat het uitbrengen van je fiscale constructies met managementvennootschappen het werk is van machtige vijanden zoals Electrabel. Laat me toe daaraan te twijfelen. Voor de concessie van het zevende windmolenpark op zee heb je samen met Electrabel een heuse constructie opgezet: THV Mermaid. Eerst werd op 21 januari 2011 OTARY RS NV opgericht, een consortium van bedrijven met jezelf als voorzitter. Het consortium bestaat uit Electrawinds Offshore NV 12,5 %, Aspiravi Offshore NV 12,5 %, DEME NV 12,5 % en zijn dochterbedrijven Rent a Port Energy NV 12,5 % en Power@sea NV 12,5 %, Z kracht NV 12,5 % ( Nuhma met Jo Geebelen intimus van Steve Stevaert), SOCOFE NV 12,5 % (de investeringsmaatschappij van het Waalse gewest o.l.v. PS’er Jean-Claude Marcourt)en SRIW Evironnement NV 12,5 %( o.l.v. geestesgenoten, de P.S.’er Vanderijst Olivier & Claude Grégoire). Vervolgens richtten je vrienden (Otary RS) samen met Electrabel de tijdelijke Handelsvereniging Mermaid op. Door de machtsverhouding binnen Mermaid van 65 % Otary RS tegenover 35 % Electrabel heb jij de touwtjes toch stevig in handen. Electrabel had samen met baggeraar Jan De Nul in het verleden reeds tweemaal door jou invloed de boot gemist voor een domeinconcessie op de vlakte van Raan en éénmaal voor een domeinconcessie op de Zone tussen Blighbank en Bank Zonder Naam. Maar nu Electrabel z’n huik naar de wind van je vaste compagnon DEME gehangen heeft, heb je een machtig wapen in handen om de laatste domeinconcessie binnen te rijven. Een krachtiger hefboom om Electrabel de duimschroeven aan te zetten kun je toch niet hebben. Dus, doen Johan!
Je schizofrene houding in dit debat, Beste Johan, is voor velen moreel onaanvaardbaar. Enerzijds weiger je de belastingen op elektriciteit te verminderen om de verbruiker geld te besparen, anderzijds zijn jij en je socialistische kameraden de oorzaak van de stijging van de elektriciteitsprijs door het optrekken van de subsidies via groenestroomcertificaten voor uw vrienden windboeren, en ten derde weigert u de netbeheerders, die in handen zijn van de overheid, prijsverlagingen op te leggen. Belastingen op elektriciteit, gas en distributietarieven verlagen heeft de politiek zelf in handen. U kan dit nu onmiddellijk doen en daardoor zou de klant vanaf volgende maand 10 tot 20% minder betalen op hun energiefactuur. Waarom doe je dit niet Beste Johan? Je oorlogje met Electrabel is blijkbaar een schijngevecht om het wanbeleid te verdoezelen.
Als voorzitter van de Haven Oostende, een politiek mandaat dat je te danken hebt aan de Oostendse kiezer, en als Minister van de Noordzee, plaatste je jezelf bovenaan de Vlaamse windmolenindustrie. Over je rol als voorzitter van Electrawinds schrijf ik je een volgende keer. Als voorzitter van het door u opgerichte commercieel bedrijf Otary RS NV zou je de windmolenparken van Norther, Seastar en Rentel bouwen. Als voorzitter van het door jou opgerichte commercieel bedrijf REBO nv verhuur je vervolgens de havenfaciliteiten voor de bouw van windmolenparken. Vestzak – broekzak in’t kwadraat. Op 23 januari 2012 stapte je uit Otarys RS nv en op 6 maart 2012 uit Rebo nv. Of men daar je stoeltje warm houdt tot je terug minister af bent, zal later blijken. Het is toch Vanderijst Olivier, ex-kabinetchef van Onkelinx die daar nu het voorzittershamertje hanteert? Kwatongen beweren dat je gebruik maakte van je politieke mandaten om jezelf aan het hoofd van die bedrijven te hijsen en de lasten af te schuiven op de belastingbetaler, zoals de betaling van de kabelverbinding vanuit zee tot op het land. Ik durf dit niet te geloven.
