Het blauwe fabriekje is een ruïne

 ‘Bijna een kwarteeuw lang maakt de Open VLD onafgebroken deel uit van de federale regering en leverde in drie legislaturen zelfs de premier. Ondertussen hebben we de boeren van hun land verjaagd, hebben we het ondernemerschap kapot belast en onze maakindustrie naar China verhuisd’, schrijft Jean-Marie Dedecker na enkele woelige weken voor de regering van Alexander De Croo.

‘Vivaldi is te laf om te besturen en te laf om naar de kiezer te stappen’, typeerde politicoloog Carl Devos in Het Laatste Nieuws vorige week ongenadig en vlijmscherp onze federale bestuursploeg. Een bonte verzameling die nagenoeg elke dag ruziënd over straat rolt. Daarmee ziet Alexander De Croo als premier zijn eigen voorspelling uitkomen, namelijk dat je in onze bananenmonarchie als premier van de zevende grootste partij de dweil van de regering bent. Om Groen en links tevreden te houden werd er kwistig met overheidsgeld geld gestrooid en slaat De Croo met zijn regering nu geen deuk meer in een klontje boter. Niettegenstaande we Europees koploper zijn in de discipline belastingen betalen, zijn we nu ook nog gedegradeerd tot EU-kampioen in begrotingstekorten. Een triestig palmares.

Godsdienst of religie moeten onzichtbaar blijven waar de staat optreedt met de pretentie van neutraliteit

 ‘Net zoals de overheid haar neutraliteit moet handhaven in haar omgang met haar burgers, moet dit ook gebeuren in het onderwijs’, schrijft Jean-Marie Dedecker, die parallellen ziet tussen de hoofddoek bij leerkrachten en de regenboogarmbanden op het WK Voetbal.

Afgelopen week deden twee lapjes stof heel wat stof opwaaien in de media: de regenboogarmband op een voetbalveld, en de hoofddoek in de klas. Voor heel wat moslims is het eerste haram en het tweede de vlag van de islam. Voor de westerse progressieven is het eerste (terecht) een onwrikbaar symbool en het tweede een vrij te dragen stukje textiel, staal zonder symboolwaarde. Ziedaar meteen al de intellectuele en religieuze schizofrenie.

Kroniek van een aangekondigde moord

 ‘Veel medeleven met het dramatisch en hartverscheurend gebeuren, veel politiek vluchtgedrag maar bitter weinig introspectie en zelfonderzoek’, schrijft Jean-Marie Dedecker na de dood van een jonge agent in Schaarbeek.

Een politieagent van 29 lentes jong werd in Schaarbeek ritueel gekeeld door een religekke moslim, zijn collega werd ook neergestoken. Alahoe Akbar. De extremist, Yassin Mahi, groeide op in een geradicaliseerde Marokkaanse moslimfamilie. Hij stond op de lijst van OCAD, onze Staatsveiligheid, en van CELEX, de hitlijst van gevaarlijke gedetineerden. De geweldenaar maakte het zo bont in de bajes dat hij zes keer overgeplaatst diende te  worden. Het surrealisme van de Belgische staat kan niet beter in beeld gebracht worden dan met de kroniek van deze aangekondigde dood. De overheid was er als de kippen bij om de procedure – die deze door de Staatsveiligheid gevolgde extremist vrijliet – toch correct was verlopen, nadat hij zich op een politiebureau aanmeldde met de mare dat hij een agent zou vermoorden, en onverrichterzake in het universitair ziekenhuis Saint-Luc was afgezet. De schaamtegrens ligt diep onder de catacomben van het justitiepaleis aan het Poelaertplein.

Stikstof verstikt de Vlaamse Regering

 ‘Een moeilijke spagaat’, schrijft Jean-Marie Dedecker over de manier waarop het stikstofdossier door de Vlaamse regering loopt.