Vandaar mijn steun in je ongelijke strijd tegen het machtige Electrabel. Maar links zure oprispingen krijgen voor deze elektriciteitsboer en er rechts zoete broodjes mee bakken noemt men aan ’t zeetje tjevenstreken.
Om het licht te laten branden, Beste Johan, hebben we bewindslui nodig die het licht zien ipv het eigenbelang.
Hoogachtend,
Jean Marie Dedecker.
ARCO. De gierigheid bedriegt de wijsheid.
Het geld van de Christelijke arbeidersvereniging ACW ging via BAC, BACOB en Artesia op in Dexia. Zo plaatste de ARCO-groep (ziekenfondsen, vakbond, enz… ) die via Arcofin deze arbeidsfondsen beheert, 96% van haar kapitaal in het zieltogende Dexia en werd zo hoofdaandeelhouder samen met de Gemeentelijke Holding . Ze bekleedde via CD&V-toppolitici sleutelposten in alle organen van de Dexia Bank en de Dexia Holding. Jean-Luc Dehaene werd zelfs voorzitter van de Raad van Bestuur om de ACW belangen veilig te stellen. Haar CEO, Francine Swiggers, zetelde in alle Raden van Bestuur en zelfs in het auditcomité.
ARCO gedroeg zich eerder als speculatief hefboomfonds dan als een bankier. Op haar blinde tocht naar maximale winsten en dividenden werden alle truken van de beursvloer toegepast, van renteswaps tot opties. Het speculeerde met optiecontracten en short-selling tegen het eigen aandeel van Dexia. Het gaf haar aandelen als onderpand (stocklending) voor put- en callopties. Het financierde haar eigen kapitaalsverhoging bij Dexia in 2008 met een lening bij dezelfde bank. Een dubieuze carrousel dat voor een normaal bedrijf wettelijk verboden is. Kortom, ze gaf er les in het vak casinokapitalisme dat door haar vakbondsleden op straat fel bestreden wordt.
Dexia crashte tijdens de bankencrisis van 2008 en werd met 6 miljard euro nieuw kapitaal door de overheid gered. Eigenlijk een verkeerde beslissing. Een oplossing met een Fortisscenario (een afsplitsing van de Belgische tak en een Bad Bank) had veel meer soelaas gebracht, maar de regering Leterme moest absoluut het kapitaal van de eigen ARCO-zuil vrijwaren en de hoofdaandeelhouder beschermen.
Een paar jaar later (begin 2011) heeft men niets bijgeleerd. Een tweede crisis, de zogenaamde Soevereine crisis, doet Dexia de das om. Met 120% van haar eigen vermogen belegd in staatsobligaties van de PIIGS-landen, waaronder dus Griekenland, gaat Dexia in vrije val.
Toen de ratingbureaus Moody’s en S&P, onze Nationale Bank en de Europese Commissie een versnelde verkoop van de probleemportefeuille voorstelden om Dexia een tweede keer te redden, gingen de aandeelhouders ARCO en de Gemeentelijke Holding op de rem staan. Het is Marc Tinant van ARCO die op de Raad van Bestuur van Dexia op 10 mei 2011 zijn veto uitspreekt. Zo staat dat in de notulen van de Dexia-commissie: “Wie het afremmen van de verkoop van de staatsschuld heeft bevolen,is in grote mate verantwoordelijk voor de ontmanteling van de groep!” De rest is geschiedenis: de rating wordt verlaagd, een bankrun bij het publiek en Dexia wordt op 4 oktober drooggelegd.
Terwijl het splitsingsscenario van de Dexia Holding in augustus en september 2011 in stilte wordt uitgewerkt, maakt ARCO van haar voorkennis gebruik om haar factuur door te schuiven naar de belastingbetaler. Op 11 september keurt de ministerraad op verzoek van de medeplichtige CD&V-excellenties de spaargarantie goed voor de ARCO-coöperanten, zodat die ook hun centen terugkrijgen bij de vereffening van ARCO. Dit wordt verzwegen tot 10 oktober, een week na de crash want tot 30 september hadden de coöperanten het statutair recht om hun aandelen te gelde te maken. Op 26 september toetert Jean-Luc Dehaene nog dat er geen splitsing komt. In mensentaal wordt dit oplichting genoemd van haar eigen coöperant-aandeelhouders en een hold-up met voorbedachte rade op de staatsfinanciën.