Ik woon midden tussen de polderboeren, achter de duinengordel. Ik maai mijn gazon en snoei mijn haag. Voor de groene draagvaders, die wekelijks met hun kroost per auto naar het platteland afzakken om te luisteren hoe stil het er is, zijn deze handelingen al een aanslag op de bijtjes- en bloemetjesrichtlijnen. Klaver overwoekert soms mijn gras. Volgens mijn boerbuur komt dit door gebrek aan stikstof in de grond van mijn tuin. Veengebieden ontstonden in de Middeleeuwen door boskap, en klaver werd toen gezaaid om stikstof in de grond te krijgen. Het kan verkeren.

Europa is ondertussen gedomesticeerde natuur geworden. Planten hebben stikstof nodig om te groeien. De Duitsers Fritz Haber van de Technische Hochschule Karlruhe en Carl Bosch van BASF stuitten in het begin van de twintigste eeuw op een manier om stikstof uit de lucht om te zetten tot gebonden stikstof in de vorm van ammoniak. Daarmee legden ze de basis voor kunstmest. Er was in die tijd altijd een tekort aan dierlijke mest. Men schraapte zelfs vogelstront (guano) voor de kust van Peru om in Europa op het land te strooien.

De Lakense poppenkast heeft geen last van de inflatie

‘Wie heeft nog zin in deze onzin’, vraagt Jean-Marie Dedecker. Hij staat stil bij de indexering van de dotaties voor het koningshuis, en de toegenomen levensduurte als gevolg van de inflatie en de energiecrisis.

Prins Laurent is gebelgd. Ali Mahmoud Hassan, voorzitter van de Libische Investeringsautoriteit beweert bedreigingen en chantageberichten ontvangen te hebben van ons koninklijk enfant terrible. Prins Woef bijt van zich af omdat hij nog 50 miljoen tegoed zou hebben uit de op 14 miljard euro begrootte roofschat van Moammar Khadaffi dat aangeslagen en opgeslagen in de bankkluizen van Euroclear ligt. De Lorre heeft met zijn groene vingers een boompje geplant in de Libische woestijn en is daarvoor nog niet betaald. Vandaar.

Klaagzang van een oude treurwilg

 ‘Er bekruipt me een melancholisch gevoel van machteloosheid’, schrijft Jean-Marie Dedecker aan de vooravond van Allerheiligen."

Met Allerheiligen, het festival van dode zielen, overvalt me telkenjare een gevoel van melancholie. Ligt het aan het verdraaien van de klok op winteruur, met korte dagen en langere nachten, of aan het vallen van het blad? Sluipend cynisme bekruipt me dan. Cynici zijn idealisten met te hoge eisen. Gelukkige mensen hebben niet het beste van alles, maar maken van alles het beste.

Een vriend van mij is cynisch geworden. Hij is naar Zwitserland gevlogen om vrijwillig euthanasie te plegen, wegens ondraaglijk psychisch lijden. Hij was ooit een gewaardeerd chirurg en -net als ik- een babyboomer. Er bekruipt me een melancholisch gevoel van machteloosheid.

Vincent Van Gogh werd een oor aangenaaid

 ‘Als dergelijke barbarij vergoelijkt wordt als daad van burgerlijke ongehoorzaamheid, wordt ze een endemische vorm, gedreven door mediageilheid’, schrijft Jean-Marie Dedecker.

Youth For Climate is opgedoekt. De klimaatspijbelaars en de beugelbekjes zitten terug aan hun lessenaars. Anuna heeft de zeilboot ingeruild voor het vliegtuig op weg naar Soedan en Egypte, en klimaatprofetes Greta heeft zich bekeerd tot het geloof in kernenergie. Ik hou het niet meer droog. De activistische klimaatgeest is echter nog niet terug in de fles. Als een overtuiging een onwrikbaar geloof wordt, is hysterie niet veraf. Net zoals de religekke Taliban de eeuwenoude Boeddhabeelden in Bamyan opbliezen en de baardjurken van IS Palmyra brandschatten, hebben de militante zeloten van de klimaatreligie het nu op onze iconische kunstschatten gemunt.