Maar de pil wordt verguld voor haar aandeelhouders. Met de deposito-bescherming voor haar 750.000 coöperanten-aandeelhouders kreeg ze een omniumverzekering na een ongeval zonder vooraf een premie te hebben betaald. ARCO legt de lasten van haar eigen fouten en wanbeleid ten bedrage van 1,7 miljard euro onbeschaamd in de mand van de belastingbetaler. Het feit dat coöperanten-aandeelhouders zelfs geen spaarders zijn maar vennoten en eigenlijk geen recht hebben op een spaargarantie, is een aanfluiting van de wet en wordt momenteel door de Europese Commissie onder de loep gelegd. ARCO treedt hier op als een brandstichter die schadevergoeding eist voor het afbranden van haar eigen huis.
In het rapport van de Dexiacommissie staat letterlijk: “Indien men de versnelde afbouw had beslist op 10 mei 2011 en meteen de daad bij het woord had gevoegd dan was men de belofte nagekomen en was de ratingverlaging er misschien wel nooit gekomen”. De Christendemocratische politici die steeds de mond vol hebben over verantwoordelijkheid zijn dus niet alleen mede verantwoordelijk voor het vastlopen en kapseizen van het Dexia-schip, ze hebben het ook als eerste verlaten als een dief in de nacht. Een Costa Concordia-scenario. Dat inzicht en die kennis van zaken hadden ze wel.
Het ACW moet haar eigen coöperanten zelf vergoeden. Het beschikt immers nog over 300.000 winstbewijzen bij Dexia die op een duistere dubieuze manier door toenmalig premier Leterme buiten de vereffening van ARCO werden gehouden, en in 2010 nog 15 miljoen euro opbrachten. Nu de meerderheidspartijen de bijzonder parlementaire commissie over Dexia vleugellam hebben gemaakt, is het beter dat Justitie het dossier nu in handen neemt, en een gerechtelijk onderzoek instelt naar de onregelmatigheden die aan het licht zijn gekomen.
Jean-Marie Dedecker
Voorzitter LDD en lid van de Dexiacommissie
Op 2 maart 2012 zijn er verkiezingen gehouden voor de magistraten-leden van de Hoge Raad voor de Justitie (HRJ). De ene helft van de HRJ wordt in eigen midden verkozen, de andere helft wordt voorgedragen door de Senaat. De leden van de HRJ spelen een zeer bepalende rol in de benoemingen binnen de magistratuur zodat het voor de hand ligt dat de functie van lid van de HRJ erg begeerd is. Maar de verkiezingen zijn volgens LDD niet zo sereen verlopen als men wil doen geloven.
Jean-Marie Dedecker, voorzitter LDD: ”In Turnhout werd het kiesbureau ruim voor het sluitingsuur (16u00) opgedoekt. Een federale magistrate die nog haar stem wilde uitbrengen diende klacht in bij de voorzitter van het kiesbureau. Ironie van het lot is dat een magistraat, die precies één stem tekort komt om als elfde raadsheer tot de Hoge Raad te worden toegelaten, nu ook klacht heeft ingediend. Het partijpolitieke lobbywerk om toga’s van de eigen politieke kleur in de Raad te krijgen is blijkbaar even groot als in de echte politieke wereld. Het is nu wachten op het salomonsoordeel van Vrouwe Justitia, die zoals bekend geblinddoekt is. Met de billen bloot gaan is op dit niveau immers geen zicht.”
De Raad is maar opsmuk
De Hoge Raad van Justitie is opgericht na de Dutroux periode, als gevolg van de aanslepende kritiek op de werking van justitie. Via een wijziging van de grondwet (art. 151) kreeg de HRJ op 20/11/1998 zeer belangrijke bevoegdheden. Belangrijke bedoeling was ondermeer een halt toe roepen aan de ‘politieke benoemingen’ binnen de magistratuur.
Jean-Marie Dedecker: “Deze vergadering van magistraten en burgers wordt in de wandelgangen van justitie wel eens de “Hoge Onraad” genoemd. Niet alleen omdat het zoeken is naar evenwichten tussen mannen en vrouwen en naar taalpariteit, maar vooral naar politieke evenwichten. De HRJ is in feite cosmetica voor de bestaande carrousel van politieke benoemingen bij het gerecht. Het personeelsbeleid van justitie is overgedragen aan de Hoge Raad die zogezegd aan niemand verantwoording moet afleggen. Maar het is een schijninstrument waarin de meerderheidspartijen zelf de touwtjes stevig in handen blijven houden.”
De minister van Justitie wordt eerstdaags ondervraagd over de onregelmatigheden bij de verkiezingen van de Hoge Raad.
Voorzitter Jean-Marie Dedecker van LDD verhuist in de loop van de maand maart naar Middelkerke en gaat zich daar definitief vestigen. Jean-Marie heeft in het verleden al bewezen dat het lokale politieke leven hem evenveel boeit als de nationale politiek en kijkt terug op een mooi oppositieparcours in de stad Oostende waar hij twaalf jaar lang de meerderheid heeft gecontroleerd en het vuur aan de schenen gelegd.
Jean-Marie Dedecker: “Hoe graag ik mijn federale collega’s Vande Lanotte, Crombez, Tommelein en De Vriendt in Oostende zou willen bekampen, zie ik daarvan af omdat mijn toekomst niet meer bij die stad ligt. Met hetzelfde vuur zal ik me inzetten voor de bevolking van de kleinere gemeente Middelkerke, waar ik de rest van mijn leven wil slijten. Ik heb er een fijn huis ingericht, en van daaruit wil ik meestrijden voor een welvarende, veilige en mooie gemeente.”
Bekend terrein
Voor Jean-Marie Dedecker is Middelkerke zeer bekend terrein, een groot deel van zijn familie woont er trouwens al jaren, en bepaalt er mee het sociale leven mee, ook in de politiek. Hij kan er terugvallen op een uitgebreide vriendenkring, die op zijn parlementaire ervaring kan rekenen om de gemeente een nieuwe toekomst te bieden.
Jean-Marie Dedecker: “Het is bijna twintig jaar geleden dat er in de gemeenteraad van Middelkerke nog een nationale politicus heeft gezeten. Het spreekt vanzelf dat een gemeente daar belang bij heeft, al was het maar om in de parlementen de eigen problemen van een kleine kustgemeente op de agenda te brengen. Het is natuurlijk ook met Lijst Dedecker dat we naar de kiezer trekken, met een programma vol gezond verstand waar de eigen bewoners centraal staan, en waar de werkelijke problemen worden benoemd en opgelost.”
Lijst Dedecker van Middelkerke zal heel binnenkort haar programma bekend maken, en staat nog open voor mensen met gezond verstand, die zich willen inzetten om hun gemeente welvarend, veilig een aangenaam om wonen te maken.
Beste John,
Wat hieronder staat behoort eigenlijk tot de rubriek “ van horen zeggen”. Mocht ik verkeerd geïnformeerd zijn, gelieve mij dan per kerende terecht te wijzen zodat ik ootmoedig mijn hoofd kan buigen en nederig door het rode stof kan kruipen.
Rode Rudy
Uw syndicale vriend Rode Rudy is aan de schandpaal genageld. De leeuw van de rode vakbond heeft zijn tanden stukgebeten op de notionele intrest. Deze superbobo van het antikapitalistische protest heeft blijkbaar zelf zijn pollen in de fiscale vetpotten van zijn familiale patrimoniumvennootschap gestoken en amper 5,5 % belasting betaald. Voor de bouw van een paar winkels en een zestal appartementen heeft hij samen met zijn zus, een fiscaal expert onder de arm genomen voor fiscale “ Optimalisatie “ van zijn immoproject. Edel en wettelijk, ware het niet dat Rode Rudi te pas en te onpas het land lamlegt om zijn ongenoegen over de notionele intrest van de daken te schreeuwen. Deng Xioping zei het al: “Er is niets oneerbaars aan rijk worden”. Het rode jasje heeft meerdere vestzakken. Moraal van het verhaal: “ Luister naar Rudy’s woorden, maar kijk niet naar zijn daden. Rudy’s rode boekje staat vol Bijbelse spreuken . “
Johan de Rode Ridder
Als schildknaap van Rode Ridder Johan Vande Lanotte trekt u edelmoedig ten strijde tegen de managementvennootschappen. Beste John, ik heb horen zeggen dat je beter eerst de rode balk uit Johan’s oog kan pulken i.p.v. splinters te zoeken bij de hardwerkende medemens. Johan zou u naar verluidt les kunnen geven in vennootschapsspitstechnologie.
Even een korte historiek, enkel ter informatie. In 2007 richtte uw leermeester een paar vennootschappen op waarvan hij 99% van de aandelen had: Bvba Ghent Public Law voor juridisch advies - altijd een mooie bijverdienste naast je job als professor – en JVL, een gcv of gewone commanditaire managementvennootschap. Gcv JVL had het nogal druk: voorzitter van nv Electrawinds ( duurzame energie), bestuurder bij nv Electrawinds Windpark Sint Lievens Houtem, afgevaardigde bestuurder bij nv Zon aan Zee ( zonne-energie) en bestuurder bij NV Eldepasco (nu nv Northwind ) een windmolenpark op zee. Op 29 september 2011 liet Johan zijn bvba-tje Ghent Public Law opslorpen door zijn managementvennootschapje JVL. Op de valreep (27.12.2011) van het ministerschap verhuisde gcv JVL van Oostende naar Brugge ten huize van zijn accountant, de heer Stuyts, die met zijn NV Spoiano Johan vervangt als zaakvoerder en tevens de naam van de gcv JVL veranderde in gcv MABUSPO. Wat aan het oog onttrokken is ontsnapt aan elke sociale controle. Marijke Schaepelinck, de echtgenote van Johan Vande Lanotte heeft nu ook zo’n commanditair vennootschapje, Allo & Ko. Het doel van deze gcv is “opleiding en ondersteuning geven aan noodplanningsambtenaren van Waalse Gemeenten” (sic!).
Honi soit qui mal y pense.
Ik weet het, beste John, een kat vindt er bijna haar jongen niet in terug, maar dat is de bedoeling. Het is zoals uw grote roerganger Mao al zei: “ Het is niet belangrijk of de kat zwart of wit is, als ze maar muizen vangt.” Gewone commanditaire vennootschappen, beste John, moeten geen jaarrekeningen en jaarverslagen opmaken, laat staan via neerlegging openbaar maken. Het zijn afkooksels van wat men in Liechtenstein Anstalten noemt of ook nog Delaware vennootschappen waarbij boekhouders optreden in naam van de verborgen aandeelhouders. Aan dergelijke constructies werden indertijd door Paars nog overheidsgebouwen verkocht voor sale-and-lease-back operaties zoals een optrekje aan de Rue des trois Boudins 10 te Bergen. Voor 9,4 miljoen euro verpatst aan BELGOV (BE) QRS 15-66, Inc, een vennootschap naar het recht van de staat Delaware. Dit laatste even terzijde, beste John, het is maar om aan te tonen dat er nog veel werk aan de winkel is als u begint te vegen voor eigen deur, van Oostende tot in Bergen bij Elio.
Mag ik u als nederige onderdaan van dit belastingsparadijs, voorstellen om alle gewone commanditaire vennootschappen wettelijk te verplichten om hun balansen openbaar te maken. Om uw carrière veilig te stellen zou ik toch voor alle zekerheid even advies inwinnen bij uw meester Johan, vooraleer enig initiatief te ondernemen. Indien u toch zijn fiat zou krijgen dan raad ik u ook aan terloops uit te pluizen hoeveel miljoenen euro’s subsidies, groene stroomcertificaten, belastingsvoordelen en tutti quanti bij nv Electrawinds & co zijn terechtgekomen.
Moniek en Charel
Tot slot, beste John, sta me toe even persoonlijk te worden. In Eernegem, het landelijke polderdorp waar uw wieg stond, doen hardnekkige roddels de ronde. Het gaat over uw lieftallige ouders, Moniek en Charel. Echte Vlaamse werkmenschen, tegenwoordig een rariteit tussen de loftsocialisten . Moniek zou nu haar job kwijt zijn. Het menske waste, dweilde en sponste ten huize van plaatselijke notabelen, van de dokter tot de notaris en bij mening middenstander met een zwarte kas. Ik noem geen namen, ’t is te delicaat.(hoewel, breek me de bek niet open) Moniek zou van u,zoonlief, het borstelhok niet meer mogen uitkomen. Sedert u staatssecretaris - in Eernegem zeggen ze Minister – en notoir fraudejager geworden bent , zou het te gevaarlijk zijn dat moeder in het zwart gaat bijklussen. Ikzelf kan dat niet geloven. Mocht het toch waar zijn – en ik herhaal, voor mij zijn het jaloerse kwakkels van roddeltantes – dan ben ik er heilig van overtuigd dat u met uw schamele” ministerwedde” een duitje in het zakje van moederke Crombez zal doen, ter compensatie voor het loonverlies.
Rechtvaardige Vlaktaks
Bijklussen in het zwart is een daad van wettelijke zelfverdediging in een land dat Olympisch kampioen is in de discipline lasten op arbeid. Ik ken meer pompiers die bijklussen dan branden blussen. Zwart werk is de olie van de economie, John, zeker voor mensen die de helft van hun inkomen door noeste arbeid aan de fiscus moeten afgeven. Zolang er geen rechtvaardige vlaktaks komt die alle aftrekposten en notionele bazaar overbodig maakt en zolang het door de te hoge lasten op arbeid interessanter is om te doppen dan te werken zal fraude welig tieren.
Geloof me, beste John, niemand beter dan ik kent de pijn van het rommelen in je privé-leven en nu voel ik me er ook niet goed bij. Toch is het beter een hardnekkige roddel de kop in te drukken dan leugenachtig te laten voortwoekeren. Voor wie het celibaat predikt voor een ander is het beter zelf maagd te zijn. Vraag het maar aan uw gevallen rode vakbondsvriend Rode Rudy. De Leeuw is nu zijn tanden en zijn klauwen getrokken.
Dus, John, eerst de dikke légumes aanpakken, zoals Steve Stevaert zo mooi kon zeggen, en dan pas de moedertjes.
Uw nederige belastingbetaler,
Jean-Marie Dedecker
De bijzondere Kamercommissie rond het debacle van Dexia wordt sedert haar oprichting door de grote traditionele partijen stokken in de wielen gestoken om het vinden van de waarheid zo moeilijk mogelijk te maken. Voor LDD is het duidelijk dat de herrie rond het lekken van een verslag aan de pers wordt opgepookt om enkele van de meest kritische leden van de commissie monddood te maken.
Jean-Marie Dedecker:”De Dexia-commissie is duidelijk niet met een ‘triple A’ notering van start gegaan. Van in het begin heeft de meerderheid zich verzet tegen een echte onderzoekscommissie om de laatste steen boven te halen. Nu de commissie bijna aan haar besluiten toe is, en de regering er zich nu zelfs met het verder verloop van de werkzaamheden moeit, wordt balans steeds triester. Door voortdurend documenten af te schermen, door zoveel mogelijk getuigen achter gesloten deuren te ontvangen, en zelfs het verslag van zo’n controversiële getuigenis in een kluis te verstoppen, wordt het de parlementsleden bijna onmogelijk gemaakt om ernstig werk te leveren. En een onderzoekscommissie lijkt verder weg dan ooit. Om het in beurstermen te zeggen, de geloofwaardigheid van deze commissie is hoogstens nog een CC-.”
De kritische parlementsleden die in de bijzonder commissie de ware achtergrond van de ondergang van Dexia willen achterhalen wordt het niet makkelijk gemaakt, door obstructies en procedureslagen.
Maar LDD ziet daarom geen enkele inhoudelijke reden of juridische grond om de commissarissen van Groen of Ecolo uit de bijzondere commissie te bannen.
|
|
|